June 26, 2010 - Posted by Htwe Nge - 30 Comments
ဒီတၾကိမ္မွာ ကြ်န္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုးပံုတပံုအေနနဲ႕ ေရြးခ်ယ္လိုက္တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရိုက္တဲ့ပံုေလးမဟုတ္ပဲ ဒီႏွစ္-၂၀၁၀ မတ္လရဲ႕ က်ဳိက္ထီးရိုးခရီးစဥ္မွာ ေမာင္ေလးရိုက္ခဲ့တဲ့ ပံုတပံုပါ။
ဒီပံုေလးကို တင္မယ္တင္မယ္နဲ႔ အခ်ိန္ယူေနတာ အခုထိေရာက္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။
အရင္ပံုေတြနဲ႕ယွဥ္ၾကည့္ရင္ ထူးၿခားခ်က္က ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ့သူကလည္း ေမာင္ေလး ဓာတ္ပံုထဲက subject ကလည္း ႏိုင္ငံၿခားသားတစ္ဦးၿဖစ္ေနၿခင္းပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက က်ဳိက္ထီးရိုးမွာေလ။
ကြ်န္ေတာ္ေၿပာခဲ့သလိုေပါ့ဗ်ာ။ က်ဳိက္ထီးရိုးရဲ႕ အလွဆံုးအခ်ိန္ကိုၿမင္ခ်င္ရင္ အဲဒီလိုအခ်ိန္သြားဖို႔ ညြန္းခ်င္ပါတယ္။ အပူဒဏ္ေတာ့ နည္းနည္းသီးခံေပါ့ေလ။
က်ဳိက္ထီးရုိးမွာ သူရိုက္ခဲ့တဲ့ ၄ပံုထဲက ဒီပံုေလးကို ေတာ္ေတာ္သေဘာက်မိတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ္လို ေတြ႕ကရာ လူလဲမေရွာင္ ေခြးလဲအလြတ္မေပး သူမ်ားတကာ မ်က္စိေနာက္ေအာင္ ရိုက္တတ္တဲ့သူမဟုတ္ဘူးဗ်။
သူ႕ပံုၾကည့္လုိက္ရင္ အလင္းအေမွာင္ အေနအထား အားလံုးကို စိတ္ၾကိဳက္ၿဖစ္မွ ရိုက္တာမ်ဳိး။
ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီေဘာလံုး၀ါသနာၾကီးတဲ့ ေဘာလံုးသမားတေယာက္ၿဖစ္ခ်င္တဲ့ ဘရာဇီးေဘာလံုးသမား ကာကာကို သူရဲေကာင္းတေယာက္အၿဖစ္ခံယူထားတဲ့ ဒီေကာင္ေလး ဓာတ္ပံုရိုက္၀ါသနာပါတာ ၀မ္းသာမိတယ္။
၁၀တန္းေအာင္ၿပီးရင္ ဓာတ္ပံုနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ သင္တန္းေတြလဲ တက္ခ်င္ပါသတဲ့။ ၀႑ခြာနီးက မိုက္တယ္လို႔လဲ ခဏခဏေၿပာတတ္ပါေသးတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ ကင္မရာမ်ဳိးမကိုင္ႏိုင္ေသးဘူး။ သူ႕အလွည့္က်ရင္ေတာ့
သူလိုခ်င္တာေပးႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕ ။
“မငယ္ ဘာလို႔အဲဒီေလာက္ၾကီးတဲ့ အကၤ်ီ၀တ္ရတာလဲ၊ မိန္းကေလးၿဖစ္ၿပီး အဲဒီလိုမထိုင္နဲ႕ေလ ” လို႔ စိတ္ပ်က္တဲ့ေလသံနဲ႔ေၿပာတတ္တဲ့ လူေရွ႕သူေရွ႕မရွာင္ ပါးစပ္အက်ယ္ၾကီးဖြင့္ၿပီး သန္းေ၀ရင္ ” မငယ္ လူေတြအမ်ားၾကီးရွိေနတာ မၿမင္ဘူးလား ”
လို႔ အရွက္ရေနတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ သတိေပးတတ္တဲ့ သူ႕အစ္မ စုတ္တီးစုတ္ၿပတ္နဲ႔ လူၾကားသူၾကားသြားတာကို ေသမေလာက္ရွက္တတ္ၿပီး ” အဲဒီအကၤ်ီမလဲရင္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔လိုက္မလာနဲ႔ ” လို႕ အမိန္႔ေပးတဲ့ေလသံနဲ႔ေၿပာတတ္တဲ့ အဲဒီေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို
ကြ်န္ေတာ္ၿဖစ္ေစခ်င္ဆံုးကေတာ့ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ အႏုပညာေၿမာက္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ႏိုင္တဲ့ ေဘာလံုးသမားေကာင္းတေယာက္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အနာဂတ္ကို ဘယ္သူကၾကိဳသိလို႔လဲႏိုင္မွာလဲဗ်ာ။
ကဲ သူ႕ရဲ႕လက္ရာကို ၾကည့္လုိက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။
က်ဳိက္ထီးရိုးအလွအား မွတ္တမ္းတင္ေနေသာ ႏိုင္ငံၿခားသားတစ္ဦး
ဓာတ္ပံုနဲ႕ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာတခ်ဳိ႕
ေန႔ရက္၊အခ်ိန္
မတ္လ ၂၆ ၂၀၁၀၊ ညေန ၅ နာရီ ၅၆ မိနစ္
ေနရာ
က်ဳက္ထီးရိုးရင္ၿပင္
ေရြးခ်ယ္ရၿခင္းအေၾကာင္းရင္း
ဒီပံုေလးကို ဓာတ္ပံုရိုက္၀ါသနာပါတဲ့ ေမာင္ေလးအတြက္ အမွတ္တရၿဖစ္ေစခ်င္တာရယ္ ကြ်န္ေတာ္ကုိယ္တိုင္ အေတာ္ေလးကို ၾကိဳက္မိတာရယ္ေၾကာင့္ပါ။ ၀င္ခါနီးဆဲဆဲေနေရာင္ကေန အလင္းတန္းေလး၀င္ေရာက္ေနတာကိုလည္း
သေဘာက်မိတယ္။ အားလံုးပဲ ႏွစ္သက္မယ္ထင္ပါတယ္။
June 17, 2010 - Posted by Htwe Nge - Comments Off
အေမသည္ ေၿပာင္းလဲ၍ေနေလၿပီ။
အေမသည္ ထိုင္ၿပဳေနသည္ဟူ၍မရွိ။ အိပ္ရာထဲတြင္ အၿမဲတေစ လွဲေနသည္။ အေမ့စိတ္တြင္း၌ မေၿပာႏိုင္ေအာင္ ရွုပ္ေထြးေနာက္က်ိလွ်က္ရွိေနသည္။ နားထဲသို႔ ၀င္လာေသာ အသံဗလံေတြလည္း ဒုကၡေပးသည္။
မ်က္စိတြင္ ၿမင္ရသည့္ အရာေတြကလည္း ဒုကၡေပးသည္။ အိပ္ရာထဲတြင္ မ်က္စိကို တအားမွိတ္လွ်က္ နားကိုလက္ႏွင့္ဖိပိတ္ထားကာ ရွုံ႕မဲ့ၾကံဳ႕ေကြးအိပ္ေနသည္။
” အေမ ထပါဦး၊ ေကာ္ဖီေသာက္ပါဦး ”
မ်က္စိကို အတင္းမွိတ္ထားသၿဖင့္ ရွုံ႕တြေနသည့္မ်က္ႏွာႏွင့္ပင္ ေမွးေမွးဖြင့္ၾကည့္သည္။ မ်က္လံုးမ်ားမွာ အလင္းေရာင္ကို မၿမင္သကဲ့သို႔ ေၾကာင္တက္တက္ေနသည္။ နားမ်ားတြင္ ပိတ္ထားေသာလက္မ်ားကို
ဆြဲကိုင္ဆန္႔လိုက္ေသာအခါ ေကြးထားသည့္ အကၤ်ီတစ္ေတာင္ဆစ္၌ ေခြ်းေတြ ရႊဲေနသည္။
” အေမ ထပါဦး၊ ေခြ်းေတြရႊဲလို႔ပါကလား ”
အေမသည္ အိပ္ရာက အထူမွ မေစာင့္ပဲ သူ႔ဟာသူ ေငါက္ကနဲထလိုက္သည္။
” အေမ ဒီမွာ ေကာ္ဖီ ”
အေမသည္ စိတ္ထဲက အေတာမသတ္ ေတြးေတာေနသည့္ အေၾကာင္းကိုေတြးေတာရင္း ေကာ္ဖီကို ေသာက္မွန္းမသိ ၿဖည္းၿဖည္းေႏွးေႏွး ေသာက္ေလသည္။
” အေမ အိပ္ခ်ည္းမေနပါနဲ႕၊ ထိုင္ၿပဳေနပါဦး။ ခုလို တစ္အိပ္ထဲအိပ္….. ”
အေမသည္ ေကာ္ဖီပန္းကန္ကိုယူလိုက္သည္ႏွင့္ လွဲခ်လိုက္သည္။ မ်က္စိကို တအားမွိတ္လွ်က္ နားမ်ားကို လက္ႏွစ္ဖက္ၿဖင့္ ၿပန္ပိတ္ထားသည္။
အေမ့ကို ေဖ်ာင္းဖ်လို႔မရ။ လင္ကိုသတ္မွာလား၊ သားသမီးေတြကိုသတ္မွာလား၊ အေမ့ကိုသတ္မွာလား မသိႏိုင္ေအာင္ၿဖစ္ကာ မေရမရာ ရွုပ္ေထြးပူပန္ေနေပသည္။ စိတ္ကူးထဲတြင္ ေရာက္ေနသည့္ ေဘးရန္ေတြကို
လြတ္ေၿမာက္ခ်မ္းသာေအာင္ ေရာက္တတ္ရာရာ ေတြးေတာၾကံစည္ေနသည္။
ထင္ရာၿမင္ရာေတြ ေတြးေတာေနေသာ ပ်ံ႕လြင့္ေနသည့္အာရုံကို ေႏွာင့္ယွက္မည့္ အရာ၀တၱဳမ်ားအား ဖယ္ရွားပစ္သည္။ ဘယ္အသံမွ မၾကားခ်င္၍ နားပိတ္ထားသည္။ ဘယ္အရာမွမၿမင္လို၍ မ်က္စိမွိတ္ထားသည္။ မ်က္ေမွာက္ထိေတြ႕ၿမင္ၾကား
သိရွိေနသည့္ အာရုံမ်ားႏွင့္ လြတ္ကြာေနေပ၏။
အေမ့စိတ္ထဲတြင္ “အစားမ်ားမ်ားစားရင္ လင္သားဒုကၡၿဖစ္မွာလား” ဟု ထင္ၿမင္လာလွ်င္ အစားကိုမစားပဲေနေလသည္။ အေမ့စိတ္ထဲတြင္ “စကားမ်ားေၿပာရင္ သားသမီးေတြမ်ား ဒုကၡၿဖစ္မွာလား….. ” ဟု ထင္ၿမင္လာလွ်င္
စကားကို အရွင္းမေၿပာဘဲေနသည္။ တခါတရံ မ်က္စိထဲတြင္ ၿမင္လိုက္သည့္အရာကို အနက္အဓိပၸယ္ ေကာက္ယူသည္။ အေမ့စိတ္ထဲတြင္ ၾကားလိုက္ရ၊ ၿမင္လိုက္ရသည့္အထဲမွ စိုးရိမ္စရာမရွိေသာ အဓိပၸယ္ေတြဟု ေကာက္ယူထင္ၿမင္သြားလွ်င္
အိပ္ရာထဲတြင္ အသက္မရွဴပဲ ေအာင့္ထားသည္။
“အေမ အသက္ရွဴလိုက္ပါ အေမ ဒီလိုေအာင့္မေနပါနဲ႕၊ ရွဴပါအေမရယ္ ရွဴပါ ”
အေမသည္ အသက္ကိုအရွဴဘဲ တမင္ေအာင့္ေနသည္။ အသက္မရွဴႏိုင္ေအာင္ ပင္ပန္းၾကီးစြာ ေအာင့္ထားသည္။ အသက္ကို အတန္ၾကာၾကာ မရွဴဘဲ ခ်ဴပ္တည္း ေအာင့္ထားသည္။ ခံစားရေသာ မြန္းၾကပ္သည့္ ေ၀ဒနာႏွင့္ အေမ့မွာ
သူတၿပန္ ငါတၿပန္ၿဖစ္ေနေလသည္။ ရင္ထဲ၌ က်ပ္ဆို႔လြန္း၍ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ၿဖစ္လာသၿဖင့္လည္း ရွဴလိုက္ခ်င္သည္။ သုိ႕ေသာ္ စိတ္ထဲတြင္ စြဲလမ္းထားေသာ အာရုံက မရွဴႏိုင္ေအာင္ ဆြဲခ်ဴပ္ညွစ္အစ္ထားသည္။ အေမသည္ မရွဴမိေအာင္
အတင္းေအာင့္ေနသည္။ အေမ၏ရင္ေခါင္းထဲမွ ” အင္း….. ” ဟူေသာ အသံၾကီးက်ယ္ေလာင္စြာ ၿမည္လာသည္။ ထိုအသံမွမရပ္ဘဲ တဆက္တည္း ေအာင့္ေအာင့္ၾကီး ၿမည္ထြက္ေနေသာ အသံၾကီးၿဖစ္သည္။
” အေမ ရွဴလိုက္ပါ ေမာမယ္ အေမ ရွဴပါ ”
အေမ့ကို တစာစာ၀ိုင္းေၿပာၾကသည္။ အေမ့ကို ကိုလွုပ္ၿပီး သတိေပးေနၾကရာ အေမ့တကိုယ္လံုး လွုပ္ယမ္းေနသည္။ အေမသည္ မခံမရပ္ႏိုင္သည့္ အဆံုးက်မွ အသက္ရွဴထုတ္လိုက္သည္။ အေမမွာ ေမာဟိုက္ေနေပသည္။
ဖုတ္လွိက္ဖုတ္လွုိက္ႏွင့္ အသက္ၿပန္ရွဴရင္း စံုမွိတ္ထားသည့္ မ်က္လံုးမ်ားဖြင့္လွန္ကာ တစံုတရာကို လိုက္ရွာၾကည့္ေနသည္။ ထို႕ေနာက္ မ်က္ေတာင္မ်ား တဖ်ပ္ဖ်ပ္ခတ္ကာ တစံုတရာကို စဥ္းစားေနသည္။
” သတိထားပါ အေမရယ္ စိတ္ေကာင္းေကာင္းထားပါ။ အေမ ေတြးတင္ေနသလို ဘယ္သူမွ ဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး အေမရဲ႕။ ဒီလိုမလုပ္ပါနဲ႕ အေမသာ ပင္ပန္းတာေပါ့……”
” အေမ………ေသခ်င္ေသပါေစ”
အေမသည္ မ်က္စိမ်ား ၿပန္မွိတ္ကာ နားကိုလက္ႏွစ္ဖက္ၿဖင့္ပိတ္ကာ ႏွုတ္က တိုးတိုးေၿပာသည္။
(၂)
အေမသည္ ေၿပာင္းလဲ၍ လာၿပန္ၿပီ….
အေမသည္ တအိပ္တည္းအိပ္မေနေတာ့ေခ်။ အိပ္ရာထဲတြင္ တခ်ိန္လံုးလံုးအိပ္မေနေတာ့ဘဲ ထိုင္ထ သြားလာေနၿပန္ေပသည္။
အေမ၏ မ်က္စိမ်ားသည္ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ၾကည့္တတ္လွ်က္ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဘယ္ႏွစ္ခါဟု မေၿပာႏိုင္ေအာင္ ေအာင္ဆင္းလာလိုက္ အိမ္ေပၚတက္လိုက္ လုပ္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ ေလွကားမွ
ေၿခသံမၾကား ဆင္းလာတတ္ၿပီး ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုႏွင့္ ၿပန္တက္သြားၿပန္သည္။ ၿမိဳ႕ထဲတြင္ အေမ ေနမေကာင္းဘူးဟု သတင္းၿဖစ္ကာ လူအမ်ားလာေရာက္သတင္းေမးၿမန္းၾကသည္။
သတင္းေမးၿမန္းရန္ ေရာက္လာေသာသူမွာ အေမအလိုရွိသည့္သူၿဖစ္က ဘာမွမၿဖစ္သလို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ စကားထိုင္ေၿပာၾကသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အေၾကာင္းမ်ားပင္ စပ္မိလွ်င္ စီကာပတ္ကံုးၿပန္ေၿပာၿပသည္။
အေမသည္ အေမငယ္ရြယ္စဥ္ကအေၾကာင္းကုိပင္ မဟုတ္၊ အေမ၏ အေမငယ္စဥ္အခါက အေၾကာင္းမ်ားပင္ သတိတရၿပန္ေၿပာသည္။
” အေဒၚတို႔အေမဟာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အင္မတန္ သနပ္ခါးၾကိဳက္တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အိမ္ကို သူခိုးလာခိုးတာ အေဒၚတို႔အေမက ၿမင္လိုက္လို႔ သူခိုး၊ သူခိုးလို႔ ၿခင္ေထာင္ထဲက ကုန္းေအာ္တာပဲ။ သူခိုးဖမ္းမိလို႕
ရုံးတင္စစ္ေတာ့ သူခိုးကလဲ အေဒၚတို႔အေမနဲ႕ အသိသက္ေသေတြစစ္ေဆးၿပီး သူခိုးကို အခ်ဴပ္ထဲၿပန္ေခၚသြားကာနီး ” လံုမရယ္ နင့္သနပ္ခါးတံုးေသတၱာ ဒီေလာက္ေတာင္ပဲ ႏွေၿမာသလား၊ ေအာ္လုိက္တာ တကယ္တည္း ငယ္သံမ်ားပါလို႔ ” တဲ့။
သူခိုးက အေဒၚတို႕အေမကို ေၿပာသြားသတဲ့ ”
သတင္းေမးလာေရာက္ၾကသည့္ ဧည့္သည္မ်ားက အေမေၿပာတာနားေထာင္ၿပီး ရယ္ေမာၾကသည္။ အေမက ေၿပာၿပီး ၿပံဳးေနသည္။ အေမသည္ စကားကို ညင္သာစြာ ေၿပာတတ္သည္။ မ်က္ႏွာ၌ ဣေၿႏၵအၿမဲရွိသည္။ အသြင္အၿပင္မ်ားမွာ
အလြန္တရာ ညက္ေညာသည္။ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့သည္။ သိကၡာပ်က္ေလာက္ေအာင္ အမွားအယြင္း မေတြ႕ၾကရ။ ခါတိုင္းလိုပင္ ရယ္ေမာစရာရွိလွ်င္ သြားကေလးေပၚရုံေလာက္သာ ၿပံဳးသည္။ အရွက္အေၾကာက္ႏွင့္ စပ္ဆိုင္သည့္ မိန္းမပီသရမည္မွန္သမွ်
သတိလက္လြတ္ၿခင္းမရွိ။ အခါတိုင္းကဲ့သို႔ပင္ ေၿခမ်က္ေစ့မေပၚေအာင္ ထမီကို ရွည္ရွည္၀တ္ထားသည္။ မိန္းမပီပီထိုင္လွ်က္ အရင္အတုိင္း ေၿခေထာက္ကို လံုခ်ည္နားႏွင့္ ဆြဲဆံုးထိုင္သည္။ စိတ္က ေတာင္ေတာင္အီအီ တၿခားသုိ႕ေရာက္ေနေသာ္လည္း
မိန္းမတစ္ေယာက္ဟူ၍ အၿမဲထိန္းသိမ္းထားႏိုင္တုန္းပင္။
” မင္းတို႔အေမ စိတ္ေနာက္တာ မဟုတ္ပါဘူးကြယ္၊ ေနေကာင္းပါတယ္ ” သတင္းလာေမးသူမ်ား သူ႔ကြယ္ရာတြင္ ထင္ၿမင္ခ်က္ေပးကာ ၿပန္သြားၾကသည္။
အေမသည္ နံနက္လင္းလ၊ွ်င္ ဘုရား၀တ္မပ်က္၊ အခ်ိန္မွန္မွန္ထ ရွိခိုးသည္။ သံဃာေတာ္မ်ားကို ကိုယ္တုိင္ပင္ ဆြမ္းေလာင္းသည္။
အိမ္နဲ႕မနီးမေ၀း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ တံုးေခါက္သံၾကားရၿပီးေနာက္ သံဃာမ်ား ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ဆြမ္းခံထြက္ၾကသည္။ အေမသည္ သကၠလပ္အကၤ်ီအညဳိထပ္၀တ္ကာ ပိုးလံုခ်ည္ရင့္ရင့္၀တ္ဆင္ၿပီး အိမ္ေပၚမွ ဆင္းလာသည္။ အိမ္၀တြင္ စားပြဲႏွင့္
တင္ထားေသာ ဆြမ္းဇလံုကိုကိုင္ပိုက္ၿပီး ဖိနပ္ခြ်တ္လွ်က္ ဆြမ္းထြက္ေလာင္းသည္။ ဘုန္းၾကီးေတြ လြန္သြားေသာအခါ ဆြမ္းဇလံုကို စားပြဲခံုေပၚ ၿပန္တင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ေစ်းဘက္သို႔ထြက္သြားေလသည္။
ေစ်းထဲက ” ေဒၚေဒၚ လာပါ ထိုင္ပါဦး ” ဟု ဆီး၍ ခရီးဦးၾကိဳ ေခၚငင္ၾကလွ်င္ ၀င္ထိုင္ၿပီး အာလာပသလႅာပစကားမ်ားကို ေခ်ေခ်ငံငံ ၿပန္ေၿပာသည္။ အေတာ္ကေလး စကားလက္ဆံုက်ၿပီးမွ ဆုိင္တြင္ရွိေသာ အဖုိးတန္ပိုးထည္မ်ားကို
စိတ္တိုင္းက် တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ေရြးခ်ယ္ကာၿဖတ္ေစၿပီး အၾကြးယူလာခဲ့သည္။
အေမသည္ ဆိုင္က၀ယ္လာသမွ်ကို အိမ္သို႔မယူလာဘဲ သူေပးခ်င္သည့္သူကို သြား၍ေပးလိုက္သည္။ အေမေပးေသာပစၥည္းမ်ားကို အခ်ဳိ႕ကလည္း လာၿပန္ေပးၾကသည္။ အခ်ဳိ႕မွာလည္း ယူထားၾကသည္။
ေၾကြးဆပ္ရဖန္မ်ားလာမွ ဆိုင္မ်ားကို ေၾကြးမေပးရန္ လိုက္ပိတ္ထားရသည္။ အေမသည္ အေၾကြးယူမရေတာ့၍ အ၀တ္အထည္ေကာင္းမ်ားကို အမွတ္တမဲ့ေအာက္ကခံ၀တ္လွ်က္ အိမ္မွထြက္သြားကာ ေပးခ်င္သည့္သူကို ခြ်တ္၍ေပးခဲ့သည္။
အိမ္ၿပန္ေရာက္လွ်င္ အိပ္ရာထဲသို႔ ၀င္ေနေတာ့သည္။
အေမသည္ ေယာက္ယက္ခတ္လာေလသည္။ အာရုံအမ်ဳိးမ်ဳိး ေၿပာင္းလဲဆြဲေဆာင္ရာသို႔လိုက္ကာ ႏွေၿမာရမွန္းမသိၿဖစ္လာသည္။ ယခင္က ေၾကာက္သည့္စိတ္၊ လန္႔သည့္စိတ္ၿဖစ္ေနရာတြင္ ေပးခ်င္ကမ္းခ်င္စိတ္ပါ ၿဖစ္လာၿပန္ေပးသည္။
(၃)
တစ္ႏွစ္တာ၏ ဥတုသံုးပါးတြင္ မိုးဥတု၌သာ အေမ့ကို အိပ္ရာထဲ၌ တစ္မိုးတြင္းလံုး ေတြ႕ၿမင္ရသည္။ မုိးမွာ မၿပတ္မၿပတ္ သည္းထန္စြာရႊာသြန္း၍ ေလးလံထိုင္းမွုိင္းေနကာ အိမ္ၿပင္သို႔မထြက္ဘဲ အအိပ္အေနမ်ားေနေလသည္။ မိုးကုန္၍
ေဆာင္း၀င္လာသည္ႏွင့္ အေမမွာ သြက္လက္လွုပ္ရွားထၾကြ ေနေလသည္။
အေမသည္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ပိုးေစာင္ကေလးကိုၿခံဳကာ အိမ္ေပၚက ၿဖည္းညင္းစြာဆင္းလာသည္။ မုန္႔ေသတၱာႏွစ္ဘူးကို ထပ္ကာပိုက္လွ်က္ ေလွကားထစ္မ်ားကို တစ္ထစ္ၿပီးတစ္ထစ္ ၿဖည္းၿဖည္းေဆးေဆး ဆင္းလာသည္။
အေမမွာ အသက္ ၅၀ နီးေသာ္လည္း ရုပ္ရည္အင္မတန္တင္သည္။ အစားမမွန္၊ အအိပ္မမွန္ ကေပါက္ခ်ိအေပါက္ခ်ာၿဖစ္ေနလွ်က္ႏွင့္ ကေပါက္ခ်ိကေပါက္ခ်ာၿဖစ္မွန္းမသိႏိုင္ေအာင္ ေဆာင္ထားႏိုင္သည့္ စြမ္းအားရွိသည္။ ရုပ္လကၡဏာ
အမူအရာမ်ားမွာ နဂိုပင္ကိုဟန္အတိုင္းလိုလိုပင္။
ေလွကားေၿခရင္းက ရပ္လွ်က္အေမ့ကိုေစာင့္ဆုိင္းၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနရင္း အေမ၏တင့္တယ္ေသာ က်က္သေရကိုေတြ႕ၿမင္ရသည္။
ႏူးညံ့ၿဖဴဆြတ္ေသာ အသားအရည္၊ နီၿမန္းေသာ ႏွုတ္ခမ္း၊ ေၿဖာင့္တန္းေသာႏွာတံ၊ ထက္ၿမက္စူးရွသည့္ မ်က္လံုး၊ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ၿမင့္မားေနသည့္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္တြင္ ပိုးအကၤ်ီ၊ ေယာလံုခ်ည္အသစ္စက္စက္ႏွင့္
ပိုးေစာင္အၿဖဴကို ရြရြကေလး ၿခံဳလြမ္းထားသည္မွာ အသက္အရြယ္ႏွင့္ မဟပ္မိေအာင္ အယဥ္ဆံုး၊ ဣေၿႏၵအရဆံုး၊ တင့္တယ္ခန္႕ညားလွပလွ်က္ရွိသည္။
” အေမ ဘယ္သြားမလို႕လဲ၊ ဘယ္ကုိတုန္း အေမရဲ႕ ”
ေလွကားရင္းမွေနလွ်က္ တိုင္ပြတ္လံုးဘုႏွစ္ခုကို လက္မ်ားၿဖင့္ လွမ္းကာထားေသာေၾကာင့္ အေမလည္း ရပ္တန္႕ေနသည္။
” ဒီမုန္႕ေသတၱာဘူးေတြကို ဘယ္ယူသြားမလို႔လဲ အေမရဲ႕ ”
သိခ်င္ေဇာေၾကာင့္ မုန္႔ေသတၱာဘူးမ်ားကို လွမ္းကိုင္လိုက္ရာ အေမသည္ အထိမခံဘဲ ပံုးမ်ားကို တင္းက်ပ္စြာပိုက္ထားရင္း ” ဖယ္စမ္းပါ အေမ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားမလို႔ပါ ” ဟု ေၿပာေၿပာဆိုဆို လွမ္းဆင္းလိုက္သည္။
” အေမ အရင္ကလို အိပ္ရာထဲ အိပ္ေနတာက ေကာင္းပါေသးတယ္၊ ဟိုထြက္သြား ဒီထြက္သြားနဲ႕ မေကာင္းပါဘူး အေမရဲ႕။ ညေနမွ သြားပါေနာ္ ”
သမီးစကားကို အမက နားေထာင္ရရိုးမရွိေသာ မ်က္ႏွာမ်ဳိး တင္းတင္းထားကာ ေလွကားရင္းရွိ ထီစင္မွ ပုသိမ္ထီးကိုဆတ္ကနဲဆြဲယူၿပီး ” ဖြင့္လိုက္စမ္း ” ဟု ခိုင္းသည္။ အသံမွာ မိခင္၏အုပ္စိုးေသာအသံမ်ဳိးၿဖစ္၍ ထီးကိုဖြင့္ၿပီး ရိုရိုေသေသ လွမ္းေပးလုိက္ရသည္။
အေမသည္ တည္ၾကည္ေသာ ဣေၿႏၵၾကီးႏွင့္ ပုသိမ္ထီးကိုမိုးလွ်က္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို႔ စိုက္စိုက္ စိုက္စိုက္ႏွင့္ထြက္သြားေလသည္။
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို႔ အေမသြားလွ်င္ ေစာင္မတင္ဘဲ သြားရိုးသြားစဥ္ မရွိေပ။ လွဴဖြယ္၀တၱဳတစ္ခုမွမပါဘဲႏွင့္လည္းမသြားတတ္။ အ၀တ္အစားလည္း လဲဖယ္ၿပီးသြားတတ္သည္။ တၿခားသြားမည့္အစား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားတာကို
၀မ္းသာအားရၿဖစ္ရသည္။ အေမ့အတြက္ ေက်ာင္းကသာလွ်င္ ခ်မ္းသာရာ၊ ေအးၿငိမ္းရာ ၿဖစ္ေစႏိုင္မည္ဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။
အေမသည္ အတန္ၾကာမွ ၿပန္ေရာက္လာသည္။ ” အေမ ဆရာေတာ္နဲ႕ ေတြ႕ခဲ့သလား ” ဟု ဆီးေမးၾကည့္သည္။ အေမသည္ စကားၿပန္မေၿပာဘဲ ထီးကိုသာလွမ္းေပးကာ အေပၚသို႔ တန္းတက္သြားသည္။ အေပၚမေရာက္ခင္
ေလွကားတစ္၀က္ေလာက္ ၿပန္လွည့္ဆင္းလာၿပန္သည္။
” အေမ ဘာလိုခ်င္သလဲ ဘာလုပ္မလို႕လဲ ”
အေမသည္ ဘာမွန္းမသိ စိုးရိမ္ပူပန္လွ်က္ ရွိၿပန္၏။ အေမ့ေခါင္းထဲ၌ လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းကို ရွာေဖြၾကည့္သည္။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္၍ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ၿပန္တက္သြားေလသည္။ အေမသည္ ကုတင္ေပၚတြင္ ေၿခခ်ထိုင္ကာ ေငးငိုင္ေနသည္။ အ၀တ္အစားမ်ားကို လဲလွယ္ကာ ေၿခရင္းက ေသတၱာေပၚတြင္ ပံုတင္ထားသည္။
” အေမ ေဆးေသာက္ပါ ”
အေမလည္း ေဆးခြက္ကိုလွမ္းယူကာ မေသာက္ဘဲ ကိုင္ထားသည္။ အ၀တ္မ်ားကို သြားဆြဲေခါက္ရင္း ” ေသာက္ပါ အေမ ” ဟု လွမ္းေၿပာရသည္။ အေမမွာ ေဆးခြက္ကုိကိုင္ကာ ေငးေမာစဥ္းစားေနသည္။
ဆက္ရန္
News Watch Weekly ( ေစာင့္ၾကည့္ဂ်ာနယ္ ) အတြဲ (၅) အမွတ္ (၄၃) ၂၆-၅-၂၀၁၀ ဗုဒၶဟူး ၿပည္တြင္းေဆာင္းပါးက႑မွ ၿပန္လည္ေဖာ္ၿပသည္။
June 15, 2010 - Posted by Htwe Nge - Comments Off
ဒီရက္ပိုင္းမွာ ေဘာ္ဒါၾကီးတေယာက္ကို ေရလည္သတိရေနတယ္ဗ်ာ။ ဘယ္သူရွိရမလဲဗ်။ ဟိုေကာင္ၾကီး Daywalker ေပါ့။ သင္တန္းတက္မယ္ဆိုၿပီး ေပ်ာက္သြားတာ ခုထိက္ထိကို ၿပန္မေပၚလာဘူးၿဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။
ဒီေကာင္က ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ေယာက္က်ားေလးသူငယ္ခ်င္း နဲနဲေလးထဲမွာမွ ကြ်န္ေတာ္အခ်စ္ဆံုးမဟုတ္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚ အႏြံတာအခံဆံုးဆိုလည္းဟုတ္ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္ရဆံုးဆိုလည္း မွန္ၿပန္တယ္။
သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ေဘာ္ဒါေတြ ၿဖစ္ခဲ့ၾကတာ ၃ႏွစ္၃မိုးေလာက္ရွိၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ အြန္လိုင္းေဘာ္ဒါကေန အခုလို ေၿပာမနာ ဆိုမနာ ထုမနာ ဆဲမနာၿဖစ္လာခဲ့တာ ႏွစ္ေတြခ်ီေနၿပီပဲ။
သူနဲ႕ကြ်န္ေတာ္ အြန္လိုင္းမွာ စေဘာ္ဒါၿဖစ္ခါစက ကြ်န္ေတာ္က စမ္းေခ်ာင္းမွာေနတဲ့အခ်ိန္။ ေန႔ေတြၾကာလာတာနဲ႕အမွ် သူဟာကြ်န္ေတာ္ ခင္မင္ရတဲ့ သူတေယာက္ အေၾကာင္းအရာမ်ဳိးစံု ေၿပာဆိုလို႕ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ၿဖစ္လာခဲ့ၿပီး
သူရင္ဖြင့္သမွ် နာၾကည္းခံစားရသမွ်ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ သည္းခံၿပီးနားေထာင္ေပးခဲ့ရၿပန္တယ္။ လွိုင္ဦးေမာ္ကို ၾကိဳက္နွစ္သက္တာခ်င္းတူေပမယ့္ သူ႕လို ေရွးေခတ္ၿမန္မာသံစဥ္ေတြကေန Slipknot လိုမ်ဳိးထိ ခံစားတတ္တဲ့ သူတေယာက္ေတာ့
ကြ်န္ေတာ္မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ သူ႕ရဲ႕ Daywalker ဆိုတဲ့ နာမ္စားကို ကိုယ္တုိင္ႏွစ္သက္တတ္သလို ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း Vampire တဲ့။ သူေပးတဲ့ အဲဒီနာမ္စားကို ကြ်န္ေတာ္အေတာ္ေလး ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့ၿပီး သူရဲ႕မေနမနား တုိက္တြန္းမွု
အေၾကာင္းအရာတခ်ဳိ႕ေပါင္းစံုမွုနဲ႕ ဘေလာ့စာေရးၿဖစ္ေတာ့ Vampire’s Little World တဲ့။ (Daywalker ဆိုတာ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္မွန္း မသိခဲ့ဘူးဗ်။ အဲဒီေကာင္က စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဘုနဲ႕ေဘာက္ရွင္းၿပခဲ့ရတာပါ။)
ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ စေတြ႕ၿဖစ္ၾကပံုက ဒီလိုဗ်။
အဲဒီတုန္းက သင္တန္းကအၿပန္ ဆုိင္တဆိုင္မွာ အင္တာနက္၀င္သံုးလို႔ သူနဲ႕ေတြ႕လို႔ေၿပာေနရင္း ငါလာခဲ့မယ္ ဆိုင္နာမည္နဲ႕လိပ္စာေၿပာဆိုၿပီး ခဏေနလည္းက်ေတာ့ တက္စီၾကီးနဲ႕ ေပါက္ခ်လာပါေလေရာ။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဒီေကာင့္ကိုေတြ႕ရေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ဘာမွထူးထူးၿခားၿခား မခံစားမိဘူး။ ေပါင္းသင္းေနၾက အတြင္းသိဓာတ္သိ ေဘာ္ဒါတေယာက္ကို ကိုယ့္ဆီအလည္လာသလိုပါပဲ။
ေဘးမွလူတေယာက္ ဆတ္ကနဲ ၀င္ထိုင္လို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရုံရွိေသးတယ္ ဟေကာင္ ဒီဟာက ဟိုလိုေလ။ ဒီဟာက ဒီလိုလုပ္ရတယ္ဟ ဆိုၿပီး ကီးဘုတ္ကို သူ႔ဘက္ဆြဲယူၿပီး ဆရာၾကီးတန္းလုပ္ပါေလေရာ။
( အဲတုန္းက ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ကသူကကြ်န္ေတာ့္ဓာတ္ပံုကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းၾကီးကို ၿမင္ဖူးေနၿပီး ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕မသဲမကြဲနဲ႔ သူရုပ္ဆုိးတာကို ဖံုးဖိထားတဲ့ ၀ါးတားတားပံုပဲ ၿမင္ဖူးခဲ့တာဗ်။
အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္က တေန႕တေန႕myspace နဲ႕ ဓာတ္က်ေနတတ္ၿပီး သူကေတာ့ သူ႕ဘေလာ့နဲ႕၂ပါးသြားေနခ်ိန္ေပါ့။ သူ႕ဓာတ္ပံုကိုေတာင္မၿမင္ဖူးပဲနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ပံုေတြကို သူ႕ကို၀င္ၾကည့္ေစဖို႔ ကြ်န္ေတာ္၂ခါမစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး။
ကြ်န္ေတာ္အဲဒီလိုလုပ္မိတာ သူဟာပထမဆံုးပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ မလွမပ ေလာကၾကီးကို မေက်မနပ္ၿဖစ္ေနတဲ့ ရုပ္နဲ႔႔ပံုေတြကို သူက စာေရးဆရာမဂ်ဴးနဲ႕တူတယ္ဆိုၿပီး သူရဲ႕ပိုစ့္ေလးတခုမွာေတာင္ ထည့္ေရးထားပါေသးတယ္။
သူအဲဒီအေၾကာင္းကိုေၿပာေတာ့ ဘာမွမခံစားရပဲ သူ႔ဘေလာ့ကိုေတာင္ သြားမဖတ္ၿဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ myspace ကလြဲရင္ ဘာကိုမွ စိတ္၀င္စားလို႔ မရတဲ့ အခ်ိန္ေလဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ေရးတဲ့ Losing ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ၾကိဳက္လုိ႔ဆိုၿပီး
သူ႕ဘေလာ့မွာ ေဖာ္ၿပထားပါေသးတယ္။ ေနာက္ပို္င္းသူ႔ဘေလာ့ကို ၀င္ဖတ္မိေတာ့ သူရဲ႕ထိမိတဲ့ အေရးအသားေတြနဲ႕ စာေတြကို တေလးတစားဖတ္ရင္း သူဟာစာေရးေကာင္းသူတေယာက္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္လက္ခံလာခဲ့တယ္။
သူ႔ရည္းစားဦးကို ရည္ရႊယ္ၿပီးေရးထားတဲ့ Happy Birthday To နဲ႕ သူခ်စ္တဲ့ သူ႕ေၾကာင္ေလးနဲ႕ခြဲခြာခဲ့ရတဲ့ဇာတ္လမ္းေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ကို မ်က္ရည္၀ဲေစတဲ့အထိ ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့တယ္။
အဲေကာင္အဲလိုဗ် ရုပ္ကသာ ၾကမ္းတာ စာေရးရင္ေတာ့ တပုဒ္ၿပီးတပုဒ္ဖတ္ခ်င္ေအာင္ ေရးတတ္တဲ့ေကာင္မ်ဳိး။ )
အဲဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္သံုးေနတဲ့ အင္တာနက္ဆိုင္ေလးကိုေရာက္လာခဲ့ၿပီး ေၿပာပံုက နင္က ခံုထဲမွာေပ်ာက္ေနလို႕ မနဲရွာရတယ္ဆိုပဲ။ သူက အရပ္ရွည္တာကလြဲလို႔ ေဘာ္ဒီမရွိပဲနဲ႕မ်ား။ ခဏေနက်ေတာ့ တခုခုသြားစားရေအာင္ဆုိၿပီး
ေလွ်ာက္ရင္းစဥ္းစားရင္း စကားေၿပာရင္းေရာက္သြားတာက စမ္းေခ်ာင္းလမ္းနားက ေၾကးအိုးဆိုင္။ ေၾကးအိုးထဲမွာပါလာတဲ့ ၾကက္ဥကို ငါမၾကိက္ဘူးလုိ႕ေၿပာလုိက္တာနဲ႕
ဆက္ကနဲဆိုသူ႕ပန္းကန္ထဲေရာက္သြားပါေလေရာ။ ေနာက္မ်ား သူ႕ေရွ႕မွာ မၾကိဳက္ဘူးလို႔ ေယာင္လို႔ေတာင္ မဟမိေစနဲ႕ဗ်။ အဲဒါမ်ဳိးဆို တယ္လက္သြက္တဲ့ေကာင္။ ဒီေကာင္နဲ႔ေတြ႕လို႕ထူးၿခားတာတခုက
ခါတိုင္းလို သူငယ္ခ်င္းအသစ္တေယာက္လို႕မခံစားရ စိတ္မလွုပ္ရွားပဲ သူ႕ကိုႏွစ္ရွည္လမ်ား ေပါင္းလာတဲ့ သူတေယာက္လိုခံစားေနမိတာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အၿပင္မွာ ေတြ႕ဖူးတဲ့အြန္လိုင္းသူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ တၿခားဘယ္သူငယ္ခ်င္းမွ မပါဘဲ
ကြ်န္ေတာ္တေယာက္ထည္းေတြ႕ခဲ့ဖူးတာ ဒီေကာင္ပဲရွိတယ္။ ေၾကးအိုးစားၿပီးေတာ့ အေအးသြားေသာက္ရေအာင္ ဆိုၿပီး ဒီတခါေတာ့ နင္တိုက္တဲ့။
ရပါတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္က မသက္မသာ အသံနဲ႕ဆိုမိေတာ့ ငါတခြက္ပဲေသာက္မွာပါဆိုလား ဘာလား။ တခုခုပဲ။ အဲဒီလိုနဲ႕ စမ္းေခ်ာင္းရဲ႕လူငယ္ေတြၾကားက နာမည္ၾကီး သရက္ရိပ္အေအးဆိုင္ကို ခ်ီတက္ၾကပါေလေရာ။
ၾကီးမားတဲ့ သရက္ပင္ေအာက္မွာ သစ္သားခံုပုေလးေတြနဲ႕ ေနပူရင္ ေနေပ်ာက္ေလးေတြ ထိုးတတ္ၿပီး မိုးရႊာရင္ ထီးဖြင့္ေဆာင္းရတဲ့ ဆိုင္ေပါ့။ ေတာ္ေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက မိုးမရႊာလို႕။ ၂ေကာင္သား အေအးေသာက္ၾက အြန္လိုင္းက
အေၾကာင္းေတြ ၿပန္ေၿပာၾက အထူးသၿဖင့္ အေ၀းတေနရာက သူ႕ရင္ခုန္သံေလးအေၾကာင္းေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕စကား၀ုိင္းဟာ တေယာက္ေၿပာ တေယာက္နားေထာင္ပံုစံမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ သူတစ္ခြန္းကိုယ္တခြန္းနဲ႕ တဆိုင္လံုးမွာ
၂ေယာက္ထည္းစည္ကားေနခဲ့ပါတယ္။ )
အဲဒီလိုကြ်န္ေတာ္တို႔အၿပင္မွာ ေတြ႕ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ငါခုရွစ္မိုင္မွာ ဘယ္နားမွာလဲ ဆိုင္နာမည္ေၿပာဆိုၿပီး ခဏခဏတက္စီနဲ႕ ေပါက္ေပါက္ခ်လာတတ္တာ ကြ်န္ေတာ္အလံုေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္အထိပါပဲ။ လိုင္းကားဆိုရင္ ဘယ္ကားစီးလို႕ ဘယ္ေရာက္မွန္းမသိတာ
ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူဆံုးပဲ။ အလံုကို သူေရာက္လာေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းတေယာက္လည္းပါလာပါေသးတယ္။ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ၾကီး။ ငါ၈မိုင္ကေန တက္စီနဲ႕႔လာရမွာ။ နင္ေန႔လည္စာေကြ်းမလားတဲ့။ လက္ထဲၾကည့္လုိက္ေတာ့ အင္တာနက္ဖိုးဖယ္ၿပီး
၂၅၀၀ေလာက္ရွိေသးတယ္။ ေအးပါဆိုေတာ့ ငတ္ၾကီးၾကၿပီး ေပါက္ခ်လာၿပန္ေရာ။ သူနဲ႕သူ႕သူငယ္ခ်င္း။ ထမင္းမစားခင္ အေအးအရင္ေသာက္ရေအာင္ဆိုၿပီး အေအးဆိုင္၀င္ထိုင္ၿပီး ဘာမွာတယ္မွတ္လဲဗ် စေတာ္ဘယ္ရီတခြက္နဲ႕ ေရခဲေရ၂ခြက္တဲ့။
စေတာ္ဘယ္ရီက ကြ်န္ေတာ္ဖို႔မ်ား မထင္လိုက္ပါနဲ႕။ အဲဒီလိုလဲ ရုပ္တည္ၾကီးနဲ႕ လုပ္စားတတ္ပါေသးတယ္။ အလံုကိုေရာက္ဖူးတာ အဲဒါပထမဆံုးပဲတဲ့ဗ်။
အေအးေသာက္ၿပီး သကာလ ထမင္းဆိုင္မွာ စားေကာင္းေကာင္းနဲ႔စားၿပီး ရွင္းမယ္ဆိုေတာ့ ၇၅၀၀ပါတဲ့။ ဟီး ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္လက္ထဲမွာ ရွိတာက ၂၅၀၀။ အဲဒီ၂ေကာင္ မအီမလည္မ်က္နွာၾကီးနဲ႕႔ တေယာက္၂၅၀၀ထုတ္ရပါေလေရာ။
(စတာပါဗ်ာ။ ဒီေကာင္က ကြ်န္ေတာ္သိတဲ့ ေယာက္က်ားေလးသူငယ္ခ်င္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚ သထာဆံုးပဲဗ်။ ေနာက္ပိုင္းမြဲသြားလို႔ လိုင္းကားခေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ဆီကၿပန္ယူတာေတာ့ တမ်ဳိးေပါ့။ )
ဒီေကာင္က အဲဒီလို ေတာ့တလိုက္တိုင္း ေဘးနားေရာက္လာတတ္တဲ့ ေဘာ္ဒါမ်ဳိးဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ပထမဆံုး ၈မိုင္ကိုၿဖတ္သြားၿဖတ္လာမဟုတ္ပဲ ဆရာတေယာက္ေၾကာင့္ ေရာက္သြားတဲ့ကာလ သူ႔ကိုဖုန္းဆက္ၿပီး ဟေကာင္ ငါ၈မိုင္ေရာက္ေနတယ္။
ရန္ကုန္အစြန္အဖ်ားမွာေနတဲ့သူ႔ကို လာခဲ့ဆိုေတာ့ ငါမ်က္ႏွာေတာင္ မသစ္ရေသးဘူးတဲ့။ အခ်ိန္က ေန႔လည္စာစားခ်ိန္။ အဲလို အပ်င္းထူၿပီး ညစ္ပတ္တဲ့ေကာင္ပါ။ ေနာက္တနာရီေလာက္ေရာက္မယ္ ဆင္းေစာင့္ေနဆိုေတာ့
ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ဟိုမြန္မနဲ႕ ဆင္းေစာင့္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ သူေၿပာထားတဲ့အခ်ိန္ အတိအက်မွာပဲ မွိုရတဲ့မ်က္ႏွာၾကီးနဲ႕ေရာက္လာပါေလေရာ။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ မေတြ႕တာ လခ်ီေနၿပီ။ ေတြ႕ေတာ့ဘာေၿပာတယ္ထင္လဲ။
နင့္ဆံပင္ညွပ္ဦ။ လမ္းသရဲပံုေပါက္ေနၿပီတဲ့။ ဘာၿဖစ္လဲ ငါဘာသာငါ ေနခ်င္သလိုေနမွာပဲ ဘယ္သူ႔ဂရုစိုက္ရမွာလဲ ဆုိေတာ့ စိတ္ကုန္တဲ့မ်က္ႏွာနဲ႕ ပါးစပ္ပိတ္သြားပါေလေရာ။ ၿပီးေတာ့က်ေတာ့ အဲဒါဆိုရင္ နင္ဟိုလမ္းေဘးမွာ
သြားလွဲအိပ္ရင္ နင္ၾကိဳက္တာ၀ယ္ေပးမယ္တဲ့။ ကပ္လ်က္ရွိေနတဲ့ Juntion 8 စင္တာၾကီးကို လွည့္ၾကီးၿပီး တကယ္လား လို႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕မြန္မ ရဲ႕ တညီတညာ အားတက္သေရာ အသံကိုၾကားလိုက္ေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႕
နင္တို႔က တကယ္လုပ္မယ္ရုပ္ၾကီး ငါပဲရွဳံးမွာဆိုၿပီး ၿငိမ္သြားေပါေလေရာ။ အဲဒီလိုလည္း ေသြးေၾကာင္တတ္တဲ့ေကာင္ပါ။
တခါကလည္း ကြ်န္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေတြ႔ခ်င္လုိ႔ဆိုၿပီး ေၿမနီကုန္း ေရႊလက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ၄ေယာက္ေလာက္ခ်ိန္းလိုက္တာ က်န္တဲ့ေန႕ေန႕ညညေပါင္းေနတဲ့ ေကာင္ေတြတေကာင္ထဲမွာ ေနာေနာ္တေကာင္ကလြဲလို႔ မေရာက္လာပဲ
သူတေယာက္သာ ရန္ကုန္အစြန္အဖ်ားကေန ကြ်န္တာ္ခ်ိန္းတဲ့၆နာရီအတိမွာ ေရႊဆီကိုေရာက္ခ်လာခဲ့တာပါ။ မိန္းကေလးဆိုရင္သာ ဖြန္ေၾကာင္ၿပီး ေရပက္မ၀င္စားေၿပာတတ္ၿပီး ေယာက္က်ားေလးဆိုရင္ လွည့္မၾကည့္တတ္တဲ့ ေနာေနာ္ဆိုတဲ့
ေကာင္ကေတာ့ ဟိုေကာင္ေတြမလာရင္ ငါလဲၿပန္ၿပီဆိုၿပီး ဖင္ပူေအာင္မထိုင္ပဲ လစ္သြားပါတယ္။ က်န္ခဲ့တာက သူနဲ႕ကြ်န္ေတာ္နဲ႔သာ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ပါးစပ္က ထုတ္မေၿပာေပမယ့္ သူ႕ကိုေက်းဇူးတင္ေနခဲ့သလို က်န္တဲ့ေကာင္ေတြလုပ္ရပ္ေၾကာင့္လဲ
၀မ္းနည္းစိတ္ေတြ အၿပည့္။ စကားေၿပာသံေတြ လမ္းမက လြင့္ပ်ံလာတဲ့ ကားသံေတြရယ္ေၾကာင့္ ဆူညံေနတဲ့ ဆိုင္ေလးထဲမွာ သူနဲ႕ကြ်န္ေတာ္ ၂ေယာက္ထည္း စကားေၿပာၾကတာ ည၈နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ။
တခါတုန္းကလည္း လွည္းတန္းကိုလာခဲ့ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းဆက္လွမ္းေခၚေတာ့ သူမ်ားေတြညအိပ္၀တ္တဲ့ ေဘာင္းဘီတို အေပၚက အကၤ်ီအပြၾကီးနဲ႕ ေပါက္ခ်လာပါေသးတယ္။ ပစ္စလက္ခတ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ သူနဲ႔က်မွ လက္ေၿမာက္လိုက္ရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။
အဲဒီလို ပစ္စလက္ခတ္ႏိုင္ၿပီး ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ မလွတဲ့ေကာင္က စြံ႕တယ္ဗ်။ ဘာဆုေတာင္းမွန္းကို မသိဘူး။က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာနဲ႕ရင္နဲ႕ကပ္သေလာက္နီးနီး ေတာ့တင္းတဲ့ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ အၿမဲေတြ႕ရတာက ဘယ္ေတာ့မွေခါက္မ၀တ္တဲ့ ရွပ္အက်ီၤေၿပာင္တစ္ထည္ရယ္ စတိုင္ေဘာင္းဘီတစ္ထည္၊ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးနဲ႕ ဦးထုပ္တစ္လံုးေပါ့။ ရွပ္အကၤ်ီကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ အထဲထည့္၀တ္ရိုး ထံုးစံမရွိတဲ့ေကာင္ပါ။
အညာသားတေယာက္ၿဖစ္ရတာကို ဂုဏ္ယူတတ္ၿပီး သူရဲ႕အညာေတာၿမိဳ႕ေလးကိုလည္း ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးတတ္တဲ့ေကာင္ပါ။ သူ႔ၿမိဳ႕ေလးကို သတိရတိုင္း လုပ္ၿဖစ္တာကေတာ့ Google Eearth ကေန မထင္မရွားနဲ႕ သူ႔ၿမိဳ႕ေလးကို ရွာၾကည့္တတ္တာပါပဲတဲ့။
အဲဒီလို ကြ်န္ေတာ္ေတာ့တလိုက္တုိင္း ေရာက္လာတတ္တဲ့ အၿမဲေပါင္းေနၾကသူငယ္ခ်င္းေတြထက္ ကြ်န္ေတာ့္အႏြံ႕အတာကို ပိုခံတတ္တဲ့ ငါကLibra၊ခ်ိန္ခြင္သမားေတြကြ မွန္မွန္ကန္ကန္ပဲ ဘက္မလိုက္တတ္ဘူး ဆိုၿပီး
အားမနာပါးမနာ ေ၀ဖန္တတ္တဲ့ ဘ၀ဆိုတာ ေရြးခ်ယ္စရာမ်ားေလ ေကာင္းေလပဲဟလို႕ ေၿပာဖူးတဲ့ တခါတရံ Vampire လို႔ေခၚေလ့ရွိၿပီး တခါတေလ ေယာက္ဖလို႔ေခၚတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို မၾကာခင္ၿပန္ေတြ႕ရဖို႕ ေမ်ာ္လင့္ေနတယ္ဗ်ာ။ သူရဲ႕မခ်ဳိမခ်ဥ္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ တေန႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ကို သူေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႕…………..
သူရဲ႕ဒိုင္ယရီေဟာင္းဟာ စာေကာင္းေပေကာင္းဖတ္ခ်င္သူေတြအတြက္ မသြားမၿဖစ္သြားသင့္တဲ့ ေနရာတခုေပါ့။ (အခုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ဂ်ီေမးဟက္ခံလိုက္ရလို႕ အဲဒီေနရာေလးလဲ သူနဲ႕မသက္ဆုိင္သလို ၿဖစ္သြားပါၿပီ။ )
June 8, 2010 - Posted by Htwe Nge - 2 Comments
အခ်ိန္ကား ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ မိုးဦးက်စ ဇြန္လအတြင္းၿဖစ္၏။ ဂ်ပန္တပ္မၾကီးမ်ားႏွင့္ ၿမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္(ဘီအိုင္ေအ)တို႕ နယ္ခ်ဲ႕ၿဗိတိသွ်တပ္မ်ားအား ၿမန္မာႏိုင္ငံတ၀န္းမွ အၿပီးပိုင္ေမာင္းထုတ္ၿပီးေနာက္ ၿမိဳ႕ၿပအုပ္ခ်ဳပ္ေရး အုတ္ၿမစ္ခ်ကာစအခ်ိန္တြင္ တပ္မေတာ္မွ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္ အရာရွိၾကီးအခ်ဳိ႕ႏွင့္ တို႔ဗမာအစည္းအရုံး၀င္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး သက္ဆိုင္ရာတာ၀န္ခံတို႕မွာ ေရႊေတာင္ၾကား (ဂိုလ္ဒင္ဗယ္လီ)လမ္းအတြင္း၌ ေနထိုင္ၾကသည္။
ေရႊေတာင္ၾကား ၿခံအမွတ္ ၅၆ (ယခု အီတလီသံအမတ္ၾကီးေနအိမ္ႏွင့္ကပ္လွ်က္) ေနအိမ္ၿခံ၀၌ ကင္းအေစာင့္တာ၀န္က်ေနေသာ ရဲေဘာ္သည္ ထိုအိမ္၌ေနထိုင္ေသာ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္ ဗိုလ္ေအာင္ (ေနာင္အခါ ၿပည့္သူ႔လြတ္ေတာ္ဥကၠ႒ ဗိုလ္မွဴးေအာင္) ထံသို႔ ကိစၥအမ်ဳိးမ်ဳိး အေၾကာင္းၿပလ်က္ လာေရာက္သမွ်ဧည့္သည္မ်ားကို ၀င္ခြင့္ေပးသင့္၊ မေပးသင့္ စဥ္းစားဆံုးၿဖတ္ေနရ၍ အေတာ္ဦးေႏွာက္ေၿခာက္ေနရ၏။
” ေဟ့ ရဲေဘာ္ မင္းတို႔ဗိုလ္ေအာင္ရွိသလား၊ ငါက သူ႔ဦးေလးပဲ၊ ငါလာတယ္လို႔ သြားေၿပာလုိက္ ”
ဤကဲ့သို႔ အမ်ဳိးဂုဏ္၀င့္၍ အထက္စီးၿဖင့္ လာေသာသူမ်ား။
” ဒီမယ္ ဒကာေလး၊ မင္းတို႔ဗိုလ္မွဴးကို သြားေၿပာေခ်စမ္း၊ မႏၱေလးက အာဇာနည္အသွ်င္ဓမၼိသာရကိုယ္ေတာ္ ၾကြလာတယ္လို႔၊သြားသြား ၿမန္ၿမန္သြား၊ ငါသူနဲ႕ မေတြ႔လို႕မၿဖစ္ဘူး”
ဤသို႔ လူၿမင္သမွ် ကပၸိယကဲ့သို႔ ဆက္ဆံေသာ ဘုန္းၾကီးမ်ား။
” ဒါ ေမာင္စံလွုိင္ေနတဲ့အိမ္ မဟုတ္လား၊ ေၿပာလုိက္ပါ က်ဳပ္နာမည္က႕႕႕႕႕တဲ့၊ သူသိပါတယ္ ”
ဤသုိ႔ အလြန္ရင္းႏွီးဟန္ၿဖင့္ ဘာေကာင္မွန္းမသိရေသာသူတို႔ တစ္ေန႕တစ္ေန႔ ေန၀င္၍ေသာသြားၾကၿပီး ၿပန္ထြက္လာသူမရွိသေလာက္ၿဖစ္ေန၍ ဧည့္ခန္းမဆန္႔ေသာ အေၿခအေနေရာက္လာေသာအခါ တာ၀န္က်ကင္းဗိုလ္ မေနသာေတာ့ဘဲ
အေပါက္ေစာင့္ရဲေဘာ္ထံေၿပးလာကာ-
” ေဟ့ ရဲေမာင္၊ ၾကည့္လဲလုပ္ပါဦးကြ၊ မင္းဥစၥာက ေတြ႔သမွ်လူေတြ မလႊတ္နဲ႔ကြ၊ ဧည့္ခန္းေတာင္ မဆန္႔ေတာ့ဘူး။ ဗိုလ္မွဴးခုထိ ထမင္းမစားရေသးဘူး။ ၾကည့္စမ္း ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနၿပီလဲ ဒီလိုလူတိုင္းနဲ႕ လက္ခံစကားေၿပာေနရင္ေသးေတာင္
ေပါက္ရမွာမဟုတ္ဘူး ” ဟု ဆိုပါေလ၏။
ေၿပာမည္ဆိုလည္း ေၿပာစရာပင္။ လာေသာဧည့္သည္မ်ားမွာ အလည္အပတ္သက္သက္၊ သားေရး သမီးေရးကိစၥၿဖင့္ အခ်ိန္ၿဖဳန္းလာသူမ်ား၊ လက္ေအာက္ငယ္သား သူၾကီးပုလိပ္တို႔ႏွင့္ ၿပီးႏိုင္သည့္ကိစၥမ်ားကို နယ္မွ တကူးတကႏွင့္ လာေရာက္ၿပီး
အသိေပးတိုင္ၾကားသူမ်ား၊ လာရင္းကိစၥကို တိုတိုတုတ္တုတ္ႏွင့္ မေၿပာဘဲ စကားေၾကာရွည္ေနသူမ်ား စသည္ၿဖင့္ ဧည့္သည္ အမ်ဳိးေပါင္းစံုလွေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဧည့္သည္မ်ားလာလွ်င္ အေရးကိစၥကို အမ်ဳိးအစားခြဲလွ်က္ ရုံးကိစၥၿဖစ္လွ်င္ ရုံးသို႔ေစလြတ္ရန္၊ အိမ္ကိစၥၿဖစ္လွ်င္ သူ႔အား ဦးစြာအေၾကာင္းၾကားရန္ မွာထားေသာ ကင္းဗို္လ္၏အမိန္႔ကို အတိအက် နာခံရသည္။
ကင္းဗိုလ္၏ အမိန္႔အတုိင္း လုပ္လိုက္ၿပန္လွ်င္ ကင္းဗိုလ္ခမ်ာ သက္သာလွသည္မဟုတ္။ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္လာတိုင္း ရဲေဘာ္က အခ်က္ေပးလုိက္သည့္အခါ ကင္းဗိုလ္သည္ အိမ္ေပါက္၀မွ ၿခံ၀ဂိတ္အထိ မီတာ ၂၀ ခန္႔အကြာအေ၀းကို ေၿပးသြားေၿပးလာလုပ္ေနရသည္။
ၾကာေတာ့ ကင္းဗိုလ္က တစ္မ်ဳိးစီစဥ္သည္။
” ကဲ ရဲေမာင္ေရ ေနာက္ကို ဒီလိုလုပ္ၾကမွထင္တယ္၊ အိမ္ကိစၥနဲ႕ လာတဲ့လူတိုင္းလဲ ငါ့ကိုမေခၚနဲ႕ေတာ့ကြာ၊ မင္းဖာသာ လူရိပ္လူကဲၾကည့္ၿပီး အထဲကိုလႊတ္သင့္တယ္ထင္မွ လႊတ္ေတာ့ကြာ၊ ေတာ္ရုံတန္ရုံကိစၥနဲ႔လာရင္ မင္းသေဘာနဲ႔မင္းၾကည့္ၿပီး ေကာင္းသလိုရွင္းလိုက္ ၾကားလား ”
” ဟုတ္ကဲ့ ဗိုလ္ေလး စိတ္ခ်ပါ၊ ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္လုပ္လိုက္ပါ့မယ္ ” ဟု ကင္းဗိုလ္အစီအစဥ္အတုိင္း နာခံရန္ ရဲေဘာ္ရဲေမာင္ ယတိၿဖတ္ ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။
ရဲေဘာ္ရဲေမာင္သည္ ဂိတ္၀၌ လွံစြပ္တပ္ ဂ်ပန္ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ကိုပိုက္လ်က္ ဟိုမွသည္မွ လမ္းသလားေနရင္း စိတ္ကလည္း ဂနာမၿငိမ္ၿဖစ္ေနခိုက္ လူတစ္ေယာက္သည္ ခ်င္းေခ်ာင္း အဲဗင္းနယူး (ယေန႔ကေမာၻဇလမ္း) ဘက္မွ ေရႊေတာင္ၾကားလမ္းအတုိင္း သူရပ္ေနသည့္ေနရာသို႔ ေႏွးေကြးစြာေလွ်ာက္လာေန၏။
အခ်ိန္မွာ ညေန ၅ နာရီႏွင့္ ေၿခာက္နာရီၾကား လူလံုးလွခ်ိန္ၿဖစ္ၿငားလည္း ၀ႆန္ဦးကာလ မိုးကေလးဖြဲဖြဲရႊာေနသၿဖင့္ မည္သူမည္၀ါၿဖစ္သည္ကို မသိႏိုင္ေပ။
ထိုသူသည္ မိုးကေလးဖြဲဖြဲရႊာေနသည့္ၾကားက ထီးမေဆာင္း၊ မိုးကာမ၀တ္၊ ဘယ္ကိုမွမၾကည့္ဘဲ ဦးေခါင္းငံု႕ကာ တစ္စံုတစ္ခုကို စဥ္းစားၿပီးလာေနသည္ကို ၿမင္ရသၿဖင့္ သူ႔အေနၿဖင့္ စိတၱဇေရာဂါသည္တစ္ဦးၿဖစ္မည္ဟုထင္သည္။ ထိုသူသည္ တၿဖည္းၿဖည္းႏွင့္ေလွ်ာက္လာရာမွ ၿခံအမွတ္ (၅၆) ကို လြန္သြားၿပီး လမ္းထိပ္သို႔ေရာက္ေသာအခါမွ ရုတ္တရက္ တစ္စံုတစ္ခုကို သတိရဟနု္ၿဖင့္ ဖ်တ္ခနဲ ဦးေခါင္းေမာ့ကာ ၿခံအမွတ္ (၅၆) ဘက္သုိ႔ တစ္ခ်က္ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေက်နပ္ၿပံဳးၿပံဳးကာ ၿပန္လွည့္လာေသာ္လည္း ဦးေခါင္းမွာမူ ငံု႕ၿမဲငံု႕ေနလွ်က္။
ရဲေမာင္လည္း ထိုသူကိုၾကည့္ရင္း ပို၍ စိတ္၀င္စားလာသည္။ ထိုသူသည္ ၿခံ၀င္းထဲသို႕ တန္းတန္းမတ္မတ္၀င္လာေသာ္လည္း မည့္သူ႔ကိုမွ် ဂရုမစိုက္၊ ေမးၿမန္းၿခင္းလည္း မရွိ။ ထိုသူသည္ ရဲေမာင္ေရွ႕မွ ၿဖတ္တက္ရန္ ၿပင္လုိက္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ရဲေမာင္၏ေသနတ္သည္ သူ၏ရင္ဘတ္ကို ကန္႔လန္႔ၿဖတ္ကာတားထားလိုက္သည္။ ထိုအခါ ထိုသူသည္ ေသနတ္ကို တစ္လွည့္ရဲေမာင္ကို တစ္လွည့္ၾကည့္ၿပီးမွ “ေၾသာ္႕႕႕႕ရဲေဘာ္ ခင္မ်ားကို က်ဳပ္မၿမင္ဘူး ” ဟု ေၿပာလိုက္ရာ ေၾကာင္ေတာင္ကန္းေနေသာလူပဲဟုထင္ၿပီး သူ၏ပံုပန္းသဏၭာန္ကို ေလ့လာအကဲခတ္လိုက္သည္။
ေခါင္းေမြးစုတ္ဖြား၊ ေမးရိုးကားကား၊ မ်က္စိေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္း၊ စြပ္က်ယ္လက္တို၊ တစ္ပတ္ရစ္ ေယာပုဆိုး၊ သဲၾကိဳးနီေလယာဥ္ပ်ံဖိနပ္နဲ႔ ပိန္ကပ္ကပ္ မြဲေၿခာက္ေၿခာက္လူတစ္ေယာက္။
” ခင္ဗ်ား ဘယ္ကလဲ၊ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္သြားမလို႔လဲ ”
ရဲေမာင္က ထိုသူအား သိလိုေသာေမးခြန္းမ်ားကို ဆက္တိုက္ေမးေသာ္လည္း သူကမူ ေမးခြန္းမ်ားကို ၿပည့္ၿပည့္စံုစံုမေၿဖ။ ရဲေမာင္က သူ႔ကိုစိတ္၀င္စားေနသေလာက္ သူကမူ ရဲေမာင္ကုိ စိတ္၀င္စားဟန္မတူ။ သူ႔ကိုၾကည့္ရသည္မွာ
ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ၿဖစ္ေန၏။ သူသည္ ရဲေမာင္ကို မၾကည့္ဘဲ ဗိုလ္မွဴးေအာင္အိမ္ကိုသာၾကည့္ၿပီး႕႕႕႕
” ဒီကိုပါပဲ၊ က်ဳပ္ေနတာ ဒီနားမွာပဲ ” ေၿပာပံုက ငံုးတိတိ ၿပည့္ၿပည့္စံုစံုမရွိ။
” ဒီမွာ ဗ်ဳိ႕ ဆရာ႕႕႕ခင္ဗ်ား ဒီကိုလာတဲ့ကိစၥ ေၿပာစမ္းပါ ”
” က်ဳပ္ ဗိုလ္ေအာင္နဲ႔ေတြ႕ခ်င္လို႕ ”
” ရုံးကိစၥလား ၊ အိမ္ကိစၥလား ”
“ အိမ္မွာေတြ႕ၿပီး ေၿပာမွၿဖစ္မယ့္ ရုံးကိစၥပဲ ”
” ဟင္ ”
သူေၿပာလိုက္ေသာစကားေၾကာင့္ ရဲေမာင္ ေၾကာင္အမ္းအမ္းၿဖင့္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားၿဖစ္သြားသည္။ သူကဆက္ေၿပာၿပန္သည္။
” က်ဳပ္အဖို႔ အိမ္ဟာလဲရုံး၊ ရုံးဟာလဲအိမ္ပဲ။ အိမ္နဲ႕ ရုံးကို ခြဲၿခားေနလုိ႕ အခ်ိန္မရဘူးရဲေဘာ္၊ ဒါေၾကာင့္ အခုက်ဳပ္႕႕႕႕”
စကားကို အဆံုးမသတ္ဘဲ ၿခံတြင္းသို႕ ေၿပာေၿပာဆိုဆို ဇြတ္အတင္း၀င္လာသည္။ ရဲေမာင္လည္း စကၠန္႕ပိုင္းမွ် သူ၏အၿပဳအမွုကို အံ့ကားသင့္ကာ ၾကည့္ေနၿပီးမွ ကပ်ာကယာ သူ၏လက္ေမာင္းကို ေၿပးကိုင္ၿပီး ၿခံၿပင္သုိ႕ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
သူလည္း ရဲေမာင္၏လက္၌ ယက္ကန္ယက္ကန္ၿဖင့္ပါလာရင္း ၿခံၿပင္သို႕ ေရာက္သည္ႏွင့္ ရဲေမာင္၏မာန္မဲၾကိမ္းေမာင္းၿခင္းကို ခံရေတာ့သည္။ ရဲေမာင္က ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းေသာ္လည္း သူကမူအၿပံဳးမပ်က္။ သူအၿပံဳး မပ်က္ေလ ရဲေမာင္က ေဒါပြေလၿဖစ္တယ္။
“ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုလူလဲဟင္၊ ခင္ဗ်ား ဘာေကာင္လဲ၊ ဒီလိုဗိုလ္မွဴးတစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္ထဲကို ၀င္ခ်င္တုိင္း၀င္လို႔ရမလား၊ ခင္ဗ်ား တယ္ဇြတ္တရြတ္ႏိုင္တဲ့လူပါလား၊ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္သူကခြင့္ေပးလို႔လဲ ”
ရဲေမာင္က ေဒါပြပြၿဖင့္ သူ႕အားၾကိမ္းေမာင္းေနစဥ္မွာပင္ သူသည္ ရဲေမာင္ၾကိမ္းေမာင္းသမွ်ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နားေထာင္ၿပီးမွ စကားတခြန္းကို ေလးတြဲ႕စြာ ေၿပာလိုက္သည္။
” မဟုတ္ဘူး ရဲေဘာ္၊ က်ဳပ္ဟာ ေအာင္ဆန္းပဲ။ ရဲေဘာ္ က်ဳပ္ကို မသိလုိ႔ ၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ ရဲေဘာ္တို႔ ကင္းဗိုလ္ကို ေခၚလိုက္ပါေလ၊ က်ဳပ္သူနဲ႕ေတြ႕ပါ့မယ္ ”
ထိုအခါမွ ရဲေမာင္ေခါင္းထဲ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ ဖ်တ္ခနဲ၀င္လာသည္။
(ဗိုလ္ေတဇေခၚ သခင္ေအာင္ဆန္း)
ရဲေမာင္လည္း သခင္ေအာင္ဆန္းဟူေသာ နာမည္ကိုၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားပြင့္ကာ သူ႕အားေၿခဆံုးေခါင္းဆံုး ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း ယံုရခက္မယံုရခက္ၿဖစ္ေနတာ့၏။ ေ၀ခြဲမရေသာ မ်က္လံုးမ်ားၿဖင့္ သူ႕အား တဒဂၤ ေတြေ၀ေငးငိုင္၍
ၾကည့္ေနမိသည္။ သူသည္ ရဲေမာင္၏ အတြင္းစိတ္ဓာတ္ကို ရိပ္စားမိသည္ထင္ရဲ႕။
” ကဲပါေလ ကင္းဗိုလ္ကိုသာ ေခၚလိုက္ပါရဲေဘာ္၊ က်ဳပ္ ခ်မ္းလွၿပီ ” ဟု ဆိုရွာသည္။
သူက ဤသုိ႔ေၿပာလိုက္မွ ရဲေမာင္အေနၿဖင့္ ဘုမသိဘမသိ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ၿခင္းထက္ ကင္းဗိုလ္၏အကူအညီကိုယူၿပီးဆံုးၿဖတ္ၿခင္းက အေကာင္းဆံုးၿဖစ္မည္ဟု ေတြးမိသၿဖင့္ ကင္းဗိုလ္ထံသို႔ ခြန္းဆင့္၍ေခၚလိုက္ရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္
ကင္းဗိုလ္တာ၀န္ယူထားသူ ဗိုလ္ေက်ာ္ဒင္မွာ အရာရွိတစ္ဦးၿဖစ္သၿဖင့္ တပ္မေတာ္မွ အရာရွိၾကီး အေတာ္မ်ားမ်ားကို သိထားသူၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။
ဗိုလ္ေက်ာ္ဒင္လည္း ေခၚသံေၾကာင့္ ကင္းဂိတ္သို႕ ဒေရာေသာပါးေၿပးလာကာသူ႕ကိုယ္သူ ” ေအာင္ဆန္း ” ပါဟုေၿပာေနသူကို ၿမင္လိုက္သည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ဖ်တ္ခနဲ အေလးၿပဳလိုက္ရင္း႕႕႕႕႕
” ဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ ေရေတြစိုလို႔ပါလား၊ ၾကြပါဗိုလ္ခ်ဳပ္ အထဲကိုၾကြပါ ” ဟု ေၿပာေၿပာဆိုဆို ခရီးဦးၾကိဳၿပဳလိုက္ေလသည္။
ရဲေမာင္လည္း ေစာေစာက ၾကမ္းၾကမ္းရမ္းရမ္း ဆက္ဆံလိုက္မိေသာ အၿပဳအမွုေၾကာင့္ ငါမွားေလၿခင္း၊ ငါမုိက္ေလၿခင္းဟု မိမိကုိယ္မိမိ အၿပစ္တင္ကာ ေနာင္တရလို႕မဆံုးၿဖစ္ေနေတာ့၏။
သူတို႕ထြက္သြားၾကၿပီး မၾကာမီမွာပင္ ဗိုလ္ေက်ာ္ဒင္ သုတ္သီးသုတ္ပ်ာႏွင့္ ေၿပးလာ၏။ သူ႔ေနာက္မွာလည္း ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ အပိုပါလာ၏။
” ေဟ့ ရဲေမာင္၊ မင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဘာလုပ္လုိက္သလဲ ဟင္ ”
” ဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွန္း ဘယ္သိမလဲဗ်။ ယူနီးေဖာင္းမပါ ဘာမပါနဲ႕၊ သူ႕ကိုလဲ ကြ်န္ေတာ္သိတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ေနာက္ၿပီး သူကလဲ ဘာမွေၿပာတာမဟုတ္ဘူး၊ အၿပင္ကို ဆြဲထုတ္ၿပီး သူကေၿပာတာ၊ အဲဒီေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္လဲ ဗိုလ္ေလးကို ေခၚလိုက္ရတာ ”
” အဲဒါမွ ေစာက္ဂြပဲကြာ၊ အစကဘာလို႔ ငါ့ကိုမေၿပာတလဲ ဟေကာင္ရ ”
” ႏို႕ ဗိုလ္ေလးက လူကဲခတ္ၿပီး ၾကည့္လုပ္ရမယ္ဆို ”
” အားပါး ကြ်တ္ ကြ်တ္ ကြ်တ္ ကြ်တ္ ”
ကင္းဗိုလ္သည္ သူ႕နဖူးကို လက္၀ါးၿဖင့္ရိုက္လွ်က္ ငရုတ္သီးစပ္သလို ညည္းညဴလိုက္ၿပီး႕႕႕႕႕
” ကဲ ဒါၿဖင့္ ငါနဲ႕လိုက္ခဲ့၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က မင္းကို ေခၚခိုင္းလိုက္လုိ႔၊ ငါေတာ့ ေသသာေသခ်င္လိုက္ေတာ့တာပဲ ရဲေမာင္ရာ ”
ေနာက္မွပါလာေသာ ရဲေဘာ္အား ရဲေမာင္ေနရာ၌ ေခတၱအစားထားၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရွိရာ ဧည့္ခန္းသို႕ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္အေတြးကိုယ္စီၿဖင့္ ေရာက္သြားၾကသည္။
ဧည့္ခန္းအတြင္း စႏၵရားခံုကို ဖင္တစ္၀က္ေမွးကာ မတ္တပ္ရပ္ လက္ပိုက္လ်က္ ေခါင္းငံု႕ရင္း တစ္စံုတစ္ရာကို စဥ္းစားေေနေသာ သခင္ေအာင္ဆန္းအနီး၌ ဗိုလ္မွဴးေအာင္သည္ တည္ၿငိမ္ေသာအၿပံဳးၿဖင့္ ဆိုဖာတစ္လံုးေပၚတြင္ ထိုင္ေနသည္။
ရဲေဘာ္ရဲေမာင္သည္ ဧည့္ခန္း၀သို႕ေရာက္ေနေသာ္လည္း အတြင္းသုိ႔၀င္ရန္ မ၀ံ့မရဲၿဖစ္ေနသည္။ ေၿခႏွစ္ဖက္က ေနာက္သို႕ ဆြဲေနသည္။
ဗိုလ္ေက်ာ္ဒင္၏ စစ္သံပါပါ ေအာ္ဟစ္ကာ သတင္းပို႕လိုက္ေသာအသံေၾကာင့္ ေက်ာက္ရုပ္ပမာ ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနသာ ဗိုလခ်ဳပ္သည္ တၿဖည္းၿဖည္း ေခါင္းေမာ့လာကာ ေစာေစာက သူ႕ကို ရဲေမာင္ၾကည့္ခဲ့ေသာ အၾကည့္မ်ဳိးၿဖင့္
ရဲေမာင္ကုိ ၿပန္ၾကည့္၏။ ၀ဋ္ဆိုသည္မွာ မေသမီကပင္ လုိက္တတ္သည္ကို ရဲေမာင္ ေကာင္းေကာင္းၾကီး နားလည္လိုက္သည္။
ထို႕ေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သူ၏ ေမးဖ်ားကို လက္ၿဖင့္ပြတ္သပ္ေနရင္း႕႕႕႕႕
” အင္း ရဲေဘာ္နာမည္ ”
” ရဲေမာင္ ”
” တပ္ထဲ၀င္တာ မၾကာေသးဘူးထင္တယ္ ”
” ဟုတ္ကဲ့ ”
” အင္း ”
စကားမဆက္ေသးဘဲ စဥ္းစားေနရာက႕႕႕႕႕
” ေအးေပါ့ကြာ၊ ရဲေဘာ္ရဲ႕တာ၀န္ေက်ပြန္မွုကို ခ်ီးက်ဴးပါတယ္ ဟုတ္လား၊ ေစာေစာကကိစၥကို ဘာမွေခါင္းထဲထည့္ၿပီး စဥ္းစားမေနနဲ႔ ဟုတ္လား။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီလိုလုပ္ရမွာပဲ၊ အဲဒါ ရဲေဘာ္မွန္ကန္တယ္ဟုတ္လား၊ ကဲကဲ သြားႏုိ္င္ၿပီ ”
ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ႏွုတ္ဖ်ားမွထြက္လာေသာ စကားကို ရဲေဘာ္ရဲေမာင္ သံသယၿဖစ္ေနရွာသည္။ ဟုတ္မွဟုတ္ပါ့မလားဟု ၀မ္းမသာရဲေအာင္ ၿဖစ္ေနေလသည္။
ထို႕ေၾကင့္ ” ခင္ဗ်ာ ” ဟု နားမရွင္းဟန္ၿဖင့္ ထပ္ေမးေတာ့မွ ” ေၾသာ္ ရဲေဘာ္မမွားဘူး။ အဲဒါကိုေၿပာတာ၊ ဒီေတာ့ လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္ ဟုတ္လား။ ေအး တစ္ခုသတိထား၊ စိတ္လုိက္မာန္ပါ မလုပ္နဲ႕ အဲဒါပဲ ”
ရဲေဘာ္ရဲေမာင္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္စကားဆံုးသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ မူလတာ၀န္က်ရာ ဂိတ္၀သို႕ ကေလးငယ္ပမာ ခုန္ေပါက္ၿမဴးထူးကာ အေၿပးအလႊားေရာက္လာသည္။ ေစာေစာက ရင္းတြင္း၌ ပူေလာင္လွေသာ ေ၀ဒနာလည္း
ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္ေလၿပီ။
ရဲေဘာ္ရဲေမာင္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ လူၾကီးဆန္ဆန္ လက္ေအာက္ငယ္သားအေပၚ ခြင့္လြတ္တတ္ေသာ အၿပဳအမွုကို ၾကည္ညဳိေလးစားမဆံုး ရွိေနေတာ့၏။
သူ႕လို တပ္ထဲ၀င္စ အညတရ ရဲေဘာ္ေလးအား ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ လူၾကီးဆန္ဆန္ခြင့္လြတ္တတ္ေသာ စိတ္ဓာတ္ကိုၾကည့္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား ေသတစ္ပန္သက္တစ္ဆံုး ေလးစားမဆံုး၊ ၾကည္ညဳိမဆံုးၿဖစ္ေနပါေတာ့သည္။ နယ္ခ်ဲ႕စစ္တပ္မ်ားမွ ေၾကးစား အရာရွိၾကီးမ်ားႏွင့္ ၿမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္မွ မ်ဳိးခ်စ္အရာရွိၾကီးမ်ား၏ ၿခားနားမွုကိုလည္း စံၿပဳရန္ ႏွုိင္းယွဥ္မိေတာ့သည္။
ေရးသားသူ – တကၠသိုလ္ခင္ေမာင္ေဇာ္
News Watch Weekly ( ေစာင့္ၾကည့္သတင္းဂ်ာနယ္ ) အတြဲ (၅) အမွတ္ (၄၃) ဗုဒၶဟူး ၂၆-၅-၂၀၁၀ ေန႔ထုတ္ ၿပည္တြင္းေဆာင္းပါးက႑မွ တဆင့္ၿပန္လည္ေဖာ္ၿပသည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီလိုဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ လူသိနည္းတဲ့ အၿဖစ္အပ်က္ေလးေတြ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို စိတ္၀င္စားၿပီး သိခ်င္တယ္။ ဖတ္ခ်င္တယ္။ တၿခားလူေတြလည္း စိတ္၀င္စားမယ္ထင္လို႔ ၿပန္လည္ေ၀မွ်လိုက္တာပါ။ ေနာက္ဆိုရင္လည္း ၾကိဳက္မိတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကို ဒီလိုပဲေဖာ္ၿပေပးသြားမွာပါ။
ေလးစားစြာၿဖင့္
ေထြးငယ္
June 2, 2010 - Posted by Htwe Nge - 1 Comment
အကယ္၍
မင္းအသုိင္းအ၀ုိင္း တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားၿပီး
ဒါေတြဟာ မင္းေၾကာင့္လုိ႔ ၀ုိင္း၀န္းအျပစ္တင္ၾကတဲ့အခါ
မင္းဟာ တည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ ရင္ဆုိင္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
အကယ္၍
အားလုံးက မင္းကုိ မယုံသကၤာျဖစ္လာတဲ့အခါ
သူတုိ႔ကုိ နားလည္စြာ ခြင့္လႊတ္ရင္းနဲ႔
မင္းကုိယ္မင္း ယုံၾကည္မႈ အျပည့္ရွိမယ္ဆုိရင္ . . .
အကယ္၍
ေစာင့္သင့္တဲ့အခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ႏုိင္ၿပီး
အဲဒီအတြက္လည္း မေမာမပန္း ေနႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
ဒါမွမဟုတ္
မင္းရဲ႕အေၾကာင္း မဟုတ္မတရား မုသားစကားၾကားရတဲ့အခါ
မင္းကလည္း အလိမ္အညာေတြနဲ႔ မတုန္႔ျပန္ဘူးဆုိရင္ . . .
ဒါမွမဟုတ္
မင္းကုိ လူတကာက ၀ုိင္း၀န္းမုန္းတီးတဲ့အခါ
မင္းကလည္း အမုန္းေတြ ျပန္မပြားဘူးဆုိရင္ . . .
အကယ္၍
စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြဟာ
မင္းအေပၚ မလႊမ္းမုိးေစဘဲ
စိတ္ကူးႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
ၿပီးေတာ့
အေတြးအေခၚ စိတ္ကူးေတြဟာ
ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္သက္သက္သာ မျဖစ္ေစဘဲ
ေတြးေခၚႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
အကယ္၍
ေအာင္ျမင္မႈသုခနဲ႔ ဆုံး႐ႈံးမႈဒုကၡေတြကုိ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့အခါ
တူညီေသာ ေလာကဓံတရားေတြပါလားရယ္လုိ႔
ခံယူထားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
အကယ္၍
မင္းရဲ႕ အမွန္စကားေတြကုိ
လူလိမ္လူညာေတြက လွည့္စားေျပာင္းလဲၿပီး
မုသားအျဖစ္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ ညစ္တဲ့အခါ
မင္းဟာ တည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ နာၾကားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
အကယ္၍
မင္းဘ၀တစ္ခုလုံးေပးၿပီး
အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ျဖည့္ဆည္းခဲ့ရတဲ့ အရာရာကုိ
ဖ်က္ဆီးခံလုိက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္
အင္မတန္မွေသးငယ္တဲ့ တန္ဆာပလာ အရာရာနဲ႔
ျပန္လည္တည္ေဆာက္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
အကယ္၍
မင္းႏုိင္ခဲ့သမွ်ေတြအားလုံး
ေႂကြတလွည့္ၾကက္တခုန္ပမာ
တလွည့္တခါတည္းနဲ႔ ဆုံး႐ႈံးသြားခဲ့ရင္ . . .
ၿပီးေတာ့
အစကေန ျပန္စႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
ၿပီးေတာ့တခါ
ဆုိးလွတဲ့ကံၾကမၼာရယ္လုိ႔
ဘယ္ေသာအခါမွ ညည္းညဴမေနဘူးဆုိရင္ . . .
အကယ္၍
သူမ်ားတကာေတြ လုပ္ၿပီးသြားၾကလုိ႔
အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ မင္းအလွည့္ေရာက္လာတဲ့အခါ
မင္းတေယာက္တည္းနဲ႔ပဲ
အားနဲ႔မာန္နဲ႔ ဇြဲသတၱိရွိရွိ ဆက္ႀကိဳးစားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
အဲဒီလုိပဲ
မင္းမွာ စိတ္အင္အားကလြဲလုိ႔ ဘာဆုိဘာမွ မရွိေတာ့တဲ့အခါ
အဲဒီစိတ္အင္အားကုိ ခုိင္မာစြာနဲ႔ပဲ
လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ ထားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
အကယ္၍
လူေတြနဲ႔ ထိေတြ႕ဆက္ဆံ ေျပာဆုိတဲ့အခါ
ကုိယ္က်င့္သိကၡာကုိ ေစာင့္ထိန္းႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
ဒါမွမဟုတ္
မင္းဧကရာဇ္ေတြနဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္ေနရေပမယ့္
မာန္၊ မာန ေသြး မႂကြဘူးဆုိရင္ . . .
အကယ္၍
ရန္သူကျဖစ္ေစ၊ မိတ္ေဆြကျဖစ္ေစ
မင္းကုိ နာက်ည္းေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေစရင္ . . .
အကယ္၍
လူတုိင္းကုိ တန္ဖုိးထားေလးစားေပမယ့္
စြဲလမ္းမႈ သံေယာဇဥ္ေတြ ထားမေနဘူးဆုိရင္ . . .
အကယ္၍
တုိေတာင္းလွတဲ့ မပစ္ပယ္ႏုိင္တဲ့ တမိနစ္အတြင္းမွာ
အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့ စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္အျဖစ္ အသုံးခ်ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ . . .
ငါ့သားေရ
မင္းဟာ အရာရာရွိတဲ့ အရာရာျဖစ္တဲ့ ကမာၻႀကီးကုိ ဆုပ္ကုိင္လုိ႔
အရာရာ ဘာမဆုိ မင္းစြမ္းႏုိင္ၿပီေပါ့
အဲဒီေတာ့ မင္းဟာလည္း ေယာက္်ားေကာင္းတေယာက္ပဲေပါ့။ ။
(ဘာသာျပန္သူ-ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္)
သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီက forward အေနနဲ႕ ရခဲ့တဲ့ စာတိုစာစေလးပါ။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘ၀မွာ အဲဒီလိုခက္ခဲတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မလြဲမေသြ ၾကံဳရမွာပါ။ အဲဒီလို ခက္ခဲတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ဒီကဗ်ာေလးထဲကလို ေက်ာ္ၿဖတ္ႏိုင္ေစဖို႔
May 21, 2010 - Posted by Htwe Nge - 3 Comments
တို႔အတူေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ ေရာင္စုံလမ္းမေတြ
ငါတို႔အတူရွိခဲ့ၾကတဲ့ အေရာင္ေတာက္ေတာက္ ညေနေတြ
ငါတို႔အတူကုန္ဆံုးခဲ့တဲ့ ၾကယ္မစံုမလင္နဲ႕ညေတြ
ငါတို႔အတူေ၀မွ်ခံစားခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာနက္နက္ေတြ
ငါတို႔အတူသီဆိုခဲ့တဲ့ ေရာခ့္သံစဥ္ေတြ
ငါတို႔အတူဟစ္ေအာ္ခဲ့တဲ့ ေလာကၾကီးကို မေက်နပ္သံေတြ
အၿမဲအမွတ္ရေနမယ့္ ငါတို႔ရဲ႕ ဟာသအပိုင္းအစေတြ
အရာအားလံုးက ငါလြမ္းသလို မင္းကိုလြမ္းေနေလရဲ႕
ၿပီးေတာ့ မင္းသိေစခ်င္တယ္
ငါတစုံတေယာက္ရဲ႕ ပုခံုးေပၚမွာ ငိုဖူးတယ္ (အဲဒါမင္းပဲ)
သူငယ္ခ်င္း
တခါတေလ အ……ရမ္း…….လြမ္း…….တယ္
အေ၀းေရာက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္အတြက္ အမွတ္တရ ေရးဖြဲ႕သည္။
May 17, 2010 - Posted by Htwe Nge - 4 Comments
အထပ္ၿမင့္တိုက္ၾကီးေတြထက္ခိုင္မာတဲ့ ေတာင္တန္းၿပာၿပာနဲ႕
အာဟာရၿပည့္၀တဲ့ ေၿမနီနီေတြရွိတယ္
ကေလးတေယာက္လို ၿဖဴစင္တဲ့ တိမ္လႊာလႊာေတြနဲ႕
ရိုးရွင္းစြာ ၿမဴးၾကြေစတဲ့ အိုးစည္သံေတြရွိတယ္
ေမွာ္ဆန္တဲ့ ခံစားမွုကိုေပးတဲ့ ႏွင္းၿမဴေတြနဲ႕
ခပ္ရွင္းရွင္းေၿပာတတ္တဲ့ စကားသံ၀ဲ၀ဲေတြရွိတယ္
အၿမဲထိန္းသိမ္းထားတဲ့ ရုိးရာဓေလ့ေတြနဲ႕
ဟန္ေဆာင္မွုကင္းတဲ့ အၿပံဳးမ်က္ႏွာေတြရွိတယ္
အရိုးခံတဲ့ ေဖာ္ေရြမွု႕ေတြအပါအ၀င္ေပါ့
အဲဒီေနရာေလးဟာ
ငါနဲ႕ေ၀းေနတယ္
ေနာက္ဆံုးေပၚ နည္းပညာနဲ႕ ဆန္းၿပားမွုေတြ မရွိဘူး
အရမ္းသဘာ၀ဆန္လြန္းလို႔
တခါတရံ အနည္းငယ္ ၿငီးေငြ႕စရာေကာင္းတယ္
ဒါေပမယ့္ ငါ့ကိုေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့ အဲဒီေနရာေလးကို
ငါ………….ခ်စ္တယ္
ရွမ္းၿပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း ရႊာေလးတရႊာသို႔
May 12, 2010 - Posted by Htwe Nge - 3 Comments
ဧၿပီ ၁၁
သထံုၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ဘုရားငါးဆူေတာင္ေပၚေရာက္တယ္ဗ်ာ။ ဘားအံေရာက္တယ္။
(သၾကၤန္မွတ္တမ္းက ရွည္လွ်ားမွာမို႔လို႕ တိုတိုရွင္းရွင္းေရးရတာပါ။ ေထြးငယ္တေကာင္ ညၾကီးမင္းၾကီးမွာ ပူပူေလာင္ေလာင္နဲ႔ ကြန္ၿပဴတာေရွ႕မွာ
တေယာက္ထည္း တေကာင္ထည္း ဒုကၡခံရလို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ စာဖတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်က္လံုးေညာင္းမွာစိုးလို႔ပါ 
)
သထံုၿမိဳ႕မွ ဘုရားငါးဆူေတာင္တေနရာ
ဘုရားငါးဆူေတာင္ဆင္းလမ္း
ကရင္ၿပည္နယ္ရဲ႕ သံလြင္တံတားၾကီး
သံလြင္တံတားၾကီးရဲ႕ ညာဘက္ရွဴ႕ခင္း
သံလြင္ရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္
သထံုၿမိဳ႕မွ ဟိႏၵဴဘုရားပြဲတခု
အလွဴေငြထည့္ေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီးေလးတလံုးရယ္ ပန္းေလးတပြင့္ရယ္ စကၠဴနဲ႕ထုပ္ထားတဲ့ ၿပာေလးရယ္ေပးတယ္
ဧၿပီ ၁၂
ဒီေန႔ေတာ့ ဘားအံ။ အဲဒီကေန ေမာ္လၿမိဳင္ေရာက္တယ္။ အေဖကလဲ ပါတယ္ဗ်။ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး။ ကံေကာင္းတယ္ ေၿပာရမယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္တံတားၾကီးေပၚကၿဖတ္ေတာ့ ေနကအေတာ္ေလးကို ေစာင္းေနၿပီ။
ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ေမာ္လၿမိဳင္တံတားၾကီးနဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္ကို အမိအရေတာ့ ရို္က္လုိက္တာပဲဗ်ာ။
ဘားအံၿမိဳ႕မွ စက္သံုးဆီတဆိုင္
ဂ်ဳိင္း-အတၱရံ တံကား
မြန္တို႔ဌာေန
ေမာ္လၿမိဳင္ေစ်းထဲမွာ
ေမာ္လၿမိဳင္တံတားၾကီးရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္
ကားလမ္းနဲ႔ ရထားလမ္းဆံရာ
မြန္တို႔ဌာေန
ဧၿပီ ၁၃ (အၾကိဳေန႔)
အေဖက ေတာင္ေပၚၿပန္မယ္ဆိုတာနဲ႔ အေဖ့ကို ကန္ေတာ့ၾကတယ္။ ေမာင္ႏွစ္မေတြေတာ့ မစံုဘူးဗ်။ အစ္မအၾကီးဆံုးနဲ႕ ေထြးငယ္ေအာက္က ေမာင္ေလးႏွစ္ေယာက္က
ေအာင္ပန္းမွာ။ အေမကေတာ့ တရားစခန္းကို ဒိုးသြားေလရဲ႕။ ရွိေနရင္လည္း အေဖ့ကိုေရွာင္ေနရတာနဲ႔တင္ အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနမွာဆိုေတာ့ တရားစခန္း၀င္တာပဲ
သားသမီးေတြအတြက္ပိုေကာင္းပါတယ္။ အလုပ္ၿဖစ္တာ ၃-၄ႏွစ္ေလာက္ရွိေနၿပီၿဖစ္တဲ့ အေဖ့ကန္ေတာ့ပြဲေလး ဒီႏွစ္လုပ္ၿဖစ္သြားတယ္။ အရင္ကဆိုရင္ တႏွစ္တခါ မိသားစုဆံု။ အေဖ့နဲ႔ အေမ့ကို ကန္ေတာ့။
အေမကေတာ့ က်မ္းမာပါေစ ခ်မ္းသာပါစ သြားေလရာလာေလရာ ေဘးရန္ကင္းပါေစဆိုၿပီး ၾကံဳေတာ့ၾကံဳခဲ ဆံုေတာ့ဆံုခဲ သားသမီးကိုးေယာက္ကို မ်က္ရည္စမ္းစမ္း
အသံတုန္တုန္နဲ႔ ဆုေပးတတ္ပါတယ္။ အေဖကေတာ့ ဘယ္ဆုမဆိုေပးလို႕ရတယ္ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဆုကိုရဖို႔ဆိုတာက ကိုယ္တုိင္ၾကိဳးစားမွ ဖန္တီးယူမွသာ ရႏုိင္တာဆိုတာနဲ႔
အစခ်ီၿပီး အနည္းဆံုး-၃-၄နာရီကေန ၅-၆နာရီေလာက္ထိ ၾကာတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္သမီးကဘယ္လုိ ဘယ္သားကဘယ္လိုနဲ႔ အေသးစိတ္ေပါ့။ သူ႔ငယ္ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းေတြနဲ႔
အတူ အဖိုးနဲ႔ႏွစ္ေယာက္ထည္း ဘယ္လိုရုန္းကန္ခဲ့ရ ဒုကၡေတြၾကားက ဘယ္လိုတည္ေဆာက္လာခဲ့ရတယ္ဆိုတာကိုလည္း ဆံုးမစကားေၿပာတုိင္း မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ ေၿပာတတ္သူပါ။
တရားပြဲ၂နာရီေလာက္ကို ဖင္တၾကြၾကြ စိတ္မရွည္ၿဖစ္တတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွစ္မတေတြဟာ အေဖ့ရဲ႕နာရီေပါင္းမ်ားစြာၾကာရွည္တဲ့ ဆံုးမစကားေတြကိုေတာ့ စိတ္၀င္တစား
နားေထာင္တတ္ၾကပါတယ္။ မိဘစကားကို နားေထာင္တတ္တဲ့ လိမ္မာတဲ့ သားသမီးေတြ ၿဖစ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အေဖကိုယ္တုိင္က စကားကို အခ်က္က်က် လူစိတ္၀င္စားေအာင္
မၿငီးေငြ႕ေအာင္ေၿပာတတ္လို႔ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သားသမီးတင္မဟုတ္ပါဘူး သူ႔တပည့္တပန္းေတြကို ဆံုးမတဲ့အခါမွာလည္း အဲဒီလိုပါပဲ။ တခါတရံ ေတြးမိတယ္။ အတန္းပညာေတာင္
မသင္ခဲ့ရပဲ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပညာေရးနဲ႔သာ ၾကီးၿပင္းလာခဲ့တဲ့ အေဖ့ဆီမွာ ဘယ္ကဘယ္လို ဒီေလာက္ဗဟုသုတ အသိညဏ္ေတြၾကြယ္၀ေနရတာလဲဆိုၿပီး။ ကဲဗ်ာ ေနာက္ၾကံဳေတာ့မွပဲ
အေဖ့အေၾကာင္းကို သီးသန္႔ေရးပါအံုးမယ္။
ေမာင္ေလး၃ေယာက္ အစ္ကို၀မ္းကြဲ၂ေယာက္ ဒုလဘၻ၀တ္ဖို႔ ဘုရားငါးဆူေတာင္ေပၚကိုတက္ၾကတယ္။
ဆံပင္ေတြဟာ အညစ္အေၾကးေတြပါတဲ့
ဘုရားသားေတာ္အၿဖစ္သို႔
ဘုရားငါးဆူေတာင္ေပၚမွာ
ဧၿပီ ၁၄ (အၾကတ္ေန႕)
ဒီေန႔ ေမာ္လၿမိဳင္သြားတယ္။ ေရပက္ခံကား အပ်ံစားၾကီးနဲ႔လို႕ မထင္လုိက္ပါနဲ႕။ ေကာ္ဖီကားၾကီးနဲ႕ပါ။ ကားၾကီးေပၚကေန သထံုၿမိဳ႕ရဲ႕ သၾကၤန္ၿမင္ကြင္းကို ဓာတ္ပံုလွမ္းရိုက္တာ သိပ္ေတာ့အဆင္မေၿပလွ။
ေတာ္ပါေသးရဲ႕ သထံုၿမိဳ႕လဲ သၾကၤန္ဆိုတာ ေရေတြစိုေနရမယ့္ အခ်ိန္ကာလဆိုတာ သိေသးလို႕။ တရားစခန္းေတြမွာသာ စည္ကားၿပီး ၿမိဳ႕၀န္းက်င္ကေတာ့ ၾကာေလေၿခာက္ကပ္ေလ။
ေမာ္လၿမိဳင္ေရာက္ေတာ့ ေကာ္ဖီခ်ေနတဲ့အခ်ိန္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔၂ေကာင္သား မုန္႔ဟင္းခါးသြားစားလိုက္လို႔ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေမာ္လၿမိဳင္သၾကၤန္ပံုေလးေတြရလုိက္တယ္။ အားလံုးၿပီးစီးေတာ့ ကားႏွစ္စီးနဲ႔ ဘားအံကိုခရီးဆက္ၾကတယ္။
ေကာ္ဖီကားၾကီးရယ္ လမ္းၾကံဳတာနဲ႔သူမ်ားကားနား ကပ္စီးလာတဲ့ ပါပေလကာေလးရယ္။ အမကအေရွ႕မွာ။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အေနာက္ကေန မြန္ၿပည္နယ္ရဲ႕ ညအလွကိုခံစားၿပီး လာေနခ်ိန္ေပါ့။
ေန႔လည္ေန႔ခင္းမွာ ၿမစ္ေရ စိမ္းစိုေနတဲ့ ေတာင္ကုန္းေတြနဲ႔ လွပေနတဲ့ ဂ်ဳိင္း-အတၱရတံတားေလးလဲ ညအခါမွာေတာ့ မီးတိုင္ေတြတတုိင္မွ မလင္းပဲ ၾကိဳးေတြနဲ႔တန္းစီခ်ည္းထားတဲ့ ဖန္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ အလွေတြမဲ့လို႕။ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္သင္တန္းဆင္း
မမႏွစ္ေယာက္ ဒါသတင္းပဲဆိုၿပီး ႏွစ္ေကာင္သား မွတ္တမ္းတင္ဖို႔ ၾကိဳစားပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကင္မရာကလည္း အလန္စား ကိုယ့္ကင္မရာေလးကလည္း အမိုက္စားဆိုေတာ့ ထိုင္ၾကည့္ရုံေပ့ါဗ်ာ။
အဲဒီလို လွ်ပ္စစ္မီးေတြမဲ့ ၾကယ္ေလးေတြ မွုန္ၿပၿပလင္းေနတဲ့ ညအလွေလးကို ပန္းကန္ၿပားနဲ႔ ခံစားၿပီးလာေနခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ အရွိန္နဲ႕ခါရမ္းသြားတဲ့ ကားကို သတိထားလိုက္မိရင္း ေရွ႕ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားဆီကိုတည့္တည့္၀င္လာေနတဲ့ ခပ္စူးစူးမီးေရာင္တခု။
ဘာကိုမွ အေၿဖမထုတ္ႏိုင္ေသးခင္မွာပဲ အရွိန္နဲ႔ယိမ္းထိုးေနတဲ့ ကားကရုတ္တရက္ရပ္တန္႔သြားၿပီး ေနာက္ဆံုးနာမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္က အရွိန္နဲ႔ေရွ႕သို႕။ ေခါင္းနဲ႔ကားမွန္နဲ႕ ဒိန္းဆိုတဲ့ မိတ္ဆက္သံ။
ခ်ာခ်ာလည္သြားတဲ့အသိနဲ႔အတူ တစံုတခုေတာ့ ဆိုးဆိုးရႊားရႊားၿဖစ္ၿပီဆိုတာကို နားလည္လိုက္တယ္။
သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ နင္ဘာၿဖစ္သြားေသးလဲဆိုတဲ့ စိုးရိမ္တၾကီးေမးသံကို ေတာ္တာ္နဲ႕စကားမၿပန္ႏိုင္။ ဘာမွမၿဖစ္ဘူး ရတယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ အေရးၾကီးေနတာက အေရွ႕မွာ ဘာၿဖစ္သြားလဲဆိုတာပဲ။ ကိုယ္ကို႔ကိုယ္ထိန္းရင္း ရေလာက္ၿပီဆုိတာ
ေအာက္ဆင္းၿပီး ၾကည့္လို္က္ေတာ့ အေၿခအေနကမေကာင္းေတာ့။ ဆိုင္ကယ္တစီးရဲ႕ ေခါင္းတၿခမ္းလံုးက ကားေအာက္မွာ။ ဆိုင္ကယ္ရဲ႕ေအာက္မွာ အသက္၂၀ေက်ာ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတေယာက္။သူ႔ရဲ႕ေအာက္ပိုင္းတၿခမ္းလံုးက ဆိုင္ကယ္ေအာက္မွာ။
သူ႔ႏွုတ္ခမ္းမွာေသြးေတြစီးလို႕။ ဘုရား ဘုရား ဘာေတြၿဖစ္ကုန္ပါလိမ့္။ ကားေမာင္းတဲ့ အကိုၾကီးရဲ႕ မင္းဆိုင္ကယ္ကို ဘယ္လိုေမာင္းတာလဲ။ မင္းကိုငါဘယ္လိုမွ ေရွာင္လို႔မရဘူး ဆိုတဲ့ ေအာ္ဟစ္သံအဆံုးမွာ ဒဏ္ရာ၊ အားငယ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႕
ဆုိင္ကယ္သမားအား ဂရုဏာသက္စိတ္နဲ႕အတူ ကားကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကားကညာဘက္စြန္းစြန္းမွာ။ ေသခ်ာၿပီေပါ့။ ဆိုင္ကယ္က လမ္းမွား၀င္လာတာ။ မင္းအဲေလာက္မူးေနရင္ ေအးေဆးေနပါလား။ ခုဘယ္လိုလုပ္ေပးမွာလဲေၿပာဆိုတဲ့
စကားသံအဆံုးမွာ သူမွန္ေနေပမယ့္ လူတဖက္သားကို မေထာက္ထားရေကာင္းလားဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ အစ္မ နည္းနည္းၾကည့္ေၿပာပါအံုး။ အဲေလာက္ထိမေၿပာပါနဲ႔ဆိုၿပီး၀င္ေၿပာမိေတာ့ အစ္မက နင္မသိပါဘူး။ တိတ္တိတ္ေနတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွမၿဖစ္ဘူး
အစ္ကို အစ္ကို႔ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ဘာမွမလုပ္ပါဘူးဆိုတဲ့ ဆိုင္ကယ္သမားရဲ႕ ေၾကာက္ရြံ႕မွုေတြ ေရာစြက္ေနတဲ့အသံ။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္သြားေခၚမယ္ တကဲကဲလုပ္ေနေသာ ကားသမားအား မလုပ္ပါနဲ႕အစ္ကိုဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ႕တိုးလ်ဴိးေတာင္းပန္သံအဆံုးမွာ
သူ႔ကိုသနားစိတ္ေတြသာ တဖြားဖြား။ မလုပ္လို႔မရဘူး။ ငါ့ကားလဲၿဖစ္သြားတယ္။ မင္းလဲ ခုထလိုမရဘူးမလား ဟင္။ ရတယ္..ကြ်န္ေတာ္ဘာမွမၿဖစ္ဘူး။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္မေခၚပါနဲ႕။ ေအး ဒါဆိုခုထ။ ဆိုင္ကယ္ေအာက္မွ အတင္းတိုးထြက္လာကာ
မတ္တပ္ရပ္လုိက္ေတာ့မွ ႏွုတ္ခမ္းမွာေသြးေစေတြေပေနတာကလြဲလို႔ ဘာမွၾကီးၾကီးမားမားထိခိုက္ထားတာ မရွိ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ဒီအေၿခအေနကို ေက်းဇူးတင္ရမွာကို ဘာၿဖစ္လို႔ၿပႆာနာရွာခ်င္ေနပါလိမ့္။
ေရွ႕မွမီးေရာင္တခုနဲ႔လာေနေသာဆိုင္ကယ္အားတားကာ ညီေလး ငါ့ကိုေမာ္ေတာ္ပီကယ္ရုံးလိုက္ပို႕ေပးစမ္းပါကြာ။ ဒီမွာ ရွင္းလို႕မရေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္ အစ္ကို။ အဲဒီလိုၿဖစ္တယ္ဆိုတာ။ တဖန္ အတိုက္ခံထားရတဲ့ ဆိုင္ကယ္သနားဘက္သို႔
လွည့္ကာ အစ္ကိုကို ကြ်န္ေတာ္ေၿပာတယ္။ အစ္ကိုအရမ္းမူးေနတယ္။ ဆိုင္မွာပဲအိပ္လိုက္ ဒီပံုစံနဲ႕ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရင္ တခုခုၿဖစ္လိမ့္မယ္လို႔။ ကြ်န္ေတာ္ခုစိတ္မခ်လို႔ လုိက္လာတာ။ သူ႔ကိုကြ်န္ေတာ္သိတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆိုင္မွာပဲ ေသာက္သြားတာ။
အရမ္းမူးေနလို႔ တားတာ တားလို႔မရပဲ ခုလိုၿဖစ္ကုန္တာ။ ထိုလူရဲ႕ေတာက္ေလွ်ာက္စကားသံအဆံုးမွာ ဆိုင္ကယ္သမားဆီမွ ဘာသံမွထြက္မလာေတာ့ပဲ လက္အုပ္ေလးခ်ီလုိ႕။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကိုသနားစိတ္ ၾကီးၾကီးမားမားမၿဖစ္ခင္ ၿပႆနာေတြ
ရွင္းသြားလိုစိတ္နဲ႔အတူ ဘာမွမလုပ္ပါနဲ႕။ သူလဲဒဏ္ရာရေနတာပဲ။ ေတာ္ပါေတာ့။ သူလဲေတာင္းပန္ေနတာပဲ။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေခၚလဲ ပိုဆိုးရုံပဲရွိမွာပဲ။ ေတာက္ေလွ်ာက္ေၿပာေပမယ့္ အငယ္စကားဆိုေတာ့ နားထဲမထည့္ၾက။
ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ေက်ေအးလုိက္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ကားေလးရယ္ ေကာ္ဖီကားၾကီးရယ္ တလမ္းလံုးတြဲလာလို႕သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ဆိုင္ကယ္ေခါင္းတၿခမ္းလံုးရစရာမရွိ ကားေခါင္းဘယ္ဘက္ၿခမ္း ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ ဘယ္ဘက္တံခါးဖြင့္မရၿဖစ္သြားတဲ့ေနာက္ အေက်ေအးၾကလဲ ဖိုက္တင္ခ် မခ်ရင္
ဦးထုပ္ၿဖဴေတြေခၚၿပီး ရွင္းရုံပဲရွိတာပဲေလ။ မေၾကာက္စဖူး သၾကၤန္ခ်ိန္ကို ေၾကက္မိသြားပါတယ္။ သၾကၤန္မွာ ယာဥ္ေမာင္းသူေတြ(ယာဥ္ၾကီး၊ ယာဥ္ငယ္) အယ္ကိုေဟာဆိုတဲ့အရာကိုေရွာင္ႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးမဟုတ္ပဲ ေရွာင္ကိုေရွာင္သင့္ပါတယ္ဗ်ာ။
ေနာက္ဆံုးမေရွာင္ႏိုင္ဘူးလား ဟိုေဆာင္ပုဒ္လုိပဲ မေမာင္းနဲ႕ေပါ့။ ေသာက္ၾကေမာင္းၾကနဲ႔ မဂၤလာယူရမယ့္ႏွစ္သစ္မွာ မၿဖစ္သင့္တာေတြ မၾကားသင့္တာေတြ ၿမန္မာၿပည္တ၀န္းလံုးဘယ္ေလာက္မ်ားေနၿပီမသိ။
စိုင္းစိုင္းက ဧပရယ္ ၁၀ ကြ်န္ေတာ့ေမြးေန႕ဘုရားသြားတယ္ အုိး အုိး အရူးမူးပဲတဲ့။ ေထြးငယ္တေကာင္ကေတာ့ ဧပရယ္ ၁၄ ေခါင္းဖုထြက္သြားတယ္ အိုး အိုး အလဲအကြဲပဲလို႕ ဆိုရေတာ့မေပါ့။ တခါမွမၾကံဳဖူးေတာ့ ေၾကာက္လဲေၾကာက္။
ကံဆိုးတယ္လို႕လဲ မယူဆခ်င္သလို ကံမေကာင္းဘူးလို႕လဲ အယူမသည္းခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ…………..
ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ ဒီလိုလည္မယ္ဗ်ာ
ေမာ္လၿမိဳင္တံတားၾကီးရဲ႕ ေန႔ဘက္ၿမင္ကြင္း
သူမ်ားေတြ ကဲေနခ်ိန္မွာ ဒီလို (ေမာ္လၿမိဳင္)
ရန္ကုန္မွာသာဆိုရင္ ပ်ားတုပ္ခံရမယ့္ ေမာ္လၿမိဳင္က အဖြဲ႕တဖြဲ႕
ဧၿပီ ၁၅ (အက်ေန႔)
ဒီေန႔ ဘားအံၿမိဳ႕တ၀ိုက္လည္တယ္။ ေက်ာက္ကလပ္သြားတယ္။ ဇြဲကပင္ေတာင္ေၿခအနီးက ေရတံခြန္ကိုလည္း သြားဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုးမေပါက္တဲ့လူေတြေၾကာင့္ပဲ လက္ေလွ်ာ့ၿပီးၿပန္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။
ေထြးငယ္တေကာင္ကေတာ့ ေက်ာက္ကလပ္အသြားမွာ ေမ်ာက္ရုပ္ေပါက္သြားေၾကာင္း။ ဖုန္ေတြက လွုိင္းေတြလို ၀င္ေရာက္လာခ်ိန္ သူမ်ားေတြလို တဘက္နဲ႔ကာ ေခါင္းငံု႕ဖို႔ အခ်ိန္မရပဲ ကင္မရာတလံုးနဲ႕ အဲဒီဖုန္နီနီေလးေတြကို
မွတ္တမ္းတင္ေနခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး ကားတစီးလံုး ခြက္ထိုးခြက္လန္ရယ္လို႔။ ကိစၥမရွိပါဘူးဗ်ာ။ လွၿပီးသားလူဆိုေတာ့ ဖံုတက္လဲလွေနတာပဲ။ လူကေမ်ာက္ရုပ္ေပါက္တာ အေရးမၾကီးဘူးဗ်။
အဲဒီကေန ကင္မရာzoomေၾကာင္သြားေတာ့တာပါပဲ။ zoomကိုသံုးလုိက္တာနဲ႔ Turn off your cameraေတြဘာေတြၿဖစ္ကုန္ေရာ။ ေသေရာဟ။ Flash လဲမရ night sence ဘာ sence ညာ sence လဲ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မွန္းမသိ
သံုးလို႔မရၿဖစ္ေနတဲ့ ဒီမၿဖစ္ညစ္က်ယ္ကင္မရာေလး ခုေတာ့ zoom ပါသြားရွာၿပီ။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့လဲ အဲဒီလိုပါပဲဗ်ာ။ သံုးတဲ့သူက ေဂါက္ေနမွေတာ့ ကင္မရာေလးလဲ လိုက္ေဂါက္တာ မဆန္းပါဘူး။
ဖုန္ေတြနဲ႕ ေက်ာက္ကလပ္အသြားလမ္း
ေက်ာက္ကလပ္မွာ
ဘားအံၿမိဳ႕အနီးက ေက်ာက္ကလပ္ဘုရား (zoomမေကာင္းေတာ့ ၀ါးသြားတယ္ဗ်ာ)
အားလံုးတက္ၾက ငါ့ေထာ္လာဂ်ီ
ဘားအံေရတံခြန္အနီးမွာ
ကရင္ၿပည္နယ္ရဲ႕ အကမယ္ေလးေတြ
ဘားအံနာရီစင္အနီး
ဘားအံၿမိဳ႕ရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္
ဧၿပီ ၁၆ (အတက္ေန႔)
ဒီေန႔လည္း ဘားအံၿမိဳ႕ထဲနဲ႕ သထံု-ဘားအံ အေ၀းေၿပးလမ္းေဘးမွာ ရွိတဲ့ ဘုရင့္ညီဂူေရာက္တယ္။ ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းက အလကားေကြ်းတဲ့ ၾကာဆံဟင္းရည္၊ ငပိရည္၊ တို႔စရာနဲ႔ ထမင္းကို ၀င္ဆြဲ။ ေတာ္ေပၚေတာင္ မတက္ခဲ့ဘူး။ ခဏခဏေရာက္ေနတာရယ္ေၾကာင့္
တက္ရမွာပ်င္းသလိုၿဖစ္သြားတယ္။ အရင္ကဆိုရင္ အဲဒီက ရာသီမေရြးသဘာ၀အေလွ်ာက္ပူေႏြးေနတဲ့ က်ား-မသီးသန္႔ခြဲထားတဲ့ ေရပူကန္မွာ ေရတ၀ၾကီး၀င္ကူး၊ခ်ဳိးၿပီးမွ ၿပန္ၾကတာပါ။ ေရာဂါဘယေတြ ေပ်ာက္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္ဗ်။
ဒီႏွစ္ေတာ့ မကူးခဲ့ဘူးေပါဗ်ာ။ ေရေအးကန္ကေတာ့ တကန္ထဲရွိတယ္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ကူးခြင့္မၿပဳသလို ၀င္ခြင့္လဲမရွိပါဘူး။ ေနဘယ္ေလာက္ပူပူ အၿမဲတမ္းေအးၿမေနတဲ့ ေရကန္ပါ။
ဒီလို
ဆိုင္ကယ္အစီးရာေက်ာ္တဲ့အဖြဲ႕ ဦးေဆာင္သူေတြ
သထံု-ဘားအံကားလမ္းေဘးမွာရွိတဲ့ ဘုရင့္ညီဂူ
ဧၿပီ (ႏွစ္ဆန္း ၁ ရက္)
အိမ္မွာ အလွဴလုပ္တယ္။ လူနည္းနည္းပါးပါးနဲ႕ သံအလွဴၿပီးေတာ့ ေန႔လည္ ၂ေက်ာ္ေနၿပီ။ အစီအစဥ္အတိုင္း အ၀တ္အစားလဲ က်ိဳက္ကမီ-စက္စဲဒိုးတာေပါ့ဗ်ာ။ မေန႔(၁၆)က အုပ္စုေတြကို အားက်ၿပီးသကာလ မ်က္ခံုးေမြးဆြဲတံ၀ယ္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ႏွစ္ေကာင္သား
မဆြဲတတ္ဆြဲတတ္နဲ႔ဆြဲ (အဲေကာင္က အလွဴတို႔ဘာတို႔မွာဆြဲတာေတာ့ ေရလည္ပိုင္တဲ့ေကာင္။ ဒီေနရာက်မွ ညံ့ေနတာပါ )။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအနက္၊ တီရွပ္အနက္၊ ဂ်င္းဂ်ာကင္နဲ႔ ေရာ့ကာလိုလို မသာလိုလို အဲ ေဂါ့သစ္လိုလိုေပါ့ဗ်ာ ။ လမ္းမွာ
သရဲမလို႔ အေအာ္ခံရေတာ့လဲ ၿပံဳးၿပံဳးပါပဲ။ အဲေလာက္န႔ဲၿဖံဳမယ္ထင္ရင္ မွားသြားမွာေပါ့ဗ်ာ။
ရန္ကုန္ကလူေတြ ၿငိမ္ကုတ္ေနရခ်ိန္ ကဲေနရတာ စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါလဲ ကိုယ့္ကုသိုလ္နဲ႔ ကိုယ္မဟုတ္လား။ မနာလိုမေၿဖစ္ၾကပါနဲ႕ေလ။
ဒီလိုေပါ့ေလ
မြန္ၿပည္နယ္မွ စက္စဲကမ္းေၿခ
စက္စဲကမ္းေၿခနဲ႕ ကိုရင္ေလးတပါး
ကမ္းေၿခစာေပါ့ဗ်ာ
က်ဳိကၠမီ
ဒီပုိစ့္ေလး အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ၾကာသြားတယ္ဗ်ာ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြကို ဖြဲ႕ႏြဲ႕မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အားေပးသူမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ေတြ႕ရင္ ေကာ္ဖီတိုက္ပါ့မယ္။
ေထြးငယ္
April 29, 2010 - Posted by Htwe Nge - 12 Comments
နာက်င္ပါ
မ်က္ရည္ေတြ ကုန္ခမ္းေအာင္ ငုိေၾကြးလိုက္ပါ
ရင္နဲ႔မမွ်ေအာင္ ခံစားပါ
ဘ၀နဲ႔ရင္းတဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ထားခ်င္ရင္လည္း ထားလိုက္ပါ
ဒါေပမယ့္
သူမရွိရင္ေတာင္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနပါ
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့
မင္းက ငါ့သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္လို႔ပဲ
ဘ၀ဆိုတာ သူ႔တေယာက္ထည္းအတြက္ ၿဖစ္တည္လာတာမွ မဟုတ္ပဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္
မင္းေဘးမွာ အၿမဲမဟုတ္ေတာင္ တတ္စြမ္းသေရြ႕ ငါရွိေနမွာပါ
သူငယ္ခ်င္း TZ နဲ႔ YM သို႔
April 27, 2010 - Posted by Htwe Nge - 1 Comment
ကဲဗ်ာ ႏွစ္သစ္မွာ က႑အသစ္ေလးလို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။ ႏွစ္သစ္မွာတရားရမရပဲ အသိတရားရသြားလို႔ပါ။ တၿခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းကို ကိုယ္တိုင္နားလည္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။
ဒါေၾကာင့္လဲ PHOTO OF THE WEEK ဆိုတဲ့ က႑ေလးကေန အၾကိဳက္ဆံုးဓာတ္ပံုက႑ အၿဖစ္ကို ေရာက္ရွိသြားတာပါ။ အရင္ကလဲ တပတ္တၾကိမ္ၿဖစ္ေၿမာက္ေအာင္မလုပ္ႏိုင္ခဲ့သလို ေရွ႕ဆက္လဲလုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္မွုမရွိေတာ့လို႔ပါ။ သၾကၤန္ကာလအတြင္းမွာ ေနပူခံ၊ ဖုန္တက္ခံ၊ ေရပက္ခံထြက္တာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေနရပဲ ကင္မရာတလံုးနဲ႕ အလုပ္ရွဳပ္၊ ကင္မရာေလးလဲ ေရေတြစို ဖုန္ေတြတက္ခံၿပီး ရိုက္လိုက္လို႔ 2Gၿပည့္သြားခဲ့ေပမယ့္ ဒီက႑ေလးအတြက္ စိတ္တိုင္းက်ေလာက္ေအာင္ တပံုမွထြက္မလာခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပဲ ဆံုထဲထည့္ေထာင္းခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္ေနမိပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာပဲ ဟုိေကာင္ဖကမကို ေ၀ဖန္ခိုင္းလိုက္တာ ပိုဆိုးေတာ့တာပါပဲ။
ဒီက႑ေလးကိုေတာင္ မလုပ္ေတာ့ဘူးလို႔ စဥ္းစားမိတဲ့အထိပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ စိတ္တိုင္းက်တာေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္ မဆိုးဘူးလို႔ထင္မိတဲ့ ပံုေလးတပံုသြားေတြ႕ပါတယ္။ အဲဒီပံုေလးေၾကာင့္ ဒီက႑ေလး အသက္၀င္လာတယ္ဆိုပါေတာ့။
ေနာက္ပံုေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ရေအာင္ ၾကိဳးစားရို္က္ပါ့မယ္ဗ်ာ။ (တုိက္တုိက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒီပိုစ့္ေလးကိုတင္မယ္လို႔အားခဲ့ၿပီး လာခဲ့ခ်ိန္မွာပဲ ဓာတ္ပံုနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေထြးငယ္အားက်တဲ့ မနာလိုတဲ့ အစ္ကိုမည္းၾကီးက ဒီပံုေလးကို facebook မွာ Like လုပ္ထားတာေတြ႔လိုက္ရတယ္။ တၿခားသူေတာ့ မသိဘူးဗ်ာ။ ေထြးငယ္အတြက္ေတာ့ အစ္ကိုမည္းၾကီးအားေပးတာဟာ အေတာ္ေလးထူးၿခားပါတယ္။ ဒီပုံေလးကို ေရြးလိုက္တာလဲ မွန္ကန္တယ္လို႔ ခံစားမိေစတယ္။ အစ္ကိုမည္းၾကီးေရ ေက်းဇူးဗ်ာ။ သူ႔ထက္၂ရက္ပဲငယ္တာကို အစ္ကိုမည္းၾကီးလို႔ေခၚတာကို သိပ္ေက်နပ္တာ ဟုတ္ဖူးဗ်။ ဟဲ။ သူ႔ကင္မရာၾကီးသာရရင္ ေသမေပ်ာ္ေပမယ့္ ရိုက္ေပ်ာ္ပါၿပီ။ )
အမွတ္စဥ္ (၆)
ကရင္ၿပည္နယ္ ဘားအံၿမိဳ႕၏ သၾကၤန္ၿမင္ကြင္းတခု
ဓာတ္ပံုနဲ႕ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာတခ်ဳိ႕
ေန႔ရက္၊ အခ်ိန္
ဧၿပီ ၁၅၊ ၂၀၁၀ ၊ ညေန ၅နာရီ ၃၇ မိနစ္
ေနရာ
ကရင္ၿပည္နယ္၊ ဘားအံၿမိဳ႕ နာရီအနီး ဗဟိုမ႑ပ္ေရွ႕
ေရြးခ်ယ္ရၿခင္းအေၾကာင္းရင္း
ေၿပာခဲ့သလိုပါပဲ။ ဒီပံုေလးကို မဆုိးဘူးလို႔ ထင္မိေပမယ့္ စိတ္တိုင္းမက်တာေတာ့ အမွန္ပါ။ သၾကၤန္ရဲ႕ရသကို ၿပည့္ၿပည့္၀၀မေပၚလြင္ဘူး။ ေရကအရမ္းနည္းတယ္ဗ်ာ။ အဲဒီေနရာမွာ ေရေတြသာ မ်ားမ်ားက်ဆင္းေနတဲ့ပံုဆိုရင္
ပိုေကာင္းမယ္လို႔ထင္မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ လူေတြအရမ္းနည္းတယ္။ ေၿခာက္ကပ္ေနသလိုပဲ။ စိတ္တို္င္းမက်ေတာ့ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ဒီပံုေလးကို ဒီ႑ေလးမွာပါ၀င္ေအာင္ ကူညီလိုက္တာကေတာ့ ထြန္းလင္းလို႔ေကာင္းေနဆဲေနမင္းၾကီးရဲ႕
ေနေရာင္ေတြေၾကာင့္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ေထြးငယ္လိုခ်င္တဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတယ္ေလ။ ေရကစားမ႑ပ္၊ ေရပက္ခံကား၊ ဘားအံၿမိဳ႕ရဲ႕နာရီစင္ၾကီးရယ္၊ ေနမင္းၾကီးရယ္၊ ေနေရာင္နဲ႔ေရေတြေၾကာင့္ စိုစြတ္လင္းလက္ေနတဲ့
ကတၱရာလမ္းမၾကီးရယ္။ အဲဒီပံုေလးကို ေရပက္ခံၿပန္လာလို႕ အဖြဲ႕လိုက္ အဆာေၿပစားေနၾကရင္း အသုပ္ဆိုင္ကေန ထေၿပးၿပီး ရိုက္ထားတာပါ။ လမ္းအကူးမွာ မ႑ပ္ကိုၾကည့္လိုက္ရင္း ေနေရာင္ေတြကို သတိထားမိသြားလို႔ေပါ့ဗ်ာ။
အဲဒီနားက ရဲ၀န္ထမ္း၀တ္စံုနဲ႕လူေတြရဲ႕ ဘုၾကည့္ၾကည့္တာကို ခံလုိက္ရပါေသးတယ္။
(အမွန္တကယ္ရိုက္ခ်င္တဲ့ပံုေတြက ကမ္းနားလမ္းမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ ကင္မရာထုတ္ဖို႔ ဘယ္လိုမွအဆင္မေၿပပါဘူး။ အိတ္ထဲကို ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္နဲ႔ထုပ္ၿပီးထည့္ထားတာေတာင္ အိတ္မလံုတာနဲ႔ ေရေတြေတာ္ေတာ္စိုသြားပါေသးတယ္။
ေတာ္ေသးတာေပ့ါဗ်ာ။ ေဂါက္မသြားတာပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ သၾကၤန္မွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာ တကယ္မလြယ္ဘူးဗ်။ ေရပက္ခံထြက္ရင္းနဲ႔ဆိုေတာ့ ပိုဆိုးတယ္။ ေရမပက္ေတာ့မယ့္ေနရာမွ ကင္မရာထုတ္ရိုက္တာဆိုေတာ့
လိုခ်င္တဲ့ပံုေတြမရတာလဲ မထူးပါဘူး။ ဆင္ေၿခေပးတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ေထြးငယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ႏွစ္သိမ့္တာပါ။ ၿပီးေတာ့ ကင္မရာေကာင္းေကာင္းတလံုးေလာက္ လိုခ်င္ေနတဲ့ ေရာဂါက ပိုဆိုးလာတယ္ဗ်ာ။ ေဆးမရွိေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕။
ကဲဗ်ာ ေနာက္တၾကိမ္မွာ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ပံုတင္ႏိုင္ဖို႔ ၀ိုင္းၿပီးဆုေတာင္းေပးၾကပါေတာ့ဗ်ာ)
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေၿပာခ်င္တာကေတာ့ ဒီပံုေလးကို အမွတ္စဥ္-၅တုန္းကလိုပဲ လိုက္မယ္ဆိုၿပီးမွ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး (ေယာင္းမ ငါ့အၿပစ္မဟုတ္ဘူးေနာ္) ေၾကာင့္ မလိုက္ခဲ့ရတဲ့ ေယာင္းမေလး ထြယ္ဆိုင္းရာကို သနား အဲ ရည္ညြန္းပါတယ္။ သူ႔ခမ်ာ တခါလည္းမဟုတ္ ႏွစ္ခါလည္းမက ခဏခဏသနားခံေနရတာ သနားပါတယ္ဗ်။ ဟဲ ေယာင္းမ..ေက်နပ္ေတာ့ေနာ္.. ေနာက္တခါ အဲဒီလို မၿဖစ္ေစရပါဘူးေအ.. က်ဴပ္ကတိေပးပါတယ္..ေနာ္
ေလးစားစြာၿဖင့္
ေထြးငယ္
