January 23, 2010 - Posted by Htwe Nge - 0 Comments
မေတြ႔တာ ဖုန္းမဆက္ရတာၾကာေတာ့ လြမ္းသဗ်ာ..
ငယ္ငယ္ေရ တကယ္ပါဗ်ာ တဲ့
နင့္ဆီက ဒီႏွစ္ေၾကာင္းေသာစာေလးကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့အတြက္ ၿဖစ္သြားတဲ့ ငါ့ခံစားခ်က္ေတြ နင့္ကိုမေၿပာခ်င္ဘူး။
ဒါေပမယ့္…
နင္လဲသိခ်င္ေနမွာပဲေနာ္ ငါနင့္ကိုသတိရရဲ႕လားလို႔။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ၿပန္ေမးၾကည့္တယ္ ေမးခြန္းေတြထုတ္ၾကည့္တယ္။
သတိရရဲ႕လားလို႔။
ဟင့္အင္း
ငါနင့္ကိုသတိမရဘူးထင္တာပဲ
ငါ့မနက္ေတြရဲ႕ မရွိမၿဖစ္ ေကာ္ဖီခါးခါးတခြက္ကိုေဖ်ာ္ရင္း ေကာ္ဖီခြက္ေလးထဲမွာ ငါႏွစ္သက္တဲ့ ေကာ္ဖီမွုန္႕ေလးေတြ ေ၀့၀ဲေနတာကိုၾကည့္ရင္း နင့္အေၾကာင္းကို ေတြးမိတာ
ဘတ္စကားစီးရင္း လွမ္းၾကည့္မိတဲ့ ၁၅လမ္းနားက ေရႊဆိုင္ဆိုင္းဘုတ္၀ါ၀ါေလးေတြကို ေငးၾကည့္ရင္း နင့္အေၾကာင္းေတြ ငါ့ေခါင္းထဲေရာက္လာတာ
အလံုကို တခါတေလေရာက္ေနေသးတဲ့ငါ နင္နဲ႕အတူထိုင္ရင္းစကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ရင္း အခ်ိန္ေတြကုန္ၿမန္လိုက္တာလို႔ ေတြးမိေစတဲ့ လမ္းေဘးလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးနား ၿဖတ္မိတိုင္း ငါ့ရင္ထဲမွာ တမ်ိဳးတမည္ခံစားမိတာ
ငါစီးေနတဲ့ ဖိနပ္ေလးကို အမွတ္တမဲ့ၾကည့္မိတုိင္း နင္နဲ႕ဆင္တူေလးၿဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႕ ငါၿပံဳးမိသလား မ်က္ႏွာလြဲမိသလား မေသခ်ာတာ
ခ်မ္းေအးတဲ့ ေတာင္ေပၚညေတြမွာ နင္နဲ႕ဖုန္းေၿပာတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ၿပန္ေတြးရင္း ေႏြးေထြးသြားတာ
နင္နဲ႕မေတြ႕ခင္ကာလအထိ မိုင္ေတြေထာင္ခ်ီေ၀းေနတဲ့ေနရာက တဦးတေယာက္သာ ပိုင္စိုးထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕အေတြးေတြသတိရၿခင္းေတြမွာ နင္ကအစားထိုးေနရာယူလာတာ
သူ႔တဦးတည္းေပၚမွာ ၿဖစ္ေပၚခဲ့ဖူးတဲ့ခံစားခ်က္ေတြ နင့္ေပၚမွာ ထပ္တူၿဖစ္ေနလို႔ ငါကိုယ္ငါအံ့ၾသမိတာ
ငါပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့အရာေတြထဲက ငါအႏွစ္သက္ဆံုးၿဖစ္တဲ့ ငါ့ကြန္ၿပဴတာေလးထဲမွာ နင့္နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့အေၾကာင္းေလး ကဗ်ာေလးေတြေရးမိတာ…………….
ဟုတ္တယ္…
ငါနင့္ကို လြမ္းဖို႕ေနေနသာသာ သတိေတာင္မရဘူး
ငယ္ငယ္
ည ၁၁နာရီ ၄၈ မိနစ္၊ ဇန္န၀ါရီ ၂၂၊ ၂၀၀၉
January 17, 2010 - Posted by Htwe Nge - 0 Comments
မေန႔ညက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ Avatar သြားၾကည့္ၿဖစ္တယ္။ ဘာမွထူးထူးၿခားၿခားေတာ့မဟုတ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕မဆံုတာၾကာတရယ္ ၀င္ေငြအေကာင္းဆံုးနံပါတ္တစ္ဆိုတာရယ္ Titanic ရဲ႕ ဖခင္ၾကီး ဂ်ိမ္းစ္လက္ရာဆိုတာရယ္
ဂ်ာနယ္တခ်ဳိ႕ရဲ အမြမ္းတင္မွုေတြနဲ႕ မေရာက္တာၾကာၿပီၿဖစ္တဲ့ ေနၿပည္ေတာ္ကို အုပ္လိုက္ၾကီးခ်ီတက္ၾကတာေပါ့။
အေရးထဲ ေနာေနာ္ဆိုတဲ့အေကာင္က သူ႔ရဲ႕မေတာ္ရေသးတဲ့ေစာ္ကို
ၿမင္ၿပီး လုိက္ဖြန္ေနလို႔ ေစာင့္ရေသးတဲ့။ ထြက္လိုက္တဲ့ ေဒါသ။ အဲအေကာင္ကို အစိမ္းလိုက္သာကင္ၿပီး ၿမန္မာနဲ႔ၿမည္းၿပစ္ခ်င္တယ္။ အရသာရွိမယ္လဲမထင္။ အနက္ႏုေရာင္အသားအေရနဲ႔ အရပ္ကပုေသး ေစာ္ကဖြန္ေသး ကပ္ေစးကနဲေသး။
သူမ်ားကိုဖဲ့ရမယ္ဆိုရင္လည္း ၂ေယာက္မရွိတဲ့ေကာင္။ အားလံုးတိုင္ပင္ၿပီးသူ႔ကိုထားခဲ့မယ္လုပ္ေနတုန္းရွိေသး လဒကၿပန္ေရာက္လာတယ္။ အခ်ဳိးကိုမေၿပ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဆံုၿပီး ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔တက္ေနတဲ့ဖီလင္က သူ႔ေၾကာင့္တ၀က္ေလာက္ပ်က္စီးကုန္ၿပီ။
ေနၿပည့္ေတာ္ေရာက္ေတာ့ ေရွ႕မွာေရာ အထဲဘက္မွာေရာ လူေတြအၿပည့္။ ဟာ…လက္မွတ္ေတာင္ရပါ့မလားလို႔ စိုးရိမ္ခဲ့ေပမယ့္ အဲေလာက္ကံမဆိုးခဲ့ပါဘူး။
ရုံထဲေရာက္ေတာ့ ခံုေနရာလြတ္ေတာင္ မရွိသေလာက္။ ေနရာေလးရတာေက်းဇူးတင္ရမယ္။ ေဘးကစံုတြဲကလဲ ဇာတ္ကားမစေသး။ ဘာေတြလုပ္ေနမွန္းမသိ။ စိတ္ရွဳပ္လိုက္တာ။ ဂ်ိမ္းစ္ အဲ Avatar ေရၿမန္ၿမန္လာပါေတာ့။
ဒီေနရာမွာ ၾကံဳတုန္းေလးတခုေၿပာခ်င္တာရွိတယ္ဗ်။ ႏိုင္ငံေတာ္အလံကို ပိတ္ကားထက္မွာလြင့္ထူတဲ့အခ်ိန္ ထိုင္ရာကေန တုတ္တုတ္မလွုပ္တဲ့လူငယ္တခ်ဳိ႕နဲ႔ တာ၀န္ေက်ေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ပါရဲ႕
တ၀က္တပ်က္ၿပန္ထိုင္သြားတဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလူေတြပါ။ ဘာေတြညာေတြ ကြ်န္ေတာ္မေၿပာခ်င္ပါဘူး။ သိလဲမသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အနိမ့္ဆံုးအဆင့္ေသာ ေလးစားမွုကိုၿပသၿခင္းပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ႏိုင္ငံေတာ္
တီးလံုးၿပီးဆံုးတဲ့မတ္တပ္ရပ္တဲ့သူကေတာင္ သူမ်ားနဲ႕မတူပဲ ငေၾကာင္လို႔အထင္ခံရႏိုင္တဲ့အေၿခအေနေပါ့။ ထိုင္ရာကေနမထတဲ့သူက ရွက္စရာမေကာင္းပဲ အၾကာၾကီးမတ္တပ္ရပ္မိတဲ့သူကပဲ ရွက္စရာေကာင္းေနသလိုလို။
ထားပါေတာ့ေလ။ လူတတ္ၾကီးလုပ္ေနလိုက္တာ သူ႕ကိုယ္သူဘာမ်ားမွတ္ေနတယ္ မသိဘူးဆိုတာမ်ဳိးၿဖစ္ေနအံုးမယ္။ လူငယ္ေတြဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနရမယ့္အပိုင္း လူငယ္ဆန္ရမယ့္က႑ ရိုးရာအစဥ္အလာေတြကို ေတာ္လွန္သင့္ရင္ေတာ္လွန္ရေပမယ့္
ကိုယ့္ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းနဲ႔အလံကိုေတာ့ ေလးစားသင့္(စိတ္မပါရင္ေတာင္)တယ္ထင္လုိ႔ပါ။ ကဲ….ေထြးငယ္ ေထြးငယ္။ လူတတ္ၾကီးလုပ္ၿပီးေၿပာေနတာေတြရပ္ပါေတာ့။ အဲဒီလိုမဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ။ ထင္ၿမင္မိတာေလးပါ။
အမွားပါရင္ အားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါတယ္။
ကဲ..လာပါၿပီ။ ေမ်ာ့္လင့္ေစာင့္စားေနရတဲ့ သူ။ ဇာတ္ကားရဲ႕အဖြင့္ကုိ ၂၂ရာစုၿမင္ကြင္းတခုနဲ႕စတင္ထားပါတယ္။ စက္ယႏၱရားေတြ အံ့မခန္းတိုင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ကမာၻၾကီးရဲ႕ အလွတရားနဲ႕ပိုင္ဆိုင္မွုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ပ်က္သုဥ္းေနၿပီး
တဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ရိုေဘာ့ေတြဟာလုပ္သားေနရာေတြမွာ၀င္ေရာက္လာေပမယ့္ လူေတြရဲ႕ေစခိုင္းခံအဆင့္မွာပဲရွိပါေသးတယ္။ စက္ယႏၱရားေတြလြမ္းမိုးမွုအပိုင္းကို မၿမင္မိ။
ဇာတ္ကားရဲ႕အဖြင့္က စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းေပမယ့္ အဲဒီထက္ပိုစိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတာက အဓိကဇာတ္ေကာင္မင္းသားၿဖစ္တဲ့ေဂ်ပါ။ ဘယ္လိုမွထင္မွတ္မထားပဲ အဓိကအက်ဆံုးဇာတ္ေဆာင္မင္းသားဟာ ေၿခႏွစ္ဖက္မသန္တဲ့ ဒုကၡိတေလးတေယာက္ပါ။
အၿခားေသာ သိပၸံကားေတြထဲလို လူတကာထက္သာလြန္တဲ့ စြမ္းအင္ေတြပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ကမာၻၾကီးဒုကၡေရာက္ေနခ်ိန္ကယ္တင္မယ့္ မင္းသားအမ်ဳိးအစားနဲ႔ေတာ့ေ၀လာေ၀းေပါ့။ စိတ္ထဲမွာေပါ့ ဂ်ိမ္းစ္တို႔ကေတာ့ လုပ္ခ်လိုက္ၿပန္ၿပီေပါ့။
တၿခားသူေတြေတာ့မသိဘူး အဲဒီအခ်က္ဟာ ဒီဇာတ္ကားအဖြင့္မွာတင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုဆြဲေဆာင္လုိက္ပါတယ္။ ဒီဘီးတပ္ကုလားထိုင္နဲ႔ ရုပ္ခပ္ေၿဖာင့္ေၿဖာင့္မင္းသားဟာ ေရွ႕ဆက္ဘယ္လိုမ်ား ကၿပမွာလဲရယ္လို႔ပါ။
သူ႔ကိုၿမင္ဖူးပါတယ္ဆိုၿပီးေတြးေနရင္း သူငယ္ခ်င္းကိုေမးၾကည့္ေတာ့မွ အာႏိုးၾကီးနဲ႔တြဲထားတဲ့ Terminator 4 ထဲမွာ လူသားႏွလံုးသားနဲ႔ စက္ရုပ္အၿဖစ္သရုပ္ေဆာင္တဲ့ မင္းသားၿဖစ္ေနတာကိုး။
ဒီဇာတ္ကားထဲမွာ နည္းပညာေတ ြအံ့မခန္းတိုးတက္ေနတာေတြကို ၿပသထားေပမယ့္ မ်က္စိေနာက္စရာ သိပၸံ၀တ္စံုေတြနဲ႕ ၿပကြက္ေတြကို မလိုအပ္ပဲနဲ႕ထည့္မထား။ အဲဒီအခ်က္ေတြေၾကာင့္ ေရာမကားနဲ႔သိပၸံကားေတြကို
သိပ္မၾကိဳက္တတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္လိုလူမ်ဳိးအတြက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို မ်က္စိအဆင္ေၿပတယ္။
ဂ်ိတ္ဟာ မရိန္းတပ္သားေဟာင္းတစ္ဦးၿဖစ္ၿပီး အၿခားေသာမရိန္းမ်ားနဲ႕အတူ တာ၀န္တခုေပးအပ္ၿခင္းခံရပါတယ္။
Pandoran ဆိုတဲ့ ၿဂိဳလ္ကို သြားေရာက္ေလ့လာေရးအဖြဲ႕မွာ လံုၿခံဳေရးအေနနဲ႕ေပါ့။ အဲဒီၿဂိဳလ္ဟာ ကမာၻၾကီးမွာ လူသားေတြေၾကာင့္ ေပ်က္ကြယ္သြားရွာၿပီၿဖစ္တဲ့ အလွတရားေတြကို အံ့မခန္းေလာက္ေအာင္ပိုင္ဆိုင္ထားၿပီး ၿဂိလ္သားတမ်ဳိးလည္းေနထိုင္ပါတယ္။
သူတို႔ဟာလူနဲ႔ အနည္းငယ္တူေပမယ့္ အမ်ားၾကီးကြာၿခားပါတယ္။ အၿပာေရာင္ အသားအေရနဲ႕ အရပ္ပိုရွည္တယ္။ လူေကာင္ပုိၾကီးတယ္။ မ်က္လံုးအိမ္က်ယ္တယ္။နားရႊက္ပိုရွည္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အၿမီးပါတယ္။ အဲဒီအၿမီးဟာ အၿမီးတခုထက္ပိုမိုတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔လုပ္ဆာင္ခ်က္ေတြရွိပါတယ္။
ၿဂိဳလ္သားေတြမွာလား လူမ်ဳိးစုေတြရွိၿပီး ကိုယ့္ေဒသနဲ႔ကိုယ္ေနထိုင္ၾကသလို အဓိကဇာတ္ေကာင္ထားထားတဲ့ မ်ဳိးႏြယ္စုကေတာ့ Na’vi လို႔အမည္ရပါတယ္။
သူတို႔ဟာ ေခါင္းေဆာင္ လက္ေအာက္ငယ္သားစသည္ၿဖင့္ စနစ္တက်တည္ရွိေနတဲ့အဖြ႕ဲအစည္းတခုၿဖစ္ၿပီး သစ္ပင္ေတာေတာင္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕အသက္ပါ။
အဲဒီေတာအုပ္မွာ ရွင္သန္သမွ် အပင္တပင္နဲ႔တပင္ ပန္းပြင့္တခုနဲ႔တခု ေတာအုပ္တခုခ်င္းစီဟာ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္မွုရွိၿပီး အဖြဲ႕အစည္းတခုအၿဖစ္ အတူတကြရွင္သန္ေနၾကသူေတြပါ။
ကမာၻသူကမာၻသားေတြက unobtanium လို႔အမည္ရတဲ့ သတၱဳတမ်ဳိးကိုရွာေဖြရရွိဖို႔ရန္ ေၿမလွန္ဖို႔ဆံုးၿဖတ္ထားတဲ့ေနရာေပါ့။
(ဒီေနရာေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အံ့ၾသဘနန္းရွဴစားရမွာက 3D animationေတြရဲ႕ အစြမ္းပါ။ ရင္သပ္ရွဳေမာရေလာက္ေအာင္ေကာင္းမြန္ေသသပ္ၿပီး မစဥ္းမိေလာက္ေအာင္ ဖန္တီးထားတဲ့ အထူးၿပဳလုပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ေပါ့။)
ဂ်ိတ္ဟာ အဲဒီၿဂိလ္ကိုသြားေရာက္ၿပီး ၿဂိဳလ္သားေတြကိုေလ့လာဖို႔အတြက္ ၿဂိလ္သားခႏၶာကိုယ္(အတု)အတိုင္း ဖန္တီးယူပါတယ္။ သူတို႔ေတြကို Avatar လို႔ေခၚပါတယ္။
အဲဒီခႏၶာကိုယ္ကို စိတ္နဲ႔ဆက္သြယ္အလုပ္လုပ္ၿပီးသူ႔ရဲ႕အစစ္အမွန္ခႏၶာကိုယ္က သူ႔ကိုဘ၀ေၿပာင္းေပးတဲ့ ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္တခုထဲမွာရွိေနခ်ိန္ သူဟာေကာင္းမြန္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္တခုကိုပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ၿဂိဳလ္သားတစ္ဦးအေနနဲ႔ေပါ့။
မထမဆံုး ခႏၶာကိုယ္အတုကိုယ္ရရွိတဲ့အခ်ိန္ သူ႔ေၿခေထာက္သူၾကည့္ရင္း အေပ်ာ္လြန္ၿပီး ေၿပးလြားေနတဲ့ေဂ်။
လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲကိုၿပန္လည္ေရာက္လာေတာ့ သူဖာသာသူဘာလွုပ္ရွားမွုမွမလုပ္ႏိုင္တဲ့ ေၿခေထာက္အေသေတြနဲ႕။
သူအစစ္မဟုတ္တာကလြဲရင္ အဲဒီၿဂိဳလ္ေပၚသူေရာက္ေနခ်ိန္ သူၾကံဳေတြ႕ေနတဲ့အရာမွန္သမွ်ဟာ အစစ္အမွန္ေတြေပါ့။ သူထိေတြ႔သမွ်အပင္ ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့အႏၱရယ္မွန္သမွ်ေပါ့။
Pandoran ၿဂိဳလ္ေပၚမွာ အႏၱရာယ္နဲ႕ၾကံဳလို႔ေၿပးရင္းလႊားရင္း လူစုကြဲရင္းက်န္ခဲ့တဲ့ေဂ် ဘယ္လိုမွအသက္ရွင္လိမ့္မည္လို႕မထင္ထားခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ေန႔မနက္အထိေဂ်ဟာ အသက္ရွင္လွ်က္ေပါ့။
မည္းေမွာင္ေနတဲ့ညရဲ႕အလယ္ သူ႔ကိုတုိက္ခုိက္ဖို႔ၾကိဳးစားတဲ့ သတၱ၀ါဆိုးၾကီးေတြရဲ႕အလယ္ကေန ကယ္တင္ခဲ့သူကေတာ့ Neytiri အမည္ရတဲ့ ၿဂိဳလ္သားမေလးတစ္ဦးပါ။
သူမဟာ ေဂ်လမ္းေပ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာၿမင္ၿပီး အတုအေယာင္ေဂ်ကိုသတ္ဖို႔ၾကံစည္ခဲ့ေပမယ့္ Eywa လို႔ေခၚတဲ့ သတၱ၀ါဆန္းတမ်ဳိးေၾကာင့္ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့သူပါ။
Eywa ေတြဟာ သိပ္ကိုထူးၿခားအေရးပါတဲ့သူေတြၿဖစ္ၿပီး Na’vi ေတြရဲ႕ေမြးဖြားၿခင္းကေန ေသဆံုးခ်ိန္အထိ အေရးပါတဲ့သူေတြေပါ့။
ေနာက္ပိုင္းမွာေဂ်ဟာ အေၿခစိုက္စခန္းကေန ပံုမွန္ေစလြတ္ခံရၿပီး Na’vi ေတြကလည္း သူ႔တို႕နဲ႕ေနထိုင္ၿပီး သူ႕တို႔ရဲ႕ဓေလ့ထံုးစံေတြကိုသင္ၾကားဖို႔ ေဂ်ကိုလက္ခံခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေဂ်ကိုသင္ၾကားေပးဖို႔တာ၀န္က်သူကေတာ့ Neytiri
ပါ။ လူမ်ဳိးစုေခါင္းေဆာင္ရဲ႕သမီးၿဖစ္ၿပီးရဲရင့္ထက္ၿမက္တဲ့ Nyetiri ဟာ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဂ်ိတ္ရဲ႕သင္ယူႏိုင္စြမ္းနဲ႕ စြမ္းရည္သတၱိကိုသိရွိနားလည္လာၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲက သံေယာဇဥ္ေတြဟာလည္း တုိးသတက္တုိးလို႔ေပ့ါ။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကမာၻေၿမမွာရွိတဲ့ အေၿခစိုက္စခန္းက တာ၀န္ရွိသူေတြဟာ ဂ်ိတ္ေၾကာင့္ ရဲ႕ လူသိနည္းတဲ့ေနရာမ်ားကိုပိုမိုသိရွိလာၿပီး ဖ်က္ဆီးပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဂ်ကလည္း Na’vi ေတြရဲ႕ ယံုၾကည္မွု၊ သစၥာတရား၊ အေလ့အထ
အကုန္လံုးနီးပါးကို နားလည္သေဘာေပါက္ေနခ်ိန္ၿဖစ္ၿပီး ဒီအံ့မခန္းလွပတဲ့ သဘာ၀န္ဆန္ဆန္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးအမွီသဟဲၿပဳေနထိုင္ၾကတဲ့ ၿဂိဳလ္ၾကီးကိုေၿမလွန္မယ့္အစီအစဥ္ကို စတင္ကန္႕ကြက္ပါေတာ့တယ္။
လူသားတစ္ဦးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကိုပိုင္ဆိုင္ထားၿပီး ၿဂိဳလ္သားတေယာက္ရဲ႕ၿဖစ္တည္ၿခင္းကို ႏွစ္သက္မိတဲ့ ေဂ်ရဲ႕အခက္ခဲဆံုးအခ်ိန္ေတြေပါ့။
အဲဒီလုိ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ဂ်ိတ္ဟာ လူသားေတြရဲ႕ဖ်က္ဆီးေရးအစီအစဥ္ကို ဘယ္လိုမွတားလို႔မရတဲ့ေနာက္ သူလုပ္ႏိုင္တာတခုကေတာ့ Na’vi ေတြ ေဘးလြတ္ရာကို တိမ္းေရွာင္ဖို႕သြားေရာက္ေၿပာဆိုၿခင္းပါ။
အဲဒီအတြက္ သူရတဲ့အခ်ိန္က ၁နာရီ။ အဲဒီလိုအေၿခအေနမွာ သူရရွိလို္က္တာကေတာ့ Neytiri ရဲ႕အမုန္းတရားနဲ႕ ေတြသူအေပၚထားရွိတဲ့ ယံုၾကည္မွုေတြပ်က္ၿပားၿခင္းေပါ့။ တိုက္ခိုက္မွုေတြကလည္း အလံုးအရင္းနဲ႕၀င္ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္။
Na’vi ေတြဟာ Tree of Souls ဆိုတဲ့ေနရာတခုမွာသြားေရာက္ခိုလွူံေနခ်ိန္မွာ ဂ်ိတ္ဟာသူကဲ့သုိ႕ေသာ ယံုၾကည္ခ်က္တူသူလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တခ်ဳိ႕ရဲ႕ အကူအညီနဲ႕အတူ Na’vi ေတြကို ကူညီရင္း မ်ဳိးႏြယ္တူလူသားေတြကို
ၿပန္လည္ခုခံတုိက္ခိုက္ခဲ့ပါတယ္။ သူရဲ႕အစြမ္းနဲ႕ Na’vi ေတြရဲ႕ ယံုၾကည္မွုကို ၿပန္လည္ရယူဦးေဆာင္ၿပီး အဲဒီၿဂိဳလ္ေပၚမွာ အၿခားအၿခားေသာမ်ဳိးႏြယ္စုေတြကိုပါ စုစည္းၿပီး ေခတ္မွီလက္နက္ခဲယမ္းမီးေက်ာက္ေတြနဲ႕ မညွာမတာတိုက္ခိုက္လာတဲ့
လူသားစစ္သည္ေတြကို အႏိုင္ယူၿပီး အဆံုးမွာသူကိုယ္တုိင္လည္း Na’vi အၿဖစ္ထာ၀ရခံယူဖို႔ သူရဲ႕၀ိညာဥ္ကိုလူသားခႏၶာကိုယ္မွ သူရဲ႕ကိုယ္ပြားAvatarထဲကို Na’vi ေတြရဲ႕ အကူအညီနဲ႕လြဲေၿပာင္းရင္း ရုပ္ရွင္ကိုအဆံုးသတ္ထားပါတယ္။
အၿပည့္အစံုမဟုတ္ေပမယ့္ အၾကမ္းဖ်င္းေလးပါ။ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖူးတဲ့လူတိုင္းသိၾကမွာပါ။
(ဒီဇာတ္ကားမွာ က်ေနာ့္ရင္ကိုထိရွေစတဲ့ အေတြးပြားေစတဲ့ ဇာတ္၀င္ခန္းေလးေတြပါ၀င္ပါတယ္။ Avatarဆိုတဲ့ ခႏၶာကိုယ္အတုမွာ ေကာင္းမြန္တဲ့ေၿခေထာက္ေတြပိုင္ဆိုင္ၿပီဆိုၿပီး အေပ်ာ္လြန္ေနတဲ့ ဂ်ိတ္။ လက္ေတြ႕ဘ၀ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္
သူ႕ရဲ႕ေသးသိမ္လွုပ္ရွားႏိုင္စြမ္းမရွိတဲ့ေၿခေထာက္ေတြနဲ႕ ၿပန္အသိ၀င္လာတဲ့ ဂ်ိတ္။
Na’vi ေတြရဲ႕ တန္ဖိုးထားရာ ဧရာမၾကီးမားတဲ့ Tree Of Voices ၾကီး လူမည္ေသာလူသားေတြရဲ႕လူမဆန္တဲ့ဖ်က္ဆီးလိုစိတ္ေၾကာင့္ တအိအိၿပိဳက်သြားတဲ့ၿမင္ကြင္း။
အလြန္လွပတဲ့သစ္ပင္ပန္းမန္ေတြနဲ႔ၿပည့္ႏွက္ေနတဲ့ေနရာေလးတခုကေန ေပါက္ကြဲသံေတြ မီးလွ်ံေတြနဲ႔ အက်ဥ္းတန္ေနရာေလးတခုအၿဖစ္ေၿပာင္းလဲသြားရွာတဲ့ Na’vi ေတြရဲ႕ Hometree)
အဲဒီဇာတ္သိမ္းခါနီးဇာတ္၀င္ခန္းေတြၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ပဲ က်ေနာ့္ရင္ေတြပိုလွုပ္ရွားလာၿပီး အေတြးေတြလည္းကေယာက္ကယက္။ Pandoranၿဂိဳလ္ၾကီးကိုဖ်က္ဆီးဖို႔ၾကိဳစားေနတဲ့ စစ္သားေတြကို စစ္သားေတြလိုမၿမင္ေတာ့ပဲ လက္ရွိကမာၻေပၚက
လူသားေတြအားလံုးကိုကိုယ္စားၿပဳသူေတြအၿဖစ္ၿမင္လာပါတယ္။ Pandoran ၿဂိဳလ္ၾကီးကိုေတာ့ ကမာၻေပၚမွာလက္ရွိတည္ရွိေနတဲ့ လွပေနေသးတဲ့ ေတာအုပ္ၾကီးေတြအၿဖစ္နဲ႕။ Na’vi ေတြဟာ ၿဂိဳလ္သားေတြမဟုတ္ပဲ ကမာၻေၿမရဲ႕ေတာအုပ္မွာ
ေနထိုင္ၾကတဲ့ အၿပစ္မဲ့သတၱ၀ါေတြတဲ့။ Pandoran ဆိုတဲ့လွပတဲ့ေနရာတခုကို တစံုတခုေသာသတၱဳတခုကိုလိုခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႕ ေၿမလွန္ဖ်က္ဆီးဖို႔ၾကိဳးစားရင္း သဘာ၀တရားရဲ႕အကူအညီေတြနဲ႕ၿဂိဳလ္သားေတြရဲ႕တန္ၿပန္တုန္႔ၿပန္မွုမွာ မရွဳမလွအေရးနိမ့္သြားရွာတဲ့လူသားေတြ။ Na’vi ေတြရဲ႕ လူဆန္ေသာစိတ္ထားေၾကာင့္ ရွဳံးနိမ့္ခဲ့ေပမယ့္ ကမာၻေၿမကိုၿပန္သြားႏိုင္ခဲ့တဲ့ လူသားေတြ။
လက္ရွိကမာၻၾကီးေပၚမွာေနထိုင္ရင္း ကမာၻေၿမရဲ႕ေလကိုရွဳရွိုက္ ကမာၻေၿမမွေပးေ၀တဲ့အာဟာရေတြကိုစားသံုး ရင္းၿမစ္ေတြကိုသံုးစြဲၿပီး ကမာၻေၿမကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ေနေနသာသာ ကမာၻေၿမၾကီးတေန႔တၿခားအားအင္ေတြယုတ္ေလွ်ာ့လာေအာင္ ဖ်ားနာလာေအာင္
ဆက္လက္မရွင္သန္ႏိုင္ေတာ့ေအာင္ နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႕ေက်းဇူးဆပ္ေနၾကတဲ့လူသားေတြ ကမာၻေၿမၾကီးခံႏုိင္စြမ္းရည္ေတြကုန္ဆံုးတဲ့တေန႔ Avatar ရဲ႕ဇာတ္သိမ္းထဲမွာလို အိမ္ၿပန္စရာေနရာရွိပါ့မလားရယ္လို႔…………….
(သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူတူ ေနၿပည္ေတာ္မွာတင္တဲ့ အဂၤလိပ္ကားတုိင္းကို မလြတ္တမ္းနီးပါးၾကည့္တတ္တဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ပထမဆံုးေသာ ရုပ္ရွင္နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ပိုစ့္ေလးပါ။
ဂ်ာနယ္တခ်ဳိ႕မွာေရးသားသလို Titanic ဖခင္ၾကီး ဂ်ိမ္းစ္ကင္မရြန္တေယာက္ Avatarဆိုတဲ့ဇာတ္ကားကို ၀င္ေငြစံခ်ိန္ခ်ဳိးဖို႔သက္သက္၊ အံ့မခန္းတဲ့ ဂရပ္ဖစ္ေတြ Animationေတြနဲ႕ ပရိတ္သတ္ေတြကို ရင္သပ္ရွဳေမာေစဖို႔
ရည္ရြယ္ခ်က္သက္သက္နဲ႕သာ ရိုက္ကူးခဲ့တာမဟုတ္ဘူးလို႔ ယံုၾကည္ရင္း…..)
ေလးစားစြာၿဖင့္
ေထြးငယ္
January 12, 2010 - Posted by Htwe Nge - 5 Comments
အရပ္ ၅ေပၿပည့္ဖို႔ မဆိုစေလာက္ေလးလိုေနတဲ့သူ
ရုပ္ဆိုးတယ္လို႔လဲ အေၿပာခံရၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လို႔လဲ (ရံဖန္ရံခါ) အေၿပာခံရတဲ့သူ
တသက္လံုးဆံပင္ရွည္မထားဖူးတဲ့သူ
ေယာက္က်ားေလးဆန္ေပမယ့္ ေယာက္က်ားလွ်ာမဟုတ္သူ
ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရီေမာတတ္သူ
စိတ္ရွဳပ္ရင္ေခါင္းကုတ္တတ္သူ
စကားကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမေၿပာတတ္တဲ့သူ
တကိုယ္လံုးၿခဳံၾကည့္ ဘယ္ေနရာမွမလွတဲ့သူ
အိပ္ပုတ္ၾကီးတဲ့သူ
အစားမက္တဲ့သူ
ညနက္ေအာင္ေနရတာၾကိဳက္တဲ့သူ (တခါတရံ ဟိုလုပ္ဒီလုပ္နဲ႔ ညလံုးေပါက္တတ္သူ)
ေနဖင္ထိုးမွ ထတတ္သူ
ပစလက္ခတ္ေနတတ္သူ
၀တ္စရာတထည္မွ မရွိေသာအခါမွ အ၀တ္ေလွ်ာ္ရန္ စဥ္းစားတတ္သူ
မေလွ်ာ္ရေသးတဲ့ အ၀တ္ကိုၿပန္၀တ္တတ္သူ
ေလွ်ာ္ၿပီးသားအ၀တ္ကို မီးပူတိုက္ရမွာပ်င္းလို႔ ဒီတိုင္းေကာက္ကက္စြပ္တတ္သူ
ထမင္းဟင္းခ်က္ရမွာ ေသမတတ္ပ်င္းသူ
ဒါေပမယ့္ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတယ္လို႔ ခဏခဏအေၿပာခံရပါတယ္ (အေဖအပါအ၀င္)
မနက္အိပ္ရာထေရမခ်ဳိးပဲမေနႏိုင္တဲ့သူ
ေကာ္ဖီခါးခါးၾကိဳက္တဲ့သူ
ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ညံ့ဖ်င္းသူ
လက္ဆယ္ေခ်ာင္းမၿပည့္ေသာ အေပါင္းအသင္းကို ပိုင္ဆိုင္ထားသူ
သယ္ရင္းမရွိရင္ အသက္မရွင္ႏိုင္တဲ့သူ
ေယာင္းမေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ့သူ (ေပးထာတေယာက္မွမပါဘူး)
သယ္ရင္းေတြနဲ႕ ေဟးေလး၀ါးလားလုပ္ရတာၾကိဳက္တဲ့သူ
ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာဆိုရင္ သမင္လည္ၿပန္ၾကည့္တတ္သူ
ဆိုင္ထိုင္ရတာၾကိဳက္တဲ့သူ
စာဖတ္ပ်င္းတဲ့သူ
စာလုပ္ရမွာ မုန္းတဲ့သူ
ဆရာေတြနဲ႔ သိပ္ကီးမကိုက္သူ
အတန္းအၿမဲတမ္းေနာက္က်လို႔ ခဏခဏသတိေပးခံရတတ္သူ
စာသင္ခ်ိန္မွာ အိပ္ငိုက္လို႔ အေၿပာခံရတဲ့သူ
ထိခိုက္ခံစားလြယ္သူ
အလြယ္တကူ မ်က္ရည္က်တတ္သူ
အလြယ္တကူ သနားတတ္ၿပီး ဘာမွမကူညီတတ္ေသာသူ
ၿပန္မေၿပာ နားမေထာင္တတ္တဲ့သူ
ဘာသာတရားနဲ႔ေ၀းကြာၿပီး ဒိဌိဆန္ဆန္ေနတတ္သူ
ဆံုးၿဖတ္ခ်က္တခုကို လြယ္လြယ္မခ်တတ္သူ (မခ်ႏိုင္ဘူးေၿပာရင္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္)
ေနာင္တရစရာ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ေတြကို ခဏခဏခ်တတ္သူ
အမွားတခုကို အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါက်ဴးလြန္တတ္သူ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ၿပဳၿပင္ဖုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကိဳးစားတဲ့သူ
ရည္မွန္းခ်က္အၾကီးၾကီးကိုသာထားတတ္ၿပီး ထိုရည္မွန္းခ်က္ၿပည့္၀ေစရန္ အသက္ခပ္ၿပင္းၿပင္းရွဳရန္ပင္ အားမထုတ္တတ္ေသာသူ
ဂ်ာနယ္လစ္ သို႔ environmentalist ၿဖစ္ခ်င္ေသာသူ
ဘယ္အရာေပၚမွာမွ စိတ္၀င္စားမွုမရွိေသာသူ
ေသြးထြက္သံယို မၾကည့္ရဲေသာသူ
သရဲကားမ်ားၾကည့္ရန္ သတၱိမရွိေသာသူ
ကာတြန္းကားမ်ား ႏွစ္သက္သူ
မ်က္လံုးအားနည္းေသာသူ
အေၾကာ အဲဗားတက္ေနသူ
ေခါင္းခဏခဏကိုက္တတ္ေသာသူ
အလုပ္တခုအား စိတ္ေက်နပ္သည္အထိအခ်ိန္ယူလုပ္တတ္သူ
ၿပီးၿပီးေရာမလုပ္တတ္တဲ့သူ
ေစာင့္စားၿခင္းအား အရာအားလံုးထက္မုန္းတီးသူ
ေခြးမ်ားအားခ်စ္တတ္သူ (ေၾကာင္ကိုေတာ့မုန္းတယ္)
ပြင့္လင္းသည္ဟုထင္ရေသာလည္း လွဳိ႕၀ွက္တတ္ေသာသူ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ေသာ္လည္း ေတြေ၀ေလးနက္တတ္သူ
အလြယ္တကူရင္မဖြင့္တတ္သူ
စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းဒဏ္မခံႏုိင္သူ
ရည္းစားမရွိေသးပဲ အသည္းကြဲဖူးတဲ့သူ
မဟုတ္တဲ့ေနရာမွာ မာနၾကီးတတ္တဲ့သူ
အၿပန္အလွန္စိတ္ထားမရွိေသာသူမ်ားအား မုန္းတီးတတ္သူ
အသြားအလာနည္းေသာ္လည္း တေန႔တခါအၿပင္မထြက္ရမေနႏိုင္သူ
ုအခ်ဳိ႕ေနရာတြင္ ေရစုန္ေမ်ာလိုက္တတ္ၿပီး တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေသာေနရာမ်ားတြင္ ေရဆန္တက္ဖို႔၀န္မေလးသူ
၀ိုင္ၾကိဳက္တဲ့သူ
ဘီယာတခါတေလေသာက္တတ္သူ
တို႔ဖူးၾကိဳက္ေသာသူ
ေဆးလိပ္တခါေသာက္ဖူးေသာသူ
ေထြးငယ္ရဲ႕ အဓိက အခ်က္ၾကီး ၃ ခ်က္
ရည္းစားမရွိေသးတဲ့သူ
ၿပီးၿပည့္စံုၿခင္းမရွိေသာ အားနည္းခ်က္မ်ားစြာနဲ႔လူ
ကမာၻေလာကၾကီးအား အၿမဲတမ္းလွပေနေစခ်င္သူ
January 1, 2010 - Posted by Htwe Nge - 2 Comments
ေၿပာခ်င္တာက ဆုေတာင္းစကားေလးနည္းနည္းပါ။
ဒီပိုစ့္ေလးကို ဖတ္မိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ မဖတ္မိတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ၊ ကြ်န္ေတာ္အေပၚ အႏိုင္က်င့္တတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ဆိုးရင္ သည္းမခံတတ္တဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ကမုန္႔ေကြ်းရၿပီး သူတို႕ရွိရင္ ဖြက္ထားတတ္တဲ့၊ ငါ့တို႔တယ္ရင္းက မေခ်ာေပမယ့္ ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္လို မၾကာခဏခ်ီးမြမ္းတတ္တဲ့ ၊ ကြ်န္ေတာ္မခ်က္တတ္ခ်က္တတ္နဲ႕ခ်က္ေကြ်းတာကို သြားၿဖဲနားၿဖဲစားၿပီး သူတို႕အိမ္ေရာက္ရင္ နင္ဘယ္သူလဲဟင္ဆိုၿပီး မွတ္ညဏ္မေကာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တဲ့၊ ႏွစ္သစ္မွာ ကြ်န္ေတာ့ဆီကို ဖုန္းေလးတခ်က္ဆက္ေဖာ္မရတဲ့၊ ႏွစ္သစ္ညမွာ ကြ်န္ေတာ့ကို အန္ဖတ္က်ဴံးခိုင္းၿပီး ငါမမူးပါဘူးကြာလို႔ေၿပာတဲ၊ ငါတညလံဳးမအိပ္ပါဘူးဆိုၿပီး ၁နာရီေလာက္မွာ အသက္ထြက္ အဲ မ်က္လံုးမွတ္သြားၾကတဲ့၊ အေမကို ေၿပာခဲ့လို႔ပါဆိုၿပီး မနက္ ၂နာရီခြဲမွာ ေမွာ္ဘီကားတြယ္စီးၿပီးလစ္သြားတဲ့၊ အစီအစဥ္မရွိပါဘူးလို႔ေၿပာၿပီး ကန္ေတာ္ၾကီးမွာ တိတ္တိတ္ပုန္းသြားကဲၾကတဲ့၊ ငါအိမ္ေၿပာင္းမွာမို႔လို႔ နင္တို႔ဆီမလာႏိုင္ဘူးလို႕ေၿပာတဲ့၊ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီးသြားၾကမယ့္ ပထမဆံုးေသာ နယူးယီးယားက်ဳိက္ထီးရိုး ခရီးစဥ္ကို ကြ်န္ေတာ္ကဖ်က္လို႔ သူမသြားေတာ့ပါဘူးလို႕ဆိုၿပီး ၃၀ရက္ေန႔ညမွာ အိမ္နဲ႔ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးလစ္သြားတဲ့၊ သန္လ်င္ၿမစ္ကိုမဟုတ္ပဲ ႏွစ္သစ္ညကိုအတူတူကူးၾကဖို႔ သူေနတဲ့တိုက္ခန္းကို ၂ခါတိတိၾကိဳးသြားဆြဲခဲ့ေပမယ့္ အၿမီးေတာင္ရွာမေတြ႔ခဲ့တဲ့ ရပ္နီးရပ္ေ၀းမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကို ႏွစ္သစ္မွာ လိုခ်င္တာေတြပိုင္ဆိုင္ၿပီး အိမ္မက္ေတြတကယ္ေတြ တကယ္ၿဖစ္လာေစဖို႔ ဆုေတာင္းေပးခ်င္တာပါ။
ဒီအသက္အရြယ္အထိ ကိုယ္ပိုင္ၿခဴးတၿပားမွ မရွာႏိုင္ေသးတဲ့ လူလိမ္မာအထာေလးနဲ႔ ၿပန္မေၿပာနားမေထာင္လုပ္တတ္တဲ့ ဆန္ကုန္ေၿမေလး ကြ်န္ေတာ္ဆိုးသမွ် အသံုးမက်သမွ် ေလေနသမွ်ကို သည္းခံခြင့္လြတ္ေပးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္လိုအပ္ခ်က္မွန္သမွ်ကို မညီးမညဴေပမယ့္ ေၿပာေၿပာဆိုဆို ၿဖည့္ဆည္းေပးတဲ့ အေမ၊အေဖ နဲ႔အကိုအမေတြ၊ ခုထက္ထိ ဆိတ္လဲမေမြး ၀က္လဲမေမြး ႏြားလည္းမေမြးတဲ့အၿပင္ လူၾကီးစိတ္ပါမေမြးႏိုင္ေသးတဲ့ သူတို႕အမကို နားလည္ေပးရွာတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဘိုင္ၿပတ္ေနရင္ လိုအပ္ေနရင္ မရရေအာင္ၾကံဖန္ေပးတတ္တဲ့ အကိုတေယာက္လို ေမာင္ေလးေတြကိုလည္း တသက္လံုးဆပ္မကုန္တဲ့အေၾကြးေတြနဲ႔ ခ်စ္ရသလို ႏွစ္သစ္မွာသူတို႔ေတြ ေပ်ာ္ရြင္ႏိုင္ဖို႕ ေမ်ာ္လင့္မိတယ္။
ေရာဂါအရွိန္နဲ႔ ပိန္ၿပီး စိတ္ေကာင္းကိုယ္ေၾကသလိုၿဖစ္ေနတဲ့ သူကိုၾကည့္မိတိုင္း ကြ်န္ေတာ္အတြက္ တခုတည္းေသာဆုကိုေတာင္းပါဆိုရင္ အၾကီးေတြကို ေလးစားၿပီး အငယ္ေတြေပၚမွာညာတာတတ္ၿပီး မိဘကိုလည္း မည္သို႔ေသာအခါမွ ၿငဴစူၿခင္း၊ေတာင္းဆိုၿခင္း ၊စိတ္ဆင္းရေစၿခင္းမၿပဳေစပဲ သူ႕ဆႏၵၿဖစ္ခ်င္တာမွန္သမွ်ကို မ်ဳိသိပ္ထားတတ္တဲ့ မိသားစုကို အၿမဲတမ္းေရွ႕တန္းတင္တတ္တဲ့ အကိုတေယာက္အလံုးစံုၿပန္လည္ေကာင္းမြန္ဖို႕ကိုသာ အရင္ကလို က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ ေယာက္က်ားပီပီသသခန္႔ညားတဲ့ ပံုၿပန္ရဖို႔ကိုသာဆုေတာင္းမွာပါ။ သူ႔ကိုၾကည့္မိတိုင္းလည္း ငါလုပ္ေပးႏိုင္တာဘာမွမရွိဘူးလို႔စဥ္းမိၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ၿပန္ရြံ႕ရွာမိတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြလည္း ကုန္ဆံုးခ်င္ၿပီ။ အကိုတေယာက္ ႏွစ္သစ္မွာက်န္းမာၿပီး ေပ်ာ္ရြင္ဖို႕ တကယ္ပဲ ေမ်ာ္လင့္မိတယ္။
မိဘရဲ႕ေက်းဇူးတရားဟာ ဒ႑ာရီထဲက ၿမင့္မိုရ္ေတာင္ေလာက္ၾကီးမၾကီး ကြ်န္ေတာ္မသိေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မိဘရဲ႕ေက်းဇူးေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဆပ္လို႔ မကုန္ေအာင္မ်ားတာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ပညာသင္ေပးတယ္။ မရိုင္းစိုင္းဖို႔ဆံုးမတယ္။ သူတို႔ကိုယ္တုိင္ အတန္းပညာမသင္ခဲ့ရေပမယ့္ စာဖတ္ဖို႔အားေပးတယ္။ အိပ္ခ်ိန္စားခ်ိန္ေတြ ဂရုမစိုက္ ေနပူမိုးရႊာမေရွာင္ပဲ လူတန္းေစ့ဆိုတဲ့ အေနအထားေရာက္ေအာင္ ရုန္းကန္ေပးတယ္။ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးတယ္။ ႏွစ္သစ္မွာ မိဘေတြ က်န္းမာဖို႕၊ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႕ ေမ်ာ္လင့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္စိတ္ဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္ဘူး။
ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ကို အသိပညာေတြေပးတဲ့၊ ေ၀မွ်တဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ကိုလမ္းၿပေပးတဲ့၊ ကြ်န္ေတာ့ဘ၀ရဲ႕အၾကီက်ယ္ဆံုးေသာမွတ္တိုင္တခုကိုစိုက္ထူႏိုင္ေအာင္ တြန္းအားေပးကူညီခဲ့တဲ့ နာသံုးနာနဲ႔ၿပည့္စံုေသာ မၿပည့္စံုေသာ ဆရာမ်ားအားလံုးလည္း ေကာင္းမြန္တဲ့ ႏွစ္သစ္တခုကို ပုိင္ဆိုင္ေစဖို႔ဆုေတာင္းခ်င္တယ္။
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ထဲ ရင္ဘတ္ထဲကို မဖိတ္ေခၚပဲေရာက္လာၿပီး မႏွင္ပဲ ခြင့္ၿပဳခ်က္မေတာင္းပဲ ကြ်န္ေတာ္မသိလိုက္ပဲ ၿပန္ထြက္သြားၾကတဲ့ ရွိေနဆဲၿဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို လြမ္းဆြတ္တတ္၊ တမ္းတတတ္၊ နာက်င္တတ္ေအာင္၊ ေၾကကြဲတတ္ေအာင္သင္ေပးခဲ့ၿပီး ဒဏ္ရာေတြခ်န္သြားတဲ့ သူမ်ားကိုလည္း ေပ်ာ္ရြင္အဆင္ေၿပေစခ်င္ပါတယ္။
ကဲ…ေပ်ာ္ရြင္ေစခ်င္တဲ့လူေတြလည္း ကုန္သလာက္ရွိပါၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ကမာၻၾကီးတခုလံုးေပ်ာ္ရြင္ေနေစခ်င္ပါတယ္။ ပူပင္ေသာကေတြ ၿပႆနာေတြမရွိပဲနဲ႕ေပါ့။
အဲဒီလိုဆိုရင္လည္း သိပ္ကိုပ်င္းစရာေကာင္းေနမလား………
ကဲ…ကြ်န္ေတာ္က ဒီလိုလူစားမ်ဳိးပါပဲ။ သေဘာေကာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၿပီး ဒုကၡေပးတတ္သူပါ။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ႏွစ္သစ္မွာ ဒဏ္ရာေတြထပ္မၾကံဳရပဲ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္တဲ့လမ္းတခုကို ပီပီၿပင္ၿပင္ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္။
အားလံုးပဲ ႏွစ္သစ္မွာ တကယ္ကို ေပ်ာ္ရြင္ခ်မ္းေၿမ႕ပါေစ……………….
ကန္ေဘာင္မွာ လမ္းေလွ်ာက္၊ သီခ်င္းေအာ္ဆိုရင္း အတူတူခ်က္ၿပဳတ္စားေသာက္ ရယ္စရာေမာစရာေတြေၿပာရင္း ဖရက္ရွ္ပ်က္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကင္မရာနဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ရင္း ႏွစ္သစ္ညကို အတူတူကုန္ဆံုးေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားၿဖစ္ေသာ ေယာင္းမ၊ေနာေနာ္၊ဂ်ာေအာင္၊ေအာင္န္၊ရန္ကုန္နစ္နဲ႔ သူ႔နဲ႔မတတည့္တဲ့ ခ်စ္ညီမကို ၃၀၀တန္ နယူးယီးယားလက္ေဆာင္ေပးတဲ့ အစ္မတုိ႕အား အထူးပင္ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။
December 17, 2009 - Posted by Htwe Nge - 2 Comments
ဒီရက္ေတြမွာ
ေလာကၾကီးက ပိုၿပီးမည္းေမွာင္
ကမာၻၾကီးက ပိုၿပီးရွဳပ္ေထြးလာသလုိပဲ
အေၿဖကိုရွာဖို႔ၾကိဳးစားတယ္
ရလာတဲ့ ရလာဒ္က အခ်ည္းႏွီးတဲ့
ဘယ္လိုလုပ္မလဲ
ကူပါ ကယ္ပါ တစာစာနဲ႔ေအာ္တယ္
အလကားပါ
နံရံေတြမွာ နားရွိတယ္ဆိုတာ လိမ္ေၿပာတာပဲေနမွာ
ဘုရားေဟာခဲ့တယ္
မိမိကိုယ္သာ ကိုးကြယ္ရာတဲ့
ဘုရားမဲ့ေနတဲ့ငါ ဘယ္သူ႔ကို ကိုးကြယ္ေနသလဲ
ေသခ်ာတာက ငါဟာ ငါကိုးကြယ္ရေလာက္ေအာင္ မထိုက္တန္ေသးဘူးဆိုတာပဲ
ေအးစက္ေနတဲ့ ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြကို ငါၿပန္ၾကည့္မိတယ္
အရင္ကပိုင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့ တက္ၾကြမွု ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ ယံုၾကည္မွုေတြ ၿပန္ေတြ႕မလားရယ္လို႔
ငါေရွ႕မွာ ၿဖတ္စီးသြားတာက
ခမ္းေၿခာက္ေနတဲ့ ၿမစ္တစ္စင္းသာ
သူ႔ထက္ပိုနီးတဲ့ ေနရာတခုကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ စကားလံုးေတြသိမ္းဆည္းရင္း အသံမဲ့ငိုေၾကြးေနတဲ့ ရင္ဘတ္တခု………………..
ေရးသားခ်ိန္…………….
December 4, 2009 - Posted by Htwe Nge - 2 Comments
ဒီက႑ေလးကို ေရာက္လာၿပန္ၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ေတာင္းပန္စကားလဲ ဆိုပါရေစ။ ေၿပာထားသလိုမလုပ္ႏိုင္ပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ပတ္က ပ်က္ကြက္ခဲ့လို႔ပါ။
အမွန္အတိုင္းေၿပာရရင္ တန္ေဆာင္တိုင္ကာလမွာ ေန႔မအားညမနားနဲ႔ အလုပ္မ်ားခဲ့ရတဲ့ ကင္မရာေလးလဲ ရန္ကုန္ေရာက္တာနဲ႔ အိတ္ထဲကေနေတာင္ အၿပင္မေရာက္သေလာက္ပါပဲ။
ဟိုဟိုဒီဒီေတြ မသြားၿဖစ္တာလဲပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဘာဓာတ္ပံုမွလဲ ထူးထူးၿခားၿခားရမလာဘူးေပါ့။
ဒါေပမယ့္ စေနေန႔ ( ဒီဇင္ဘာ ၅)ေန႔မွာ ပဲခူးကိုသြားရမယ္။ ၅ရက္ေလာက္ၾကာၿပီး ၁၀ရက္ေန႔ေလာက္ၿပန္ေရာက္မယ္။ အဲဒီေတာ့ မသြားခင္ ဒီက႑ေလးကို သတ္မွတ္ရက္ (တနဂၤေႏြ)ထက္ေစာၿပီးတင္ဖို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ပ်က္ကြက္တာေတြမ်ားေနတာရယ္ စိတ္ထဲမွာစြဲေနတဲ့ ဒီပံုေလးအေၾကာင္းကို ေၿပာခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ပါ။ ေလာေလာလတ္လတ္ရိုက္ထားတဲ့ပံုမဟုတ္ပဲ ပံုေဟာင္းၿဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္စကားဆိုပါရေစ။
PHOTO OF THE WEEK
ကေလးတေယာက္ရဲ႕ အနာဂတ္
ဓာတ္ပံုနဲ႔ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာတခ်ဳိ႕
ေန႔ရက္၊အခ်ိန္
၂၀၀၉ ၾသဂုတ္လ ၉ ရက္ တနဂၤေႏြေန႔၊ ညေန ၃ နာရီ ၂၅ မိနစ္
ေနရာ
စမ္းေခ်ာင္း ဗားကရာလမ္းမ၊ 99 Export ဆိုင္ေရွ႕
ေ၀မွ်ရၿခင္းအေၾကာင္းရင္း
သိပ္ၿပီးရိုးရွင္းတဲ့ ဒီပံုေလးဟာ ဒီပိုစ့္ေလးကိုဖတ္မိတဲ့ ဒါမွမဟုတ္ ဒီပံုေလးကို အမွတ္တမဲ့ၿမင္မိတဲ့သူ အားလံုးမဟုတ္ရင္ေတာင္ တခ်ဳိ႕တ၀က္ကိုေတာ့ တမ်ဳိးတမည္ေသာ ခံစားခ်က္ေတြ ေပးစြမ္းႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္မိလို႔ပါ။ ၿမန္မာၿပည္က အနာဂတ္ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ေၿမာက္မ်ားလွစြာေသာ လူမမည္ ကေလးမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ခံစားခ်က္ပါ။
ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လူေတြရဲ႕ စူးစမ္းလိုတဲ့မ်က္လံုး ဘာလဲဟဆိုတဲ့အၾကည့္ေတြကိုခံယူရင္း ရုိက္ယူခဲ့တဲ့ ဒီပံုေလးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ကို(ၿပန္ၾကည့္လိုက္မိတိုင္း) ေမးခြန္းေတြေမးေနပါတယ္။ ရွင္းေအာင္ေၿပာရရင္ေတာ့ အေၿဖမရွိတဲ့ ေမးခြန္းေတြေပါ့။
ဒီက႑ေလးကို မေတာ္တဆၿဖစ္ေစ တမင္တကာၿဖစ္ေစ အလည္ေရာက္လာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း တမ်ဳိးတမည္ေသာ ခံစားခ်က္၊ တစုံတရာမည္ေသာ စာနာမွု၊ အသံမဲ့တဲ့ေမးခြန္းေတြရဲ႕ အေၿဖကို အတိုင္းအတာတခုအထိ ရွာေဖြလိုတဲ့ ဆႏၵေတြေပၚေပါက္ခဲ့ရင္ ဒီပံုေလးနဲ႕ဒီပိုစ့္ေလးရဲ႕ ရည္ရႊယ္ခ်က္ေအာင္ၿမင္ပါၿပီ။
ေက်းဇူးစကား
ဒီက႑မွာ ပံု၂ပံုၾကားဗ်ာမ်ားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီပံုေလးေရႊးခ်ယ္ၿဖစ္ေအာင္ ကူညီအၾကံညဏ္ေပးခဲ့ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးအထူးပင္တင္ပါသည္။
ေတာင္းပန္စကား
ဒီပံုေလးကို ခြင့္ၿပဳခ်က္မရပဲ ရိုက္ယူခဲ့ၿပီး ကာယကံရွင္၏ သေဘာတူညီမွု သိရွိအသိအမွတ္ၿပဳမွုမပါပဲ ေရႊးခ်ယ္တင္ၿပခဲ့ရသည့္အတြက္ တစံုတခုေသာ စည္းမ်ဥ္းကိုခ်ဳိးေဖာက္မိခဲ့ပါက ဤေနရာမွပင္ သက္ဆိုင္သူမ်ားအား ေတာင္းပန္စကားဆိုအပ္ပါသည္။
ေလးစားစြာၿဖင့္
ေထြးငယ္
December 1, 2009 - Posted by Htwe Nge - 4 Comments
ကဗ်ာတပုဒ္ကုိ ေမြးဖြားေစတယ္
သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဖန္တီးေစတယ္
ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းဆိုတဲ့ အငြ႕အသက္တခုပါတယ္
အတိတ္ကို တမ္းတေစတယ္
မွိုင္ေတြေစတယ္ ေငးေမာေစတယ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေပ်ာက္ဆံုးေစတယ္
ဒါေပမယ့္…..
လွပတဲ့ကဗ်ာတပုဒ္မဟုတ္ဘူး
ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္လဲမဟုတ္ဘူး
ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုလည္း ၿဖည့္ဆည္းမေပးႏိုင္ဘူး
ေရွ႕ဆက္ဖို႔အတြက္ စြမ္းအင္မေပးဘူး
ေပ်ာက္ဆံုးရင္းနဲ႕ပဲ ေပ်ာက္ဆံုးေနတယ္…………
ဒါေပမယ့္ ငါေၿပာခ်င္တယ္
လြမ္းဆြတ္ၿခင္းဆိုတဲ့ဒီဂရီကို မေရာက္တဲ့ သတိရၿခင္းေတြနဲ႔
ငါနင့္ကို(နင္ၿပန္သြားကတည္းက) တကယ္သတိရေနတယ္ဆိုတာ ယံုပါ
ငယ္ငယ္
November 28, 2009 - Posted by Htwe Nge - 6 Comments
ေမာင္ႏွစ္မကိုးေယာက္ထဲမွာ ထက္ေအာက္ေမြးလာခဲ့ၿပီး ၁ႏွစ္ေက်ာ္ ၂ႏွစ္ေလာက္သာကြာၿခားတဲ့ က်ေနာ္ႏွင့္အမဟာ အထက္ေအာက္ေမာင္ႏွစ္မေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း
တက်က္က်က္ေပ့ါ။ ပိုၿပီးဆုိးတာက သူန႔ဲက်ေနာ္မွာ ရွိေနတဲ့ မ်ားၿပားလွတဲ့ ကြာၿခားခ်က္ေတြေၾကာင့္ ငယ္ငယ္တုန္းက အေမက “နင္တို႔ညီမႏွစ္ေယာက္ တေနကုန္ဘာေတြမ်ားေၿပာေနတာလဲ” လို႔ ေမးယူရေလာက္ေအာင္ နီးစပ္ခဲ့ၿပီး
ရန္ၿဖစ္လိုက္ ၿပန္ေခၚလိုက္နဲ႔ တေယာက္ကို တေယာက္ တၿခားေမာင္ႏွစ္မေတြထက္ ပိုၿပီးတြယ္တာခဲ့ေပမယ့္ အရႊယ္ေရာက္လာတာနဲ႔အမွ် သူနဲ႕ က်ေနာ္ၾကားမွာရွိတဲ့ မတူညီမွု ကြဲၿပားမွုေတြက ပိုမိုၾကီးမားသိသာလာၿပီး ရလဒ္ကေတာ့ ညီမႏွစ္ေယာက္ၾကားက ၾကီးထြားလာတဲ့ ေအးစက္မွုေပါ့။
သူနဲ႔က်ေနာ္ရဲ႕ မတူညီမွုေတြကို ေၿပာရင္ ၀တၱဳရွည္တပုဒ္စာေတာ့ အနည္းဆံုးရွိမယ္ထင္တယ္။
မတူတဲ႔အခ်က္ေတြကို ေၿပာရရင္ ရုပ္ရည္ကေနစတာပါပဲ။ အေမကပဲ မ်က္ႏွာလိုက္တယ္ေၿပာရမလား။ အစ္မကိုလူေတြရွဳံ႕ ခ်ၾကတာကေတာ့ “နင့္အမက ကိုးရီးယားမင္းသမီးေလးလိုပဲ”တဲ့။ က်ေနာ္ကို ခ်ီးမြမ္းေထာပနာၿပဳၾကတာကေတာ့
ဒီလိုပါ “နင္တို႔ေမာင္ႏွစ္မကိုးေယာက္ထဲမွာ နင္ရုပ္ဆိုးဆံုးပဲ” ။ ကဲ ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လား အရပ္ကတို႔ ရယ္ေပါ့ဗ်ာ။
သူကမိုးလင္းရင္သီခ်င္းသံေလးနဲ႕အိပ္ရထရတာႏွစ္သက္ၿပီး က်ေနာ္ကေတာ့ အသံေတြကင္းမဲ့ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ မနက္ခင္းတခုမွ ႏိုးထရင္း ဟိုဒီအေတြးေတြနဲ႔ ေန႔တေန႔ကို စတင္ခ်င္သူေပါ့။
သူကေရွာ့ပင္းေမာေတြ သြားေရာက္ေငးေမာရတာ(၀ယ္တာ၀ယ္တာအပထား) သေဘာက်ၿပီး က်ေနာ္အတြက္ေတာ့ အဲဒီအရာဟာ ေခါင္းကိုက္ေစတဲ့၊ ေမာပန္းေစတဲ့ ဘာအက်ဳိးမွမရွိေစတဲ့အရာေပါ့။
(ဆိုင္ထဲမွာေလွ်ာက္ၾကည့္ အ၀တ္အစားေတြ၀တ္ၾကည့္ၿပီး မ၀ယ္ပဲၿပန္ထြက္လာတာကိုလဲ က်ေနာ္ကသိပ္ရွက္တတ္သူပါ။)
အမက ပိုက္ဆံေလးရွိရင္ အ၀တ္အစား၊ တကိုယ္ေရသံုးပစၥည္းေတြ၊ စီဒီေခြနဲ႔စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ေလ့ရွိတယ္။ က်ေနာ္ဆိုသူကေတာ့ လက္ထဲမွာ ေငြယားေလးရွိလာရင္ ေဘာ္ဒါေတြခ်ိန္းၿပီး ဆုိင္ထိုင္တာကလြဲရင္ တၿခားအတြက္သံုးရမွာ ေရလည္ႏွေၿမာတတ္သူေပါ့။
အၿပင္အထြက္နည္းတဲ့အမက သင္တန္းခ်ိန္ကလြဲရင္ ေလွ်ာ္၊ဖြပ္၊ခ်က္ၿပဳတ္ဆိုတဲ့ က်ေနာ္အမုန္းဆံုး မလုပ္ခ်င္ဆံုး ကိစၥေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေလ့ရွိၿပီး ေပါက္ကရေတြလုပ္ရင္း ကြန္ၿပဴတာေရွ႕မွာ အဲဗားအခ်ိန္ၿဖဳန္းေနတဲ့ သူ႔ညီမကို သိပ္ၾကည့္မရသူေပါ့။
သူနဲ႕မတူတာကေတာ့ မီးဖုိေခ်ာင္၀င္ရမွာ ေသေအာင္မုန္းတဲ့ေထြးငယ္ဟာ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခ်က္ၿပဳတ္ေကြ်းရဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးမီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ေရာက္တတ္သူေပါ့။
(ခ်က္ထားၿပီးလို႔မစားရင္လည္း စိတ္ဆိုးတတ္သလို မေကာင္းဘူး နင္ခ်က္ထားတာတူးေနတယ္လို႔ ေ၀ဖန္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၃ရက္ေလာက္စကားမေၿပာတဲ့ အက်င့္ေလးရွိတာကလြဲလို႕ ေပါ့ေလ)
သူကသူ႔ေနထိုင္တဲ့ေနရာကို ၅မိနစ္တခါေလာက္ တံၿမက္စည္းလွည္းရမွ ေနတတ္သူၿဖစ္ၿပီး က်ေနာ္ကေတာ့ သူတံၿမက္စည္းလွည္းေနတုန္း ဖင္ေလးတခ်က္ေရႊ႕ေပးရမွာေတာင္ ပ်င္းစရာေကာင္းလိုက္တာလို႔ ေတြးေနတတ္သူေပါ့။
သူကအေပါင္းအသင္းထားၿခင္းဆိုတာ သိပ္အက်ဳိးမရွိတဲ့အရာလို႔မွတ္ယူထားၿပီး က်ေနာ္ရဲ႕တေန႔တာမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြမရွိရင္ တခြက္တဖလားမေမာ့ရတဲ့ အရက္သမားလိုၿဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ (ဘာသာသာလာကာလဲမစိ အဲ မရွိတဲ့ဘ၀ဆိုေတာ့)။
အင္တာနက္ကို တေန႔၂နာရီေလာက္မွ မသံုးရရင္ တကိုယ္လံုးကို ေခြးလယားသီး အၿဖဴးခံထားရသလိုလို ဟိုေနရာဒီေနရာကိုပဲ(ေၿခသလံုးဘာညာေၿပာပါတယ္) ဂ်ပိုးအတုတ္ခံထားရသလို ရြစိထိုးေနတဲ့က်ေနာ္ကို တလေနလို႔မွအင္တာနက္ကေဖး
တေခါက္မေရာက္တဲ့ သူကေၿပာဆိုေတာ့လဲခံရတာပဲေပါ့။
သူကသီခ်င္းေတြ ရုပ္ရွင္ေတြကို မမုန္းတမ္းနားေထာင္ ၾကည့္တတ္သူၿဖစ္ၿပီး က်ေနာ္ၾကည့္လိုက္တိုင္းမွာ Animal Planet မဟုတ္ရင္ CNN ပဲၿဖစ္တတ္ပါတယ္။ (နားမလည္တာကေတာ့ တပိုင္းေပါ့ဗ်ာ)။ MRTV3 အစီအစဥ္ႏွင့္ ၿမန္မာ့အသံကလြင့္တဲ့
ႏိုင္ငံတကာသတင္းကိုလဲ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ေစာင့္ၾကည့္တတ္ပါတယ္။
အေမနဲ႔ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတင္မဟုတ္ပဲ ပြစိပြစိလုပ္တတ္တာၿခင္းလဲတူလို႔ သူက က်ေနာ္အၿပန္ေနာက္က်လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ည၁၀နာရီေလာက္ထိေလပစ္ေနလို႔ အင္တာနက္ကိုအၾကာၾကီးသံဳးလို႔
ကိုယ့္အ၀တ္ကိုယ္မေလွ်ာ္လို႔ သူသင္တန္းသြားေနတုန္း မီးပူမတိုက္ထားလို႔….စတဲ့…. စြပ္စြဲခ်က္ေတြနဲ႕ ဂင္းနစ္စာအုပ္မွာ မွတ္တမ္းတင္ခံရေလာက္ေအာင္ရွည္တဲ့ ဂါထာတပုဒ္ကိုသူရႊတ္ၿပီဆိုရင္ နားေအးပါးေအးေနရတာၾကိဳက္တဲ့ နားပူတာကို သရဲေၿခာက္ခံမွာထက္ ပိုေၾကာက္တဲ့ က်ေနာ္အတြက္ကေတာ့ ငရဲတေခါက္ အလည္ေရာက္သလိုေပါ့။
(အဲဒီအခ်ိန္မွာ လုပ္ေလ့ရွိတာကေတာ့ ရွိတဲ့ပိုက္ဆံေလးေဘာင္းဘီအိတ္ထဲထိုးထည့္ၿပီး စုတ္စုတ္ၿပတ္ၿပတ္ အ၀တ္အစားနဲ႔ ေရာက္သြားတတ္တာကေတာ့ အေအးဆိုင္တခု မဟုတ္ရင္ ကမာၻပတ္လို႔ရတဲ့ ဖန္သားၿပင္တခုရွိရာဆီေပါ့။)
သူကကားအေကာင္းစားေလးေတြ ကားလွလွေလးေတြၿမင္ရင္ ေငးေမာအားက်တတ္ေပမယ့္ က်ေနာ့္အၿမင္မွာေတာ့ ဒီပတ္၀န္းက်င္ကို ထိုက္ခိုက္ေစတဲ့ ကာဗြန္ေတြထုတ္လြတ္ၿပီးမွ ခရီးေရာက္ေစတဲ့ ယာဥ္တစ္စီးဟာ ကမာၻၾကီးကို ဘာဒုကၡမွမေပးတဲ့ ေသးငယ္ၿပီးသယ္ရလြယ္ကူတဲ့ သူ႔အေပၚေရာက္တဲံလူတုိင္းကို စတိုင္က်ေစတဲ့ စကိတ္တစ္ခုေလာက္ စိတ္၀င္စားဖို႔ မေကာင္းဘူးလို႔ထင္တတ္ပါတယ္။ ၿပိဳင္ကားေမာင္းသူတေယက္ဟာ စကိတ္တာတေယာက္ေလာက္ ဆြဲေဆာင္မွုမရွိဘူးေပါ့ဗ်ာ။
ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေကာင္ေလးေတြဟာ က်ေနာ္စိတ္၀င္စားဆံုးအရာထဲမွာ ပါ၀င္ၿပီး ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေလးေတြၿမင္ရင္ မ်က္စိတဆံုးလိုက္ငမ္း အဲ ေငးတတ္ေပမယ့္ သူကေတာ့ ေယာက္က်ားေလးဆိုတာ ကမာၻေပၚမွာရွိမရွိသင့္တဲ့ သတၱ၀ါတခုလို႕႔ခံယူထားပံုရပါတယ္။ (အဲဒါေၾကာင့္လဲ ကုိးရီးယားဆန္ဆန္ရုပ္ရည္၊ ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္နဲ႕ အေနေတာ္အရပ္အေမာင္း၊ ဖက္ရွင္က်က်၀တ္ဆင္တတ္မွုဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြရွိေနေပမယ့္
သူ႔ညီမလို ခုထက္ထိမစြံၿဖစ္ေနရွာပါတယ္)
စကားကို ရုပ္ရည္နဲ႕မလိုက္ေအာင္ ဘုေဘာက္ေၿပာတတ္တဲ့ အမဟာ သူ႔ေမာင္ႏွစ္ေတြအိပ္ေရးမ၀မွာ အစားမမွန္မွာ စိုးရိမ္ေနတတ္သူၿဖစ္ေပမယ့္ အမေတြရဲ႕ယံုၾကည္မွုအရနည္းၿပီး ႏွုတ္ေလးနဲ႔ေမာင္ႏွစ္မေတြကို ဂရုစိုက္တတ္သူ က်ေနာ့္ကိုေတာ့ အမၾကီးက သူ႔တိုင္ပင္ဖင္တိုင္ပင္ဖက္ရာထူးကိ ုေပးထားၿပီး ယံုၾကည့္မွုအၿပည့္အပ္ႏွင္းထားပါတယ္။
(ဒါဟာသူ႔ရဲ႕စိတ္ထင္ရင္ထင္သလို ေၿပာဆိုင္လုပ္ကိုင္တတ္တာေၾကာင့္လို႔ ထင္ပါတယ္)
အဲဒီလို မတူညီမွုေတြ သိန္းေသာင္းခ်ီေနၿပီး တေယာက္နဲ႕တေယာက္ သိပ္ၾကည့္မရတဲ့ ဘတ္စ္ကားစီးရင္ေတာင္ တေယာက္တေနရာစီးတတ္တဲ့ အမကို တညမွာ ငါ့အမ တယ္ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းပါလား လို႔အေတြး၀င္ခဲ့မိတယ္ဗ်။
တၿခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
အင္တာနက္ဆိုင္ကို မသြားသင့္တဲ့ေနရာတခုလို႔ယူဆထားၿပီး ဘေလာ့ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ၾကားဖူးရုံကလြဲလို႔ စိတ္၀င္တစားမရွိလွတဲ့ အမဟာ သူ႔ညီမအင္တာနက္ဆိုင္မွာ ၾကာေနလို႔လိုက္ေခၚရင္း က်ေနာ္ရဲ႕အခ်ိန္အေပးရဆံုး အားအထုတ္ရဆံုး
ပိုစ့္အၿဖစ္မွတ္တမ္း၀င္သြားတဲ့ မၿပီးႏိုင္မစီးႏိုင္ တန္ေဆာင္တုိင္မွတ္တမ္းပိုစ့္ေလးကို Preview ၾကည့္ေနတာကို ေဘးမွာထိုင္ေစာင့္ေနရင္း ၿမင္သြားေတာ့ ဘာေၿပာတယ္ထင္လဲဗ်။
ငယ္…နင္လုပ္ထားတာလား။ ဟုတ္ေနတာပဲ။ နင္အဲလိုေတြလဲလုပ္တတ္ေနလား တဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္တကိုယ္လံုးကို စီးဆင္းသြားတာက ၾကည္ႏူးမွုေတြေပါ့။
သူ႔ရဲ႕ဒီစကားတခြန္းကို ဘေလာ့မေရးေစကာမူ ဘေလာ့ဆိုကို ေသေသခ်ာခ်ာသေဘာေပါက္နားလည္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဘေလာ့ဂင္းေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ အားေပးစကားေတြထက္ပိုၿပီး တာသြားခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ထင္မွတ္ထားတာက နင္ဘာေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနတာလဲ။ အင္တာနက္ဆိုင္သြားၿပီး ဒါေတြနဲ႕အခ်ိန္ကုန္ေနတာလား ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ဳိးပါ။ မထင္မွတ္ထားပဲ က်ေနာ့္အမဟာ သူအၿမင္ကတ္တဲ့ သူ႔ညီမရဲ႕ ကေမ်ာက္ကေခ်ာက္စာေတြနဲ႕
ကဖ်စ္ကညစ္ပံုေတြစုစည္းထားတဲ့ ဘေလာ့ေလးကို အားေပးစကားဆိုခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီလို ရိုးရွင္းလွတဲ့ နည္းပါးလြန္းလွတဲ့ သူရဲ႕စကားလံုးေတြနဲ႔ပဲ က်ေနာ္အေပၚမွာ သူေၿပာဆိုထားသမွ်ေတြဟာ သင္ပုန္းအေခ်ခံလိုက္ရတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။
ကဲ………ေမာင္ႏွစ္မေတြဆိုတာ ဒီလိုပါပဲေလ။ ရန္ၿဖစ္လိုက္ ၿပန္တည့္လိုက္ မေခၚလိုက္ မေၿပာလိုက္ ၿပန္အဆင္ေၿပလိုက္နဲ႔ပဲ လံုးခ်ာလည္လုိက္ေနတာပဲ………….
မွတ္ခ်က္။ ။တေန႔ေန႔ သူကက်ေနာ့္ကိုအႏိုင္က်င့္လိုက္ က်ေနာ္ကသူ႔ကိုဗိုလ္က်လိုက္နဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားေနရတဲ့ က်ေနာ့္အမအတြက္ အမွတ္တရ….
November 27, 2009 - Posted by Htwe Nge - 7 Comments
အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို အဓိပၸါယ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ဖြင့္ဆိုၾကတယ္။
တခ်ဳိ႕က စမ္းေရလို ေအးၿမတယ္။ တခ်ဳိ႕က မီးလိုပူေလာင္ေစတယ္တဲ့။ တခ်ဳိ႕က ၾကီးမားတဲ့ စြမ္းအင္ေတြကို ေပးစြမ္းတဲ့အရာ။ တခ်ဳိ႕အတြက္က်ေတာ့ ဘ၀တခုလံုးကို ရစရာမရွိေအာင္ ပ်က္သုဥ္းေစတတ္တဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးလို လက္နက္တခုတဲ့။တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ႏူးညံ့တဲ့ပန္းေလးတပြင့္။တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ေတာ့ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္ေနတာေတာင္ လက္မလြတ္ပဲ ဆုပ္ကိုင္ထားမိတဲ့ ဆူးတခက္။
ကဗ်ာဆရာေတြ စာေရးတဲ့သူေတြအတြက္က်ေတာ့ သိပ္ကိုအဖိုးတန္တဲ့ ရင္းၿမစ္တခုၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ေနမွာေပါ့ေလ။
အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို ဖြဲ႕ ႏြဲ႔လာလိုက္ၾကတာ ကမာၻဦးအစ အာဒံႏွင့္ ဧ၀၊ ေရာမရဲ႕ ရုိမီယိုႏွင့္ ဂ်ဴးလိယက္ကေန တိုင္တန္းနစ္သေဘၤာၾကီးရဲ႕ အၿဖစ္ဆိုးနဲ႕အတူ ေၾကကြဲစရာေကာင္းတဲ့ဂ်က္နဲ႕ ရိုစ့္တို႔အထိ ေခတ္ကာလ၊ ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္း၊ ရာဇ၀င္ေတြ ကြဲၿပားေပမယ့္ တူညီတာတခုကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာေၾကာင့္ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ နာက်င္ေၾကကြဲမွုေတြ၊ ေပးဆပ္မွုေတြနဲ႕ က်ဆင္းခဲ့ရတဲ့ ေသြးႏွင့္မ်က္ရည္ေတြေပါ့။
သာမန္လူတေယာက္အတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာကို အခ်စ္လို႔ပဲ အရိုးသားဆံုး ဖြင့္ဆိုမယ္ထင္ပါတယ္။ သူ႔အတြက္ ပိုၿပီးေတာက္ပတဲ့ မနက္ေတြကို ဖန္းဆင္း၊ ပိုမိုလွပတ ဲဲ့ ညေနေတြကို ယူေဆာင္လာၿပီး သူ႔ရဲ႕ ညေတြဟာ အဲဒီအခ်စ္ဆိုတဲ့အရာေၾကာင့္
ပိုၿပီးအဓိပၸယ္ရွိလာေစတဲ့ အရာတခုရယ္လို႔ေပါ့…………….
က်ေနာ့္လို မိန္းကေလးမဆန္တဲ့ မိန္ကေလးတေယာက္အတြက္ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ သိပ္ကို တစိမ္းဆန္လြန္းပါတယ္။
ဒါေပမယ့္…………………..
တခါတရံ
သူငယ္ခ်င္းတေယာက္လို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း
အကိုတေယာက္လို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး
သူေၾကကြဲေနတာကို ဖြင့္မေၿပာပဲသိေနခဲ့တယ္
ကိုယ္၀မ္းနည္းေနတာကိုလည္း သူမေမးပဲနားလည္ေနခဲ့တယ္
သူသာရွိရင္ ငါအရာရာကို ရင္ဆိုင္ရဲတယ္။
ဘယ္လို အခက္အခဲကိုမဆို ေက်ာ္ၿဖတ္ရဲတယ္လို႔ အေတြး၀င္ခဲ့မိတယ္။
ေန႔ေတြတိုင္းဟာ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ အဓိပၸါယ္ၿပည့္၀ေနခဲ့တယ္။
သူ႔ေၾကာင္းေတြးလိုက္တိုင္း ေႏြးေထြးမွုႏွင့္ နာက်င္မွုေတြေရာၿပီးထြက္လာတဲ့ ခံစားမွုေတြ….
သူ႔ကိုမၿမင္တာၾကာေပမယ့္ တမ္းတေနတုန္းပဲ…
သူ႔အသံကိုမၾကားတာ ႏွစ္လၾကာေနေပမယ့္ လြမ္းဆြတ္ေနဆဲပဲ
ဘာေတြပဲၿဖစ္ေနေန သူေပ်ာ္ရႊင္အဆင္ေၿပေနဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္….
တကယ္လို႔ ဒါေတြဟာ လူတေယာက္ကို ခ်စ္မိလို႔ၿဖစ္လာတဲ့ လကၡဏာေတြဆိုရင္ ကိုယ့္ဘ၀မွာ လူတေယာက္ကို တကယ္ပဲ ခ်စ္ခဲ့မိပါတယ္။
မိုင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာေသာ ေ၀းတေနရာမွ ဇူလ၂၇ ေမြးေန႔ရွင္သို႔ ရည္ညြန္းသည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ လက္ၿဖင့္မဟုတ္ပဲ ႏွလံုးသားၿဖင့္ေရးသားေသာ………..
November 23, 2009 - Posted by Htwe Nge - 2 Comments
ေတာင္ၾကီး (တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၁၃ ရက္)
ဒီႏွစ္တန္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္မွာ ပထမဆံုးသတိထားမိတဲ့အခ်က္က တၿခားနယ္သားေတြနဲ႔မတူ ကြဲၿပားၿပားတဲ့ စတိုင္နဲ႔ ခပ္လန္းခပ္လန္း ေတာင္ၾကီးသားေတြ မဟုတ္ပဲ အရင္ႏွစ္နဲ႔ႏွုိင္းယွဥ္ရင္ သိသိသာသာေလွ်ာ့သြားတဲ့ ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ရဲ႕အပူခ်ိန္ပါ။ အရင္ႏွစ္က အရင္ႏွစ္က တကိုယ္လံုးၿမင္ရတာဆိုလို႔ မ်က္လံုးႏွစ္လံုး၊ ႏွာေခါင္းတခုႏွင့္ ပါးစပ္တေပါက္ပဲလို႔ဆိုရေအာင္ အလြာေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔လြမ္းၿခံဳခဲ့ရၿပီး ေဘးမွာမီးဖိုထားတာေတာင္ မီးပံုးၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ေအးခဲသြားမလားမလားလို႔ စိုးရိမ္ အရွင္လတ္လတ္ ေရခဲတိုက္ေရာက္ေနသလိုပါပဲလားလို႔ ညီးတြားေစခဲ့တဲ့ တန္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္ဟာ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ အထဲကတီရွပ္လက္္ရွည္ အေပၚကေလာင္းကုတ္၊
ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၊ စီးေနက်ဖိနပ္နဲ႔ပဲ တင္းတိမ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတာင္ပြဲခင္းထဲမွာ ေလွ်ာက္လည္ေနရင္း ၿဖစ္လာတဲ့ခံစားခ်က္ေတြက အိုက္သလိုလို။
ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕နဲ႕ ေရာင္စံုတန္ေဆာင္တိုင္
ၾကာဖူးပံုစံ မီးေလးေတြ ပတ္ပတ္လည္ ထြန္းညွိထားတာကေတာ့ မီးလြတ္ကြင္းပါ
ေနာက္ထပ္ဓာတ္ပံုေတြ ေလွ်ာက္ရိုက္ရင္း သတိထားမိတဲ့အခ်က္က ၀ယ္သူမဲ့တဲ့ ေစ်းဆိုင္ေတြနဲ႔ စားသံုးမရွိသေလာက္နည္းပါးလွတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြပါ။ ပံုမွန္အားၿဖင့္ လူစည္ကားေလ့ရွိၿပီး ၀င္လာတဲ့သူရဲ႕ၿခဴးတၿပားမွ မက်န္ေအာင္ႏုတ္ယူတတ္တဲ့ ကံုးကင္း (ေဒသအေခၚ)၀ိုင္းမွာေတာင္ လူသူေလးပါးကင္းေနခဲ့ပါတယ္။ ခပ္လန္လန္၀တ္စားထားတဲ့ မမေခ်ာေတြဒိုင္ကိုင္တဲ့ အနည္းအက်ဥ္းေသာ၀ိုင္းမ်ားကေတာ့ ၿခြင္းခ်က္ေပါ့ေလ။ ဒါဟာ ပိုမိုေခြ်တာလာတဲ့ဆိုတာလား လူေတြ၀င္ေငြပိုမိုနည္းပါးလာၾကလို႔လား၊ အလုပ္အကိုင္ေတြရွားပါးၿပီး စီးပြားေရးအေၿခအေနမေကာင္းၾကလို႔လား မဆိုႏိုင္ပဲ ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕
အေနအထားတခုကို ၿပသေနတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ေသခ်ာတဲ့အေၿဖတခုကို ေပးႏိုင္မယ့္လူရွိရင္ေတာ့ သိခ်င္ပါတယ္။ နာဂစ္ေနာက္ပိုင္း ပိုမိုဆိုးရႊားလာတယ္လို႔ဆိုၾကတဲ့ ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ စီးပြးေရးလကၡဏာတရပ္လားဆိုတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လဲမသိပါဘူး။
ထိုးသားကင္းမဲ့ေနတဲ့ ကုန္းကင္း၀ိုင္းတခု
စားသံုးသူနည္းပါလွတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တခု
ကဲ…..ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္အေၾကာင္းကေန ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္မွန္း မသိေတာ့ဘူး။ အဲဒီလိုပဲဗ်။ ေထြးငယ္ဆိုတာ တလြဲလုပ္တတ္တဲ့ နကၡတ္နဲ႔ေမြးဖြားလာတဲ့သူဆိုေတာ့နည္းနည္းေတာ့ သည္းခံၾကပါလို႔။
ဂရင္းရြိင္ရယ္ရဲ႕ ေၾကာ္ၿငာနည္းတမ်ဳိးေပါ့
ေရာင္စံု ေစ်းတန္း
ပြဲေတာ္ ၀င္ေပါက္
အိုဇုန္း
ပြဲခင္းထဲ နည္းနည္းပါးပါး ေလွ်ာက္လည္ၿပီးတာနဲ႔ မီးပံုၾကည့္ဖို႔အတြက္ ေၿမကြက္လပ္နားသြားၿပီး ေနရာလြတ္လိုက္ရွာရတာပါပဲ။ ေနရာရွာမရၿဖစ္ေနလို႔ တက္သြားတဲ့အိုဇုန္းအဖြဲ႕မီးပံုးကို မတ္တပ္ရပ္ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ မီးက်ဥ္ေတြက သတ္မွတ္ထားတဲ့ နယ္နမိတ္ကိုေက်ာ္လြန္ၿပီး ပြဲၾကည့္တဲ့သူေတြဆီအထိ လြင့္စဥ္လာပါတယ္။ပထမေတာ့ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ေတြမွာ ၿမင္ေနက်ၿမင္ကြင္းေတြလို အေရာင္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ပြဲခင္းတခုလံုး ဖံုးအုပ္ေတာ့မတတ္ က်ဆင္းလာတဲ့ မီးပြားေတြကို ၾကည့္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကေပမယ့္ ေခါင္းေပၚကေန ပြတ္ကာသီကာ ၿဖတ္သန္းသြားတဲ့ မီးပြားေတြနဲ႔ ဒုံးက်ဥ္တစင္းရဲ႕ အရွိန္နဲ႔ခိုဆင္းလာၿပီး ေၿခရင္းနားမွာ နားခိုသြားတဲ့ မီးက်ဥ္စေတြကိုရယ္ေၾကာင့္ပဲ လူေတြရုတ္ရုတ္သဲသဲ ၿဖစ္သြားၾကပါတယ္။တူတူလာၾကတဲ့ ေတာင္ၾကီးေဒသခံေတြကေတာ့ ေၿပးလိုက္တာ တန္းလို႔။
အိုဇုန္းရဲ႕ တာအထြက္
က်ေနာ္ကေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္စိတ္ကမ်ားေနေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ သတၲိေကာင္းခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့ပါတယ္။
တဖြဲ႕လံုးမွာ က်န္ခဲ့တာက က်ေနာ္ရယ္၊ အမရယ္ ထန္းေကာ ဆိုတဲ့ ၁၀ႏွစ္အရႊယ္ ေကာင္ေလးတေယာက္ရယ္သာ။
အိုဇုန္းရဲ႕ ၿခိမ္းေၿခာက္မွုနဲ႔ လွပ္လွုပ္ရွားရွားၿဖစ္မွုေတြ ၿပန္လည္တည္ၿငိမ္သြားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ သံုးေကာင္ အဲ သံုးေယာက္သား ထိုင္စရာေနရာတေနရာလိုက္ရွာရပါေတာ့တယ္။ အတ္ခြံ၃လံုးကို၅၀၀နဲ႔၀ယ္ လူသံုးေယာက္ထိုင္လို႔ရမယ့္ ေၿမေနရာေလးတခုလိုက္ရွာလို႔အၿပီးမွာေတာ့ စတည္းခ်စရာေနရာေလးတခုေတာ့ အဆင္ေၿပသြားပါၿပီ။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ေမွာ္၀င္အလွည့္ပါ။ ေမွာ္၀င္ကေတာ့ ၿပႆနာတစံုတရာမရွိပဲ ေအးေအးေဆးေဆးပဲၿပီးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာ ထူးၿခားမွုတခုကေတာ့ အရင္ႏွစ္ေတြလို စိန္နားပန္တလွည့္ မီးက်ဥ္တလွည့္မဟုတ္ပဲ စိန္နားပန္ေတြအားလံုးလြတ္ၿပီးမွ မီးက်ဥ္ေတြစလြတ္ပါတယ္။
ေမွာ္၀င္ၿပီးလို႔ အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာၿပီးေတာ့ အိုးစည္သံတၿမိဳင္ၿမိဳင္ အဖြဲ႕၀င္ေတြရဲ႕မ်ားၿပားလွတဲ့ဆိုင္ကယ္ မီးက်ဥ္၊မီးစာနဲ႔မီးပံုးအတြက္လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြတင္ထားတဲ့ ကားေတြနဲ႔၀င္ေရာက္လာတာကေတာ့ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္ရဲ႕ နံမည္ၾကီးစာရင္း၀င္ ၿမစိမ္းအဖြဲ႕ပါ။
ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္ရဲ႕ ထိပ္တန္းစာရင္း၀င္ ၿမစိမ္း
အားလံုးတိုင္ပင္ထားတဲ့အတိုင္း ၿမစိမ္းၿပီးရင္ၿပန္မယ္ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္အရ ၿပန္ခါနီးလာေပမယ့္ စိတ္ကေတာ့ မၿပန္ခ်င္ေသး။အခ်ိန္ကလဲ၁၂ေက်ာ္စၿပဳေနၿပီ။ ေတာင္ၾကီးေဒသခံ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ အဲဒီညအတြက္အဓိကေစာင့္ၾကည့္ရမယ့္ အဖြဲ႕။တဖြဲ႕လံုးကြင္းထဲေရာက္သြားၿပီး မီးပံုအတြက္လိုအပ္တာေတြၿပင္ဆင္ေနခ်ိန္မွာ အိပ္ခ်င္ၿပီဆိုရင္ ေနရာေဒသမေရွာင္ အခ်ိန္ကာလမၾကည့္ ေဘးလူေတြမ်က္ႏွာမေထာက္ပဲ မရရေအာင္ၾကံဖန္အိပ္တတ္တဲ့ ေထြးငယ္ကေတာ့အဲဒီအိတ္ခြံေလးရဲ႕ ၂ေတာင္သာသာေလာက္သာရွိတဲ့ ေနရာေလးေပၚမွာ ေခြေခါက္ၿပီးအိပ္ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္အက်င့္ကို ေကာင္းေကာင္းၾကီးသိေနတဲ့ အမကေတာ့ဘာမွမေၿပာပဲ သူ႕ညီမလူလိုသူလို မအိပ္တာကို နားလည္ေပးရွာပါတယ္။ ကားလမ္းနဲ႔နီးေနတဲ့ ဖုန္ေတြကေတာ့ ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ။ တခ်ိဳ႕လူေတြ ၿဖတ္ေလွ်ာက္သြားတာ ေခါင္းကိုတက္နင္းဖို႔ နည္းနည္းပဲလိုတယ္။ ဒါလဲဂရုမစိုက္ေရးမခ် မစိုက္ပဲ။
ေတာ္ေတာ္ေလးလဲၾကာၿပီးေတာ့ အမရဲ႕အသံ ငယ္…ထေတာ့။ ၿမစိမ္းလြတ္ေတာ့မယ္။ မွိန္းေနရာကေေန ထထိုင္ရင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ လွပတဲ့ပန္းခ်ီေတြနဲ႔ တက္ဖို႔တာယူေနတဲ့ ၿမစိမ္း။ အၾကီးအက်ယ္ ၿပင္ဆင္ထားတဲ့ ပံုပဲ။ ေစာင့္ၾကည့္ေနေပမယ့္ မတက္ေသး။အဖြဲ႕၀င္ေတြ စိတ္မခ်ေသးလို႔ မလြတ္ေသးတဲ့ပံုစံ။ ခဏၿပန္ေမွးအံုးမွပဲ။ ၿမိဳ႕ခံတခ်ဳိ႕နဲ႔ဘုရားၿဖဴ (ၿမစိမ္းအဖြဲ႕ဇာတိရႊာ)အုပ္စုေတြကေတာ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ၀င္ေနေလာက္ၿပီ။
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာယူၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ငယ္..ထေတာ့။ တကယ္တက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မွိုင္း၀ေနၿပီၿဖစ္တဲ့ၿမစိမ္းက ရွိသမွ်သူ႕အစြမ္းေတြကိုၿပသဖုိ႔ လြတ္ေပးပါေတာ့လို႔ေၿပာေနသလို တလွုပ္လွုပ္။
ခုမွပန္းခ်ီေတြက ပိုၿပီးၾကြလာသလို။ အခ်ိန္ၾကာတာႏွင့္အမွ် ၿမစိမ္းဆိုတဲ့အသိနဲ႔ အားလံုးကစိတ္၀င္တစား။ မတ္တပ္ရပ္တဲ့လူက ရပ္ကုန္ၾကၿပီ။
လာပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အဖြဲ႕သားေတြရဲ႕ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရမွုနဲ႔ တက္လာတဲ့ၿမစိမ္းဟာ ေစာင့္ေနရလို႔ စိတ္မရွည္တဲ့ပံုစံနဲ႔ ေပ၂၀ေလာက္အေရာက္မွာပဲ သူ႕အစြမ္းေတြကို စၿပပါေတာ့တယ္။ ဖြားကနဲ….ဖြားကနဲ႔….မီးက်ဥ္ေတြကို ၅မိနစ္ေလာက္ဆက္တိုက္ ထုတ္လြတ္ၿပီးခ်ိန္မွာပဲ သူ႕အၿမင့္ဆံုးစြမ္းအင္ကိုစၿပပါေတာ့တယ္။
အၿမင့္ကလည္း အေနေတာ္အေနအထားကေန ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္တမ်ဳိး၊ အတန္းလိုက္တသြယ္၊ ေဘးကိုၿဖန္႔က်က္လာတာတဖံုနဲ႔ ေရာင္စံုက်ဆင္းလာတဲ့ မီးပြားေတြဟာ တကြင္းလံုးကို ၿဖာက်သြားပါတယ္။
ၿမစိမ္း
လွလိုက္တာဆိုတဲ့ ေအာ္ဟစ္ခ်ီးက်ဴးသံေတြနဲ႔အတူ လက္ခုပ္သံေတြက တေၿဖာင္းေၿဖာင္း။
မီးပြားေတြက ေတာ္ေတာ္နဲ႔အဆံုးမသတ္။ က်ေနာ္လည္ ၾကည့္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ၾကည့္လိုက္ ဓာတ္ပံုရိုက္လိုက္နဲ႔ တေယာက္ထဲအလုပ္ေတြရွဳပ္လို႔။ ေဘးလူေတြကေတာ့ ၿမစိမ္း အဲ ၀ါးလံုးစိမ္းနဲ႔ ရိုက္ခ်င္စိတ္ေပၚေနမလားမေၿပာတတ္။
ေတာ္ေတာ္ေလးကိုလွပသလို ၿမစိမ္းေတာ့ဒီႏွစ္အတြက္ ဆုၾကီးတခုခုေတာ့ ခ်ိတ္ႏိုင္လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။
ၿမစိမ္းရဲ႕ လွပတဲ့ၿမင္ကြင္းတခု
ၿမစိမ္းၿပီးတာနဲ႔လူစုၿပီးၿပန္ခဲ့ၾကတာ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၁နာရီ ၃၀ ၀န္းက်င္ရွိေနၿပီ။ အေအးဓာတ္ကပိုၿပီးကဲလာေပမယ့္ မ်က္ႏွာၾကိတ္မွိတ္သစ္ရင္း အိပ္လိုက္တာတခ်ဳိးတည္းပဲ။
က်ေနာ္အတြက္ေတာ့ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေလွ်ာ့က်သြားတဲ့အပူခ်ိန္ အနည္းငယ္ေၿပာင္းလဲလိုက္တဲ့ ဟန္ပန္နဲ႔ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္ဟာ ၿမစိမ္းရဲ႕လွပမွုခမ္းနားမွုေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္ခဲ့ပါတယ္။
ေအာင္ပန္း (တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၁၄ရက္)
လၿပည့္ဖို႔ လ၀က္ေလာက္အလိုကတည္းက အလွဴခံအိုးစည္သံေတြ လူငယ္ေတြရဲ႕ သူတို႔ဆုိင္ရာဆိုင္ရာ ပေဒသာပင္အတြက္ ၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္မွုေတြနဲ႔ အသက္၀င္ေနခဲ့တဲ့ ေအာင္ပန္းဟာ တန္ေဆာင္တိုင္မွာ ေတာင္ၾကီးလို နံမည္ၾကီးပြဲေတာ္တခုကို ပိုင္ဆိုင္မထားေပမယ့္ ရက္ရက္ေရာေရာ သူ႕ထက္ငါအၿပိဳင္အဆိုင္လွဴဒါန္းၾကတဲ့ မ်ားၿပားလွတဲ့ပေဒႆပင္ေတြေၾကာင့္ ေဒသ၀န္းက်င္မွာေတာ့ မေသးလွတဲ့ဂုဏ္ၿဒပ္တခုကိုပိုင္ဆိုင္ထားပါတယ္။
ေအာင္ပန္းသားေတြကေတာ့ ေတာင္ၾကီးကိုရွတ္ခ်သလိုလို သူတို႔ကိုသူတို႔အမြမ္းတင္သလိုလိုနဲ႕ ေၿပာေလ့ရွိပါတယ္။
ေတာင္ၾကီးကေကာင္ေတြက မီးပံုးအတြက္ပဲ ပိုက္ဆံေတြကုန္ေနၾကတာ။ ငါတို႔ေအာင္ပန္းကမွ တကယ္လွဴတာဆုိၿပီးေတ့ာေပါ့။
ၿပီးေတာ့ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ အစည္ကားဆံုး လွဴဒါန္းမွုအမ်ားဆံုး တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္အေနနဲ႕လဲ ဂုဏ္ယူၾကပါတယ္။ ရွမ္းၿပည္နယ္ေတာင္ပိုင္းရဲ႕ အခ်က္အခ်ာအက်ဆံုး စီးပြားေရးၿမိဳ႕တၿမိဳ႕ၿဖစ္တဲ့ ေအာင္ပန္းဟာ ပညာေရးႏွင့္ လူေနမွုအဆင့္အတန္းမွာ ေတာင္ၾကီးရဲ႕ေၿခဖ်ားကိုမမွီဘူးလို႔ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ေတာင္ပိုင္းရွမ္းၿပည္ရဲ႕ စီးပြားေရး အသက္ေသြးေၾကာတခုၿဖစ္သလို တန္ေဆာင္ပြဲေတာ္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ တၿမိဳ႕လံုးစိတ္ပါလက္ပါ အားတက္သေရာပါ၀င္ဆင္ႏြဲေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဆက္မၿပတ္ၿမိဳ႕လံုးကြ်တ္ၾကားရမွာက ခပ္ၿမိန္ၿမိန္ အိုးစည္သံေတြေပ့ါ။
ရက္သတၱေပါင္းမွာစြာ ၿပင္ဆင္လို႔အၿပီးမွာေတာ့ လၿပည့္ေန႔မတိုင္ခင္တရက္ (ကြ်န္ေတာ္တို႔ေဒသခံေတြအေခၚ အဖိတ္ေန႔)ေန႔ညမွာ တၿမိဳ႕လံုးမွာရွိသမွ်ပေဒႆပင္ေတြရဲ႕ ထက္၀က္ေက်ာ္ ၇၀ ရာခိုင္ႏွုန္းေလာက္ဟာ အလွၿပထြက္ၾကပါတယ္။
က်န္တဲ့ၿမိဳ႕ေနလူထုကလည္း ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးၾကီးထဲမွာ ဒုကၡခံ ဖုန္တက္ခံၿပီး သြားၾကည့္ၾကပါတယ္။ အဲဒါတခုေၿပာရအံုးမယ္။ ေအာင္ပန္းရဲ႕ေဆာင္းအေအးဓာတ္ဟာ ေတာင္ၾကီးထက္ပိုကဲပါတယ္။
အဖိတ္ေန႔ညမွ အလွၿပထြက္ရင္း ကိုုယ့္အဖြဲ႕ရဲ႕ပေဒသာပင္က လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ၿပန္လည္ေလ့လာရပါတယ္။ လွဴဒါန္းမယ့္ပစၥည္းေတြရဲဲ႕အေနအထား ခ်ည္ထားတဲ့ၾကိဳးေတြေသခ်ာရဲ႕လား၊
ထြန္းမယ့္မီးေခ်ာင္းေတြအလုပ္လုပ္ရဲ႕လား၊ လူအင္အားနဲ႔ပေဒႆပင္ကိုအလွည့္က်ထမ္းဖို႔ အဆင္ေၿပရဲ႕လားနဲ႔ ၿပန္လည္စစ္ေဆးမွုေတြၿပဳလုပ္ရပါတယ္။
ၿမိဳ႕ထဲကိုလွည့္ပတ္အလွၿပၿပီးလို႔ၿပန္ေရာက္တာနဲ႔ လိုအပ္တာေတြကို ထပ္ၿဖည့္ၿပင္ဆင္ၿပီး လၿပည့္ေန႕အတြက္တခါတည္း ၿပင္ဆင္ရပါတယ္။
လၿပည့္ေန႔ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အဖိတ္ေန႔မွာ မၿပီးၿပတ္ေသးတဲ့အရာေတြကို မနက္အေစာပိုင္းမွာတင္အဆံုးသတ္ၿပီး ၁၀နာရီေလာက္ကေန တန္းစိဖို႔စတင္ထြက္ခြာၾကပါတယ္။ အဲဒီေန႔ဟာ တၿမိဳ႕လံုးရွိသမွ်ပေဒသာပင္ေတြအားလံုးထြက္တဲ့ရက္ၿဖစ္လို႔ အပင္ေပါင္း၂၀၀ေက်ာ္ပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္ပထမဆုရေလ့ရွိတဲ့ ယာဥ္ၾကီမ်ားအသင္းကလွုဒါန္းတဲ့ ပေဒသာပင္ဟာ ၆ဘီးကားတစ္စီးတိုက္စာေလာက္ပစၥည္းေတြပါ၀င္ပါတယ္။
အိမ္ကေတာ့ဒီႏွစ္ ဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္မယ့္အကိုက တီဘီေရာဂါနဲ႔ ေတာင္ၾကီးရဲ႕ထြန္းေဆးခန္းမွာေရာက္ေနေတာ့ ဘာမွမလုပ္ၿဖစ္လိုက္။ အေဖကေတာ့ ရႊာတန္ေဆာင္တိုင္မွာပဲ အလွဴၿပန္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။
အဖိတ္ေန႔မွာ ေတာင္ၾကီးကေန ေအာင္ပန္းအေရာက္မွာ ညေန၃နာရီထိုးေနၿပီး သထံုကိုစတုဒီသာအမွီအေရာက္သြားဖုိ႕ေလာေနတဲ့ ေဆးရုံဆင္းကာစ အကိုေၾကာင့္ပဲ ၅ နာရီခြဲမွာ အိမ္ကထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္ကေမွာင္ရီပ်ဳိးစၿပဳေနၿပီး ကင္မရာကလဲ ဖရက္ရွ္ပ်က္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ တန္းစီဖို႔ထြက္လာတဲ့ ပေဒသာပင္ေတြကိုေတြ႔လို႔ ကမန္းကတန္းလွမ္းရိုက္လိုက္ေပမယ့္ အဆင္မေၿပသိပ္မေၿပ။ ဒါေပမယ့္ ရွိတဲ့ပံုေလးေတြကိုပဲ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။
ကေလာ - လဆန္း ၁၄ ရက္
ကေလာေရာက္ခ်ိန္မွာ ၿမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္အရ ညေန ၆ နာရီမထိုးေသးေပမယ့္ ေဆာင္းရာသီကာလၿဖစ္တာေၾကာင့္ တေလာကလံုးအေမွာင္ထုက လြမ္းၿခံဳထားပါၿပီ။
ၿမိဳ႕ရဲ႕လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ေတြ႕လိုက္ရတာက တူညီဓႏု၀တ္စံုနဲ႕ မီး၀င္ဖို႕သြားေနတဲ့ ကေလၿမိဳ႕ရဲ႕ပ်ဳိေမေခ်ာေတြပါ။ ကေလာသားခန္႕ေခ်ာေလးေတြကေတာ့ ေရွ႕မွာမီးတုတ္ကိုယ္စီနဲ႕။
အမိအရဓာတ္ပံုလွမ္းရိုက္လုိက္ေပမယ့္ ကားသြားေနတဲ့အရွိန္နဲ႕ ထြက္လာတဲ့ပံုက ဘာမွမသဲမကြဲ။
သထံု (တန္ေဆာင္မုန္း လၿပည့္ေန႔)
ေနၿပည္ေတာ္ရဲ႕အမွတ္၃လမ္းထိပ္ကေန ရန္ကုန္ကေနလာတဲ့ အေဖတို႔နဲ႔ဆံုၿပီး ထြက္လာၿပီး ပဲခူးမွာမနက္စာတၿဖစ္လဲ ေန႔လည္စားရင္းမနားပဲထြက္လာတာ သထံုေရာက္ေတာ့ ၂-၃နာရီရွိေနၿပီ။ တအိမ္လံုးလဲ စတုဒီသာအတြက္
လာေရာက္ကူညီေပးတဲ့သူေတြ၊ အိမ္က၀ိုင္းလုပ္ေနတဲ့အုပ္စုေတြနဲ႔ၿပည့္လုိ႔။ ေကာ္ဖီထုပ္လွီးတဲ့သူကလွီး၊ အိမ္ေရွ႕မွာကုလားပဲဟင္းခ်က္တဲ့သူကခ်က္၊ ငါးေၿခာက္ခုတ္တဲ့သူကခုတ္၊ အာလူးႏြာတဲ့သူကႏြာနဲ႔။ မနက္ၿဖန္မွေကြ်းမွာၿဖစ္ေပမယ့္ ၿပင္ဆင္လုပ္ကိုင္စရာေတြက တပံုတေခါင္း။
ခရီးပန္းေနတဲ့ဒဏ္နဲ႔ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးအိပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေပမယ့္ အဆင္မေၿပ။ သထံုရဲ႕အပူခ်ိန္ကလည္း ရန္ကုန္နဲ႔နင္လားငါလား။ တညေနလံုးအခန္းေအာင္းေနရင္း ည၈နာရီေလာက္က်မွ ၿမသပိတ္ေတာင္နဲ႔ ေတာင္တန္းတဆက္တည္းမွာ
တည္ရွိတဲ့ ဘုရားငါးဆူေတာင္ကို အိမ္ကလူနည္းနည္း ဘားအံကဧည့္သည္သံုးေယာက္ေလာက္နဲ႔တက္ၾကတယ္။ အရင္ကသူပုန္နယ္ေၿမၿဖစ္သလို ၾကမ္းလြန္းလို႔ နံမည္ဆိုးနဲ႔ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ ဘုရားငါးဆူေတာင္ဟာ ခုေတာ့လဲ ေတာင္တက္ကတၱရာလမ္းမ ဘုရားဖူးေတြ၊ ထိန္ထိန္လင္းေနတဲ့လွ်ပ္စစ္မီး၊ တရားဓမၼရႊတ္ဖတ္သံေတြ၊ သၾကၤန္ကာလႏွင့္ အခါသင့္သလိုဖြင့္လွစ္တဲ့ တရားစခန္းနဲ႔ စည္ကားေအးၿမလို႔ေနပါတယ္။
ဘယ္အခ်ိန္ကာလကတည္းကမွန္းမသိပဲ ဒီေတာင္ကုန္းရဲ႕ေတာၾကီးမ်က္မည္းထဲမွာ တည္ရွိေနခဲ့တဲ့ ပံုစံတူဘုရားငါးဆူကို ဘုန္ုဘုန္းေလး(ဘုရားငါးဆူေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္) က အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အေႏွာင့္အယွက္ေတြၾကားက ၿပန္လည္မြမ္းမံ၊ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြတည္ေဆာက္ၿပီး အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာအခက္အခဲေတြၾကားကေန တည္ေထာင္ခဲ့တာၿဖစ္ပါတယ္။ ဘုန္ၾကီးမ၀တ္ခင္က နတ္ကေတာ္တေယာက္အၿဖစ္ အသက္ေမြးခဲ့တယ္လို႔ သူကိုယ္တိုင္၀န္ခံေၿပာၾကားခဲ့တဲ့
အညာသားတစ္ဦးၿဖစ္သူဘုန္ဘုန္းေလးဟာ ခုေတာ့လဲအရွင္ဆႏၵာဓိကလို ဆရာေတာ္ေတြကိုယ္တိုင္ေလးစားရတဲ့ သာသနာၿပဳပုဂၢဳိလ္တစ္ဦးၿဖစ္လို႔။
ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ၈နရီခြဲ၀န္းက်င္ေလာက္ရွိေနၿပီး ရင္ၿပင္ေပၚမွာလည္းၿပည့္က်ပ္ေနၿပီ။ တန္ေဆာင္တိုင္လၿပည့္ေန႔အတြက္ ၿပင္ဆင္ထားမွုတခ်ဳိ႕ကိုေတြ႕ရၿပီး ဆရာေတာ္ေတြလည္း ေမတၱာပို႔ၿပီးတဲ့ေနာက္ မယ္ဇလီသုပ္ကို ဘုရားရွင္ကို အရင္ကပ္လွဴပါတယ္။ ေနာက္ဆုေတာင္းစာတခ်ဳိ႕ရြတ္ဆိုၿပီးတာနဲ႔ ေရာက္လာတဲ့သူေတြအားလံုးကို မယ္ဇလီဖူးသုပ္ေတြေကြ်းပါတယ္။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္အတြက္ေတာ့ တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ညမွာ ဒုတိယအၾကိမ္စားဖူးတဲ့ မယ္ဇလီဖူးသုပ္ၿဖစ္ၿပီး
ပထမအၾကိမ္နဲ႕ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္၊ ေနရာေဒသ၊ အေငြ႕အသက္မတူသလို မယ္ဇလီဖူးသုပ္ရဲ႕အရသာကလည္း ကြဲၿပားပါတယ္။ ပထမအၾကိမ္ အဖူးေတြခ်ည္းသီးသန္႕နဲ႔ ခါးသက္လြန္းလွတဲ့ မယ္ဇလီဖူးသုပ္ကိုစားခဲ့တာကေတာ့ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ မိတၳီလာမွာ ၁၀တန္းေဘာ္ဒါေနတုန္းကၿဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆရာ၊ဆရာမေတြၾကားထဲမွာေပါ့။ ဒီတၾကိမ္ကေတာ့ ေလေအးေအးတိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေတာင္ကုန္းတကုန္းရဲ႕အေပၚ ရဟန္းသံဃာေတြရဲ႕ေမတၱာပို႔တဲ့အသံေတြၾကားထဲမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။
အရသာက ေကာ္ဖီထုပ္၊ၾကက္သြန္ေတြနဲ ေရာေႏွာသုပ္ထားတာၿဖစ္လို႔ ပထမအၾကိမ္ရဲ႕အခါးဓာတ္ကို တ၀က္ေတာင္မမွီခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႕ေတာ့ ခ်ဳိၿမိန္ေနသလို အာနိသင္တစံုတရာရွိတဲ့ ေဆးတခြက္ကိုေသာက္လိုက္ရသလိုပါပဲ။
ဘုရားငါးဆူေတာင္ေပၚမွ တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ည
ေတာင္ေပၚကေနၿပန္ဆင္းလာေတာ့ ၉ နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ စတုဒီသာအတြက္ ၿပင္ဆင္တဲ့သူေတြက ၿပင္ဆင္ေနတုန္း။ အမက ညဆိုင္းေန႔ဆိုင္းခြဲၿပီးလုပ္ဖုိ႔မွာေနသံၾကားေပမယ့္ ေၿခလွမ္းေတြဦးတည္လိုက္တာက
အိပ္ရာခန္းဆီ။ ကုတင္ေပၚေရာက္တာနဲ႕ တကိုယ္လံုးေညာင္းညာ နာက်င္တာေတြကို ခံစားလိုက္ရၿပီး မ်က္လံုးေတြလည္း…………………………
လၿပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔ (သထံု-စတုဒီသာ)
ကဲ…လၿပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔ စတုဒီသာေကြ်းတဲ့ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေထြေထြထူးထူး ဇာခ်ဲ႕ ပံုၾကီးခ်ဲ႕ ၿပီးမေၿပာေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ မြန္ၿပည္နယ္မွာတည္ရွိၿပီး ၿမန္မာရာဇ၀င္ေတြထဲမွာ
သု၀႑ဘူမိေရႊၿပည္အၿဖစ္ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြရွိထားၿပီး လက္ရွိအခ်ိန္မွာ သထံုဆိုတဲ့ နံမည္နဲ႔ မြန္ၿပည္နယ္က ေအးခ်မ္းတဲ့ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕ကို ဘုန္းကံေတြထၿပီး တန္ေဆာင္မုန္းလမွာ ေရာက္ခဲ့ရင္သာ ရွမ္းပြဲရုံရဲ႕ စတုဒီသာကို ၀င္ေလြးလိုက္ပါလို႔ပဲ ညြန္းလိုက္ပါရေစ။ ေစ်းႏွုန္းကေတာ့ အ၀စား ဖရီး ေပါ့ဗ်ာ။ စားပြဲထိုးေလးေတြကလည္း ရုပ္ေခ်ာသေဘာေကင္းဓႏုေလးေတြပါလို႔… 
အဲ…တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေနာ္…….လိပ္စာကေတာ့…ရွမ္းပြဲရုံလို႔ေၿပာလိုက္ရင္ ေခြးေတာ့မသိေလာက္ေပမယ့္ လူၾကီးနဲ႔ကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိၾကပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ေထြးငယ္သူငယ္ခ်င္းလို႔ ေၿပာလိုက္ရင္ အားလံုးအဆင္ေၿပာမွာပါ (ခြက္ေဆး၊ အိုးေဆး၊ ပန္းကန္ေဆး စသည္ၿဖင့္ေပါ့ေလ….)
ဒီလို မေမာမပန္း ၀ိုင္း၀န္းခ်က္ၿပဳတ္ၾကပါတယ္
ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ကုလားပဲဟင္း
ေမာင္ေလးနဲ႔အဖြဲ႕ ကဒီလိုအားတက္သေရာ
ရုပ္ေခ်ာေခ်ာ သေဘာေကာင္းေကာင္း ဓႏုေလးေတြက ဒီလိုစားပြဲထိုးေပးၾကပါတယ္
ရွမ္းပြဲရုံရဲ႕ နံမည္ၾကီး ေကာ္ဖီသုပ္ပါ
ဒီလို စည္စည္ကားကား
